اِشَعْیا ۲۲‏:‏۱‏-‏۲۵

۲۲  وحی دربارهٔ وادی رؤیا:‏ اکنون تو را چه شده استکه همگی بر بامها برآمده‌اید؟‏ ۲  ای شهر پر غوغا!‏ای شهر غُلغُله و شادمانی!‏کشتگانت کشتهٔ شمشیر نیستند،‏و در جنگ از پا در نیامده‌اند.‏ ۳  رهبرانت با هم گریخته‌اند،‏و بی‌آنکه تیری از کمان رها شود،‏ اسیر گشته‌اند.‏همهٔ شما که یافت شدید،‏ با هم اسیر گشتید،‏هرچند به دوردستها گریختید!‏ ۴  از این رو گفتم:‏ «نگاه خویش از من برگیرید،‏تا به تلخی بگریم!‏دربارهٔ نابودی قوم عزیزم،‏*مکوشید تسلّایم دهید!‏»‏ ۵  زیرا که خداوندگار،‏ خداوند لشکرها را روزی است:‏روز غوغا و لگدمال شدن و پریشان‌حالیدر وادی رؤیا.‏روز فرو ریختن دیوارها،‏روز فریاد کمک برآوردن نزد کوهها.‏ ۶  عیلام ترکِش برگرفته،‏با ارابه‌رانان و سوارانش،‏و ’قیر‘ سپرْ برهنه ساخته است.‏ ۷  بهترین وادیهایت از ارابه‌ها پر گشته،‏و سواران نزد دروازه‌هایت صف‌آرایی کرده‌اند؛‏ ۸  او پوشش دفاعی یهودا را برگرفته است.‏ در آن روز شما به اسلحهٔ کاخ جنگل نظر کردید ۹  و دیدید که در شهرِ داوود رخنه‌ها بسیار است.‏ شما در حوض پایینی آب گرد آوردید ۱۰  و عمارتهای اورشلیم را شمردید و خانه‌ها به جهت مستحکم کردن حصار شهر ویران کردید.‏ ۱۱  بین دو دیوار،‏ مخزنی برای آب حوض قدیمی ساختید،‏ اما به سازندهٔ اورشلیم نظر نیفکندید و به کسی که از دیرباز آن را بنا کرد،‏ توجه نکردید.‏ ۱۲  خداوندگار،‏ خداوند لشکرها،‏در آن روز شما را خواندتا بگریید و شیون کنید،‏و موهای خویش بر کَنید و پلاس بپوشید.‏ ۱۳  اما حال ببینید چه جشن و سُروری بر پاست!‏گاو و گوسفند ذبح می‌کنید،‏گوشت می‌خورید و شراب می‌نوشید!‏می‌گویید:‏ «بیایید بخوریم و بنوشیم،‏زیرا فردا می‌میریم.‏»‏ ۱۴  پس خداوند لشکرها این را در گوش من منکشف کرده است:‏ «این گناه تا روز مرگتان نیز کفاره نخواهد شد.‏» آری،‏ این است فرمودهٔ خداوندگار،‏ خداوند لشکرها.‏ ۱۵  خداوندگار،‏ خداوند لشکرها چنین می‌فرماید:‏ «نزد این مباشر،‏ یعنی نزد شِبنا ناظر کاخ سلطنتی برو و به او بگو:‏ ۱۶  تو را در اینجا چه کار است و چه کسی به تو اجازه داده است در این مکان از برای خود قبری بتراشی؟‏ که در این جایگاه بلند برای خود آرامگاه بسازی و مسکنی از برای خویش در صخره بتراشی؟‏ ۱۷  ‏«هان،‏ ای مرد زورآور،‏ خداوند تو را به‌شدت به جایی دور پرتاب خواهد کرد.‏ او تو را محکم خواهد گرفت ۱۸  و دُور خواهد چرخانید و همچون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند.‏ تو در آن سرزمین خواهی مرد،‏ و ارابه‌های پرشکوهت در همان‌جا رها خواهد شد؛‏ ای که مایهٔ ننگ خانهٔ سرورت هستی!‏ ۱۹  من تو را از مقامت خَلع خواهم کرد،‏ و تو از منصبت به زیر افکنده خواهی شد.‏ ۲۰  ‏«در آن روز،‏ من خادم خویش اِلیاقیم،‏ فرزند حِلقیا،‏ را فرا خواهم خواند ۲۱  و پیراهن تو را به او پوشانیده،‏ شالِ تو را بر کمرش خواهم بست و اقتدار تو را بدو خواهم بخشید.‏ و او ساکنان اورشلیم و خاندان یهودا را پدر خواهد بود.‏ ۲۲  من کلید خانهٔ داوود را بر دوش او خواهم نهاد.‏ آنچه او بگشاید کسی نتواند بست،‏ و آنچه او ببندد کسی نتواند گشود.‏ ۲۳  من او را مانند میخ در جایی محکم خواهم کوبید،‏ و او کرسی جلال برای خاندان پدرش خواهد بود.‏ ۲۴  تمامی جلال خاندانش را از فرزندان و نونهالان گرفته تا تمامی ظروف کوچک،‏ از کاسه‌ها تا همهٔ تُنگها،‏ بر او خواهند آویخت.‏ ۲۵  خداوند لشکرها می‌فرماید:‏ در آن روز،‏ آن میخ که در مکانی محکم کوبیده شده بود،‏ از جای خود به در خواهد آمد و خُرد شده،‏ خواهد افتاد؛‏ و باری که بر آن آویخته بود،‏ تلف خواهد شد.‏» آری،‏ خداوند چنین فرموده است.‏

پاورقی‌ها

‏۲۲:‏۴ در عبری:‏ ”دختر قوم من“.‏