خروج ۱۵‏:‏۱‏-‏۲۷

۱۵  آنگاه موسی و قوم بنی‌اسرائیل این سرود را برای خداوند سراییدند:‏ ‏«خداوند را خواهم سرایید،‏زیرا شکوهمندانه پیروز شده است؛‏*اسب و سوارش را،‏به دریا افکند.‏ ۲  خداوند قوّت و سرود من است؛‏او نجات من گشته است؛‏این است خدای من،‏ او را خواهم ستود؛‏اوست خدای پدر من،‏ او را برمی‌افرازم.‏ ۳  خداوند جنگاور است؛‏نام او یهوه است.‏ ۴  ‏«ارابه‌ها و سپاه فرعون را،‏به دریا فرو افکند؛‏افسران برگزیدهٔ فرعون،‏در دریای سرخ غرق گشتند.‏ ۵  آبهای ژرف آنان را در بر گرفت؛‏همچون سنگی به اعماق فرو شدند.‏ ۶  دست راست تو،‏ ای خداوند،‏در قوّت جلیل گشت.‏دست راست تو،‏ ای خداوند،‏دشمن را در هم شکست.‏ ۷  در عظمتِ جلالت،‏مخالفان را سرنگون کردی؛‏آتش خشم خویش را فرو ریختیو ایشان را چون خاشاک سوزانید.‏ ۸  بادِ بینی تو آبها را بر هم انباشت؛‏آبهای روان همچون توده‌ای بر پا ایستاد؛‏و آبهای ژرف در دل دریا منجمد گشت.‏ ۹  دشمن گفت:‏‏”از پیِ‌شان می‌روم و بر ایشان چیره می‌گردم.‏غنیمت را تقسیم می‌کنم،‏ و از ایشان سیر می‌گردم.‏شمشیر خویش برمی‌کشم،‏ و دستم هلاکشان خواهد کرد.‏“‏ ۱۰  اما تو با دَم خود دمیدی،‏و دریا ایشان را پوشانید؛‏همچون سرب در آبهای زورآور غرق شدند.‏ ۱۱  ‏«کیست چون تو،‏ ای خداوند،‏در میان خدایان؟‏کیست مانند تو،‏زورآور در قدوسیت،‏مَهیب در جلال،‏و به‌عمل‌آورندهٔ شگفتیها؟‏ ۱۲  دست راست خود را دراز کردی؛‏و زمین ایشان را فرو بلعید.‏ ۱۳  ‏«قومی را که رهانیدی،‏در محبت خویش هدایت نمودی؛‏ایشان را به نیروی خود،‏به مسکن مقدس خویش رهنمون شدی.‏ ۱۴  قومها شنیدند و لرزه بر اندامشان افتاد؛‏اضطراب بر اهل فلسطین مستولی شد.‏ ۱۵  رهبران اَدوم وحشت کردند؛‏و سران موآب لرزیدند؛‏اهل کنعان جملگی قالب تهی کردند.‏ ۱۶  ترس و وحشت ایشان را فرو گرفت؛‏در اثر قوّت بازوی تو،‏ چون سنگ بی‌حرکت گشتند،‏تا قوم تو،‏ ای خداوند،‏ عبور کردند؛‏تا این قوم که خریدی،‏ عبور کردند.‏ ۱۷  ایشان را داخل ساخته،‏ بر کوه میراث خود غَرْس خواهی نمود،‏همان جا،‏ ای خداوند،‏ که تو آن را مسکن خود ساخته‌ای،‏در قُدسی که دستان تو بنیان نهاده است.‏ ۱۸  خداوند پادشاهی خواهد کرد،‏ تا ابدال‌آباد.‏»‏ ۱۹  اسبها و ارابه‌ها و سوارانِ* فرعون چون به میان دریا درآمدند،‏ خداوند آبها را بر ایشان برگردانید،‏ ولی بنی‌اسرائیل در میان دریا بر خشکی راه پیمودند.‏ ۲۰  آنگاه مریمِ نبیّه،‏ خواهر هارون،‏ دف به دست گرفت و همهٔ زنان دف در دست و رقص‌کنان از پی او بیرون آمدند.‏ ۲۱  مریم به ایشان چنین سرایید:‏ ‏«خداوند را بسرایید،‏زیرا شکوهمندانه پیروز شده است؛‏اسب و سوارش را به دریا افکند.‏»‏ آبهای مارَه و ایلیم ۲۲  سپس موسی اسرائیلی‌ها را از دریای سرخ کوچانید و ایشان به صحرای شور رفتند.‏ آنها سه روز در صحرا سفر کردند بی‌آنکه آب پیدا کنند.‏ ۲۳  آنگاه به مارَه رسیدند،‏ ولی نتوانستند از آب آنجا بنوشند زیرا تلخ بود؛‏ به همین جهت آن مکان را مارَه* نامیدند.‏ ۲۴  پس قوم شِکوِه‌کنان به موسی گفتند:‏ «چه بنوشیم؟‏» ۲۵  موسی نزد خداوند فریاد برآورد،‏ و خداوند چوبی* بدو نشان داد.‏ موسی چوب را به آب انداخت و آب شیرین شد.‏ یهوه* در آنجا فریضه و قانونی برای ایشان وضع کرد،‏ و بدین‌گونه آنها را آزمود.‏ ۲۶  فرمود:‏ «اگر به‌دقّت به صدای خداوند خدایتان گوش فرا دهید و آنچه را در نظر او درست است به جا آورید،‏ اگر به فرامین او توجه کنید و تمام فرایض او را به جا آورید،‏ من نیز هیچ‌یک از بیماریهایی را که مصریان را بدان دچار کردم بر شما نازل نخواهم کرد،‏ زیرا من یهوه شفادهندهٔ شما هستم.‏»‏ ۲۷  آنگاه ایشان به ایلیم آمدند که در آنجا دوازده چشمه و هفتاد نخل بود،‏ و آنجا کنار آب اردو زدند.‏

پاورقی‌ها

‏۱۵:‏۱ یا:‏ «زیرا به‌غایت سر برافراشته است»؛‏ همچنین در آیهٔ ۲۱.‏
‏۱۵:‏۱۹ یا ”ارابه‌رانان“.‏
‏۱۵:‏۲۳ ”مارَه“ یعنی ”تلخ“.‏
‏۱۵:‏۲۵ یا ”درختی“.‏
‏۱۵:‏۲۵ در عبری:‏ ”او“.‏