جامعه ۱۲‏:‏۱‏-‏۱۴

۱۲  پس آفرینندهٔ خود را در روزهای جوانی‌ات به یاد آور،‏ پیش از آنکه روزهای بلا فرا رسد،‏ و سالهایی بیاید که بگویی:‏ «مرا از اینها لذتی نیست»؛‏ ۲  پیش از آنکه آفتاب و نور و ماه و ستارگان به تاریکی گرایند،‏ و ابرها پس از باران بازگردند؛‏  ۳  آنگاه که محافظانِ خانه لرزان شوند،‏و پهلوانان سر خم کنند؛‏آنگاه که آسیاب‌کنندگان از فرطِ کم‌شماری از کار بازایستند،‏و دیدگانِ آنان که از پنجره می‌نگرند کم‌سو شود؛‏ ۴  آنگاه که درها در خیابان بسته شود،‏و صدای آسیاب خفیف گردد؛‏آنگاه که آدمی از صدای پرندگان برخیزد،‏اما آهنگ نغمه‌سرایان شنیده نشود؛‏ ۵  آنگاه که انسان از بلندیها بهراسد،‏و از خطرِ راهها ترسان شود؛‏آنگاه که درخت بادام شکوفه آورَد،‏و ملخ خود را به‌سختی بر زمین بکِشد،‏و آتشِ اشتیاق شعله برنکشد.‏آنگاه آدمی به منزلگه جاودانی خویش رهسپار می‌شود،‏و نوحه‌گران در کوچه‌ها روان می‌گردند؛‏ ۶  پیش از آنکه ریسمان نقره بگسلد،‏یا قَدَح زرین بشکند؛‏پیش از آنکه سَبو نزد چشمه خُرد شود،‏یا چرخ نزد آب‌انبار بشکند،‏ ۷  و خاک به زمینی که بر آن بود بازگردد،‏و روح نزد خدایی که آن را بخشید،‏ رجعت کند.‏ ۸  ‏’معلم‘ می‌گوید:‏ «بطالت کامل؛‏ همه چیز باطل است!‏»‏ ختم کلام ۹  ‏’معلم‘ نه تنها خود حکیم بود،‏ بلکه به قوم نیز معرفت می‌آموخت.‏ او به ارزیابی و جستجو و تألیف مثَلهای بسیار می‌پرداخت.‏ ۱۰  ‏’معلم‘ در پی یافتن کلمات پسندیده بود،‏ و سخنان درست را به‌روشنی می‌نگاشت.‏ ۱۱  گفتار حکیمان مانند سُکهای گاورانی است،‏ و گنجینهٔ سخنانشان همچون میخِ سَرِ سُکها،‏ که از یک ’شبان‘ است.‏ ۱۲  افزون بر اینها،‏ فرزندم،‏ از این نیز برحذر باش:‏ تألیف کتبِ بسیار را پایانی نیست،‏ و مطالعهٔ زیاد،‏ مایهٔ خستگی تن است.‏ ۱۳  حال که همه چیز را شنیدیم،‏ ختم کلام این است:‏ از خدا بترس و فرامین او را نگاه دار،‏ چراکه انسان بودن به‌تمامی همین است.‏ ۱۴  زیرا خدا هر عمل و هر امرِ مخفی را،‏ چه نیک و چه بد،‏ به محاکمه خواهد آورد.‏

پاورقی‌ها