اِرْمیا ۹‏:‏۱‏-‏۲۶

۹  کاش سَرِ من آب می‌بود،‏و دیدگانم چشمهٔ اشک،‏تا روز و شب،‏بر کُشتگانِ قوم عزیزم می‌گریستم!‏ ۲  کاش که مرا در بیابان منزلگه مسافرین بود،‏تا قوم خویش را ترک کرده،‏ از نزدشان می‌رفتم.‏زیرا که جملگی زناکارند،‏و جماعتی خیانت‌پیشه.‏ ۳  ‏«زبان خویش را همچون کَمان به دروغ برمی‌کِشند؛‏در زمین نیرومند گشته‌اند اما نه برای راستی،‏زیرا از شرارت به شرارت ترقی می‌کنند،‏و مرا نمی‌شناسند»؛‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏  ۴  پس هر یک از شما از دوستان خود برحذر باشید،‏و به هیچ برادری اعتماد مکنید،‏زیرا هر برادری فریبکار است،‏و هر دوستی به بدگویی گَردش می‌کند.‏ ۵  هر کس دیگری را می‌فریبد،‏و کسی به راستی سخن نمی‌گوید؛‏زبان خود را به دروغ‌گویی آموزش داده‌اند،‏و از فرط کج‌رفتاری خسته گشته‌اند.‏ ۶  مسکن آنها* در میان فریب است،‏و از مکر خویش نمی‌خواهند مرا بشناسند؛‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏  ۷  از این رو خداوند لشکرها می‌فرماید:‏‏«اینک آنها را از بوتهٔ آزمایش عبور خواهم داد،‏زیرا به‌خاطر قوم عزیز خود،‏ دیگر چه می‌توانم کرد؟‏ ۸  زبانشان تیرِ کُشنده است،‏که به فریب سخن می‌رانَد؛‏به زبان خویش با همنوع خود سخن صلح‌آمیز می‌گویند،‏اما در دل خود برایش کمین می‌گذارند.‏ ۹  پس خداوند چنین می‌فرماید:‏آیا نمی‌باید به سبب این چیزها جَزایشان دهم؟‏آیا نمی‌باید از چنین ملتی انتقام بکشم؟‏ ۱۰  ‏«برای کوهها گریه و شیون به پا می‌کنم،‏و برای چراگاههای صحرا مرثیه می‌خوانم،‏زیرا چنان ویران گشته‌اندکه هیچ‌کس از آنها گذر نمی‌کند؛‏صدای چارپایان به گوش نمی‌رسد؛‏پرندگان هوا و جانوران همه گریخته و رفته‌اند!‏ ۱۱  ‏«من اورشلیم را به تَلی از آوار و به لانهٔ شغالان بَدَل خواهم کرد،‏و شهرهای یهودا را ویرانه‌ای غیرمسکون خواهم ساخت.‏»‏ ۱۲  کیست آن مرد حکیم که این را بفهمد؟‏ کیست که دهان خداوند با وی سخن گفته باشد تا آن را بیان کند؟‏ چرا این سرزمین ویران شده است؟‏ چرا همچون بیابان چنان متروک گشته که کسی از آن گذر نمی‌کند؟‏ ۱۳  خداوند می‌فرماید:‏ «از آن روست که ایشان شریعت مرا که پیش رویشان نهاده بودم ترک کردند،‏ و به آواز من گوش نگرفتند و بر طبق آن زندگی نکردند،‏ ۱۴  بلکه از سرکشیِ دل خود پیروی کرده،‏ در پی بَعَلها شتافتند،‏ چنانکه پدرانشان بدیشان آموخته بودند.‏ ۱۵  پس خداوند لشکرها،‏ خدای اسرائیل،‏ چنین می‌فرماید:‏ اینک به این قوم طعام تلخ می‌خورانم،‏ و زَهرابِه بدیشان می‌نوشانم،‏ ۱۶  و آنها را در میان قومهایی که نه خود می‌شناختند و نه پدرانشان،‏ پراکنده می‌سازم،‏ و شمشیر را از پی‌شان می‌فرستم،‏ تا آنگاه که ایشان را هلاک سازم.‏»‏ ماتم مردم به سبب داوری ۱۷  خداوند لشکرها چنین می‌فرماید:‏‏«ملاحظه کنید،‏ و زنانِ نوحه‌گر را فرا خوانید تا بیایند؛‏در پی چیره‌دست‌ترینِ آنان بفرستید؛‏ ۱۸  بگذارید شتابان بیایند،‏و برایمان ماتم بر پا کنند؛‏تا چشمانمان اشکها بریزد،‏و مژگانمان آبها جاری سازد.‏ ۱۹  زیرا صدای شیون از صَهیون به گوش می‌رسد که:‏‏”چگونه به ویرانی نشسته‌ایم!‏چه بسیار شرمسار گشته‌ایم!‏از آن رو که سرزمین خود را ترک گفتیم،‏از آن رو که مسکنهایمان را فرو ریختند.‏“»‏ ۲۰  حال ای زنان،‏ به کلام خداوند گوش بسپارید،‏گوشهایتان کلام دهانش را بپذیرد؛‏به دخترانتان نوحه‌گری بیاموزید،‏هر یک به دیگری مرثیه‌ای.‏ ۲۱  زیرا مرگ از پنجره‌های ما برآمده،‏و به قصرهایمان داخل شده است؛‏بچه‌ها را از کوچه‌ها منقطع ساخته،‏جوانان را از میدانها.‏ ۲۲  بگو،‏ «خداوند چنین می‌فرماید:‏‏”اجساد مردمان همچون فضولاتبر مزارع خواهد افتاد؛‏مانند بافه‌ها در پَسِ دروگر،‏و کسی نخواهد بود که آنها را برچیند.‏“»‏ ۲۳  خداوند چنین می‌فرماید:‏ «حکیم به حکمت خویش فخر نکند و مرد نیرومند به نیروی خود نَنازد و دولتمند به دولت خویش نبالد.‏ ۲۴  بلکه هر که فخر می‌کند،‏ به این فخر کند که فهم دارد و مرا می‌شناسد و می‌داند که من یهوه هستم که محبت و انصاف و عدالت را در جهان به جا می‌آورم.‏ زیرا از این چیزها لذت می‌برم؛‏» این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۲۵  خداوند می‌فرماید:‏ «اینک ایامی می‌آید که همهٔ آنان را که فقط در جسم ختنه شده‌اند،‏ مجازات خواهم کرد،‏ ۲۶  یعنی مصر و یهودا و اَدوم و بنی‌عَمّون و موآب و تمامی بیابان‌نشینانی را که گوشه‌های موی خود را می‌تراشند.‏ زیرا همهٔ این قومها نامختونند،‏ و تمامی خاندان اسرائیل در دل نامختونند.‏»‏

پاورقی‌ها

‏۹:‏۶ در عبری:‏ ”مسکن تو“.‏