حِزْقیال ۱۲‏:‏۱‏-‏۲۸

۱۲  کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۲  ‏«ای پسر انسان،‏ تو در میان خاندانی عِصیانگر ساکنی،‏ که چشم برای دیدن دارند،‏ اما نمی‌بینند و گوش برای شنیدن دارند،‏ اما نمی‌شنوند،‏ زیرا که خاندانی عِصیانگرند.‏ ۳  پس تو ای پسر انسان،‏ اسباب رفتن به تبعید برای خود مهیا ساز و در وقت روز،‏ در برابر دیدگان ایشان به تبعید برو.‏ آری،‏ در برابر دیدگان ایشان،‏ همچون تبعیدی،‏ از مکان خود به مکان دیگر برو؛‏ شاید توجه کنند،‏ هرچند خاندانی عِصیانگرند.‏ ۴  در وقت روز،‏ در برابر دیدگان ایشان،‏ بار سفر خود را همچون بار تبعید بیرون آور،‏ و شامگاهان،‏ در برابر دیدگان ایشان،‏ تو خود همچون کسانی که به تبعید می‌روند،‏ بیرون شو.‏ ۵  در برابر چشمان ایشان،‏ شکافی در دیوار حفر کن و بار سفرت را از میان آن بیرون ببر.‏ ۶  و در برابر دیدگانشان بار سفر بر دوش بگذار و در تاریکی بیرون ببر.‏ روی خویش را نیز بپوشان تا این سرزمین را نبینی،‏ زیرا که تو را برای خاندان اسرائیل،‏ آیتی ساخته‌ام.‏»‏ ۷  پس بر حسب آنچه فرمان یافتم،‏ عمل کردم.‏ در وقت روز،‏ بار سفرم را همچون بار تبعید بیرون آوردم،‏ و شامگاهان،‏ به دستان خود شکافی در دیوار حفر کردم.‏ در تاریکی بار سفرم را بیرون آوردم و در برابر دیدگان ایشان بر دوش حمل کردم.‏ ۸  بامدادان،‏ کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۹  ‏«ای پسر انسان،‏ آیا خاندان اسرائیل،‏ آن خاندان عِصیانگر،‏ تو را نگفتند که،‏ ”چه می‌کنی؟‏“ ۱۰  بدیشان بگو،‏ ”خداوندگارْ یهوه چنین می‌فرماید:‏ این وحی دربارهٔ حاکمی در اورشلیم است و دربارهٔ تمامی خاندان اسرائیل که در آنجایند.‏“ ۱۱  بگو:‏ ”من آیتی برای شما هستم:‏ چنانکه من کردم،‏ همچنان بر ایشان واقع خواهد شد،‏ و به تبعید و اسارت خواهند رفت.‏“ ۱۲  و حاکمی که در میان ایشان است اسباب خود را در تاریکی بر دوش گرفته،‏ بیرون خواهد رفت.‏ او شکافی در دیوار خواهد کَند تا آنها را بیرون بَرَد و روی خود را خواهد پوشانید تا این سرزمین را به چشمان خود نبیند.‏ ۱۳  من تور خود را بر او خواهم افکند و در دام من گرفتار خواهد شد،‏ و من او را به بابِل،‏ به سرزمین کَلدانیان خواهم برد،‏ اما آنجا را نخواهد دید،‏ و در آنجا خواهد مُرد.‏ ۱۴  تمامی اطرافیان و معاونان و لشکریانش را به هر بادی خواهم پراکند و شمشیر برهنه از پی‌شان خواهم فرستاد.‏ ۱۵  و چون ایشان را در میان قومها پراکنده سازم و در میان ممالک آواره گردانم،‏ آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.‏ ۱۶  اما شماری اندک از آنان را از شمشیر و قحطی و طاعون باقی خواهم نهاد تا در میان اقوامی که به میان آنها می‌روند،‏ به همهٔ اعمال کراهت‌آور خود ندا کنند.‏ آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.‏»‏ ۱۷  و کلام خداوند دیگر بار بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۱۸  ‏«ای پسر انسان،‏ نان خود را لرزان بخور و آب خود را با لرز و اضطراب بنوش.‏ ۱۹  و به مردمان این دیار بگو،‏ خداوندگارْ یهوه دربارهٔ ساکنان اورشلیم در سرزمین اسرائیل چنین می‌فرماید:‏ آنان نان خود را با اضطراب خواهند خورد و آب خویش را هراسان خواهند نوشید.‏ زیرا سرزمینشان به سبب خشونت همهٔ ساکنانش،‏ از هرآنچه در آن است تهی خواهد شد.‏ ۲۰  شهرهای مسکون،‏ خراب و این سرزمین به ویرانه‌ای بدل خواهد شد؛‏ آنگاه خواهید دانست که من یهوه هستم.‏»‏ ۲۱  و کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۲۲  ‏«ای پسر انسان،‏ این مَثَل شما چیست که دربارهٔ سرزمین اسرائیل می‌گویید،‏ ”روزها می‌آیند و می‌روند و رؤیاها جامهٔ عمل نمی‌پوشند“؟‏ ۲۳  بنابراین،‏ به آنان بگو:‏ ”خداوندگارْ یهوه چنین می‌گوید:‏ این مَثَل را منسوخ خواهم کرد و دیگر آن را در اسرائیل به کار نخواهند برد.‏“ بلکه به ایشان بگو،‏ آن روزها نزدیکند که رؤیاها جامهٔ عمل بپوشند.‏ ۲۴  زیرا از این پس در میان خاندان اسرائیل هیچ رؤیای دروغین یا غیبگویی تملق‌آمیز نخواهد بود،‏ ۲۵  چون من،‏ یهوه،‏ سخن خواهم گفت و سخنی که من می‌گویم،‏ واقع خواهد شد و دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.‏ خداوندگارْ یهوه می‌فرماید:‏ ای خاندان عِصیانگر،‏ من در ایام شما سخن خواهم گفت و آن را به انجام خواهم رسانید.‏»‏ ۲۶  و کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۲۷  ‏«ای پسر انسان،‏ اینک خاندان اسرائیل می‌گویند:‏ ”رؤیایی که او می‌بیند برای ایام طویل است و او برای آیندهٔ دور نبوّت می‌کند.‏“ ۲۸  بنابراین به ایشان بگو،‏ خداوندگارْ یهوه چنین می‌فرماید:‏ انجام هیچ‌یک از سخنان من دیگر به تأخیر نخواهد افتاد بلکه کلامی که من می‌گویم،‏ واقع خواهد شد؛‏ این است فرمودهٔ خداوندگارْ یهوه.‏»‏

پاورقی‌ها