اِشَعْیا ۲‏:‏۱‏-‏۲۲

۲  این است کلامی که اِشعیا فرزند آموص دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید:‏  ۲  در ایام آخر واقع خواهد شدکه کوه خانهٔ خداوندبالاتر از تمامی کوهها استوار خواهد گردید،‏و فراتر از تپه‌ها برافراشته خواهد شد،‏و تمامی قومها به سوی آن روان خواهند گشت.‏ ۳  قومهای بسیار آمده،‏ خواهند گفت:‏‏«بیایید به کوه خداوند برویم،‏و به خانهٔ خدای یعقوب برآییم،‏تا راههای خود را به ما تعلیم دهد،‏و در طریقهای وی گام برداریم.‏»‏زیرا شریعت از صَهیون صادر خواهد شد،‏و کلام خداوند از اورشلیم.‏ ۴  او در میان ملل داوری خواهد کردو منازعات قومهای بسیار را فیصل خواهد داد.‏ایشان شمشیرهای خود را برای ساختن گاوآهن خواهند شکست،‏و نیزه‌های خویش را برای تهیهٔ ابزار باغبانی.‏دیگر قومی بر قومی شمشیر نخواهد کشیدو جنگاوری را دیگر نخواهند آموخت.‏ ۵  ای خاندان یعقوب بیاییدتا در نور خداوند گام برداریم.‏ روز خداوند  ۶  تو قوم خود را ترک کرده‌ای،‏خاندان یعقوب را،‏زیرا ایشان از رسوم مشرق‌زمین آکنده‌اند،‏و چون فلسطینیان فالگیری پیشه کردهو با فرزندان بیگانگان دست داده‌اند.‏ ۷  سرزمین ایشان از نقره و طلا پر گشته،‏و گنجهای ایشان را انتهایی نیست؛‏دیار ایشان از اسبان آکنده است،‏و ارابه‌هایشان را پایانی نیست.‏ ۸  سرزمینشان پر از بتهای بی‌ارزش است؛‏در برابر صنعت دست خویش سَجده می‌کنند،‏در برابر آنچه انگشتانشان ساخته است.‏ ۹  پس آدمی خوار می‌گردد،‏و انسان پست می‌شود -‏ایشان را میامرز!‏ ۱۰  از خوفِ خداوند،‏و از کبریایی جلال وی،‏به اندرون صخره شوو خویشتن را در خاک پنهان کن.‏ ۱۱  نگاههای تکبرآمیز انسان به زیر کشیده خواهد شد،‏و کبر و غرور آدمیان پست خواهد گردید؛‏تنها خداوند در آن روز متعال خواهد بود.‏ ۱۲  زیرا خداوندِ لشکرها را روزی استبر ضد هرآنچه مغرور و متکبر باشد،‏و بر ضد هرآنچه برافراشته شده باشد؛‏آنها جملگی پست خواهند شد؛‏ ۱۳  بر ضد همهٔ سروهای بلند و رفیع لبنان،‏و تمامی درختان بلوطِ باشان؛‏ ۱۴  بر ضد همهٔ کوههای سر به فلک کشیده،‏و تمامی تپه‌های بلند؛‏ ۱۵  بر ضد هر برج سربلند،‏و هر حصار مستحکم؛‏ ۱۶  بر ضد همهٔ کشتیهای تَرشیش،‏و تمامی زورقهای* مرغوب.‏ ۱۷  تکبر انسان پست خواهد شد،‏و کبر و غرور آدمیان به زیر کشیده خواهد گشت؛‏تنها خداوند در آن روز متعال خواهد بود،‏ ۱۸  و بتهای بی‌ارزش به‌کلّ از میان خواهند رفت.‏ ۱۹  مردمان از خوف خداوند و از کبریایی جلالش،‏به غارهای صخره‌ها و حفره‌های زمین داخل خواهند شد،‏آنگاه که او برخیزد تا زمین را به لرزه درآورد.‏ ۲۰  در آن روز آدمیان بتهای نقره و طلای خویش راکه آنها را به جهت پرستش‌ساخته‌اند،‏نزد موش‌کوران و خفاشان خواهند افکند،‏ ۲۱  تا از خوف خداوند و از کبریایی جلال او،‏به غارهای صخره‌ها و شکافهای سنگها داخل شوند،‏آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به لرزه درآورد.‏ ۲۲  شما از انسانی که نَفَس او در بینی‌اش است،‏ دست برکشید!‏زیرا او به چه چیز محسوب می‌شود؟‏

پاورقی‌ها

‏۲:‏۱۶ واژهٔ عبری نامشخص است.‏