اِرْمیا ۷‏:‏۱‏-‏۳۴

۷  این است کلامی که از جانب خداوند بر اِرمیا نازل شد:‏ ۲  ‏«بر دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و این کلام را در آنجا ندا کرده،‏ بگو:‏ ای جمیع مردم یهودا که برای پرستش خداوند از این دروازه‌ها داخل می‌شوید،‏ کلام خداوند را بشنوید!‏ ۳  خداوند لشکرها،‏ خدای اسرائیل،‏ چنین می‌فرماید:‏ طریقها و اعمالتان را اصلاح کنید و من شما را در این مکان ساکن خواهم کرد.‏ ۴  به این سخنان فریبنده اعتماد مکنید که ”این است معبد خداوند!‏ معبد خداوند!‏ معبد خداوند!‏“ ۵  زیرا اگر براستی طریقها و اعمالتان را اصلاح کنید و با یکدیگر به انصاف رفتار نمایید،‏ ۶  اگر بر غریبان و یتیمان و بیوه‌زنان ستم نکنید و خون بی‌گناهان را در این مکان نریزید و خدایانِ غیر را به زیان خویش پیروی نکنید،‏ ۷  آنگاه شما را در این مکان،‏ در سرزمینی که تا ابد به پدرانتان بخشیدم،‏ ساکن خواهم کرد.‏ ۸  ‏«اما شما به سخنان فریبنده که سودی ندارد،‏ اعتماد می‌کنید!‏ ۹  آیا دست به دزدی و قتل و زنا می‌زنید و به دروغ سوگند یاد می‌کنید؟‏ آیا برای بَعَل بخور می‌سوزانید و خدایانِ غیر را که نمی‌شناسید،‏ پیروی می‌کنید ۱۰  و آنگاه آمده،‏ در این خانه که نام من بر آن است،‏ در حضور من می‌ایستید و می‌گویید:‏ ”رهایی یافته‌ایم!‏“ تا رفته به این اعمال کراهت‌آور خود ادامه دهید؟‏ ۱۱  آیا این خانه که نام من بر آن است،‏ در نظر شما لانهٔ راهزنان شده است؟‏ خداوند می‌فرماید:‏ اینک من خود این را دیده‌ام!‏ ۱۲  ‏«حال به مکان من که در شیلوه بود و نام خود را نخست در آن ساکن گردانیده بودم،‏ بروید و ببینید به سبب شرارت قوم خود اسرائیل با آن مکان چه کردم!‏ ۱۳  و حال،‏ خداوند می‌فرماید،‏ از آن رو که شما همهٔ این کارها را به عمل آوردید،‏ و با آنکه بارها با شما سخن گفتم،‏ نشنیدید،‏ و چون شما را خواندم،‏ پاسخ ندادید،‏ ۱۴  پس من نیز با این خانه که نام من بر آن است و بر آن توکل دارید،‏ و من آن را به شما و پدرانتان بخشیدم،‏ همان خواهم کرد که با شیلوه کردم؛‏ ۱۵  و شما را از حضور خود خواهم راند،‏ درست همان‌گونه که جمیع برادرانتان یعنی همهٔ نسل اِفرایِم را راندم.‏ ۱۶  ‏«پس تو برای این قوم دعا مکن و به جهت ایشان فریاد التماس برمیاور و نزد من شفاعت منما،‏ زیرا تو را اجابت نخواهم کرد.‏ ۱۷  آیا نمی‌بینی در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم چه می‌کنند؟‏ ۱۸  فرزندان هیزم گرد می‌آورند،‏ پدران آتش می‌افروزند و زنان خمیر می‌سِرِشَند تا قرصهای نان برای ملکهٔ آسمان بپزند؛‏ و هدایای ریختنی برای خدایانِ غیر می‌ریزند تا خشم مرا برانگیزند.‏ ۱۹  خداوند می‌فرماید،‏ آیا خشم مرا برمی‌انگیزند؟‏ آیا به خود زیان نمی‌رسانند تا رسوا شوند؟‏ ۲۰  پس خداوندگارْ یهوه چنین می‌فرماید:‏ اینک خشم و غضب من بر این مکان ریخته خواهد شد،‏ بر انسان و حیوان و بر درختان صحرا و محصولِ زمین؛‏ آری،‏ خشم من افروخته شده،‏ خاموش نخواهد گردید.‏»‏ ۲۱  خداوند لشکرها،‏ خدای اسرائیل،‏ چنین می‌فرماید:‏ «قربانیهای تمام‌سوزتان را بر دیگر قربانیهای خویش بیفزایید و خودتان گوشت آن را بخورید!‏ ۲۲  زیرا آن روز که پدرانتان را از سرزمین مصر بیرون آوردم،‏ فقط دربارهٔ قربانیهای تمام‌سوز و دیگر قربانیها بدیشان سخن نگفتم و فرمان ندادم.‏ ۲۳  بلکه این فرمان را بدیشان داده،‏ گفتم:‏ ”از کلام من اطاعت کنید،‏ و من خدای شما خواهم بود و شما قوم من.‏ در همهٔ راههایی که شما را حکم می‌کنم،‏ گام بردارید تا سعادتمند شوید.‏“ ۲۴  اما آنان اطاعت نکردند و گوش نسپردند،‏ بلکه بر حسب نقشه‌ها و سرکشیِ دلِ شریر خود رفتار کرده،‏ پس رفتند و نه پیش.‏ ۲۵  از آن روز که پدرانتان از سرزمین مصر بیرون آمدند تا بدین روز،‏ من پی در پی و بارها همهٔ خادمان خویش انبیا را نزد ایشان فرستادم.‏ ۲۶  اما نشنیدند و به من گوش نسپردند،‏ بلکه گردن خود را سخت ساخته،‏ از پدران خویش بدتر رفتار کردند.‏ ۲۷  ‏«پس تو همهٔ این سخنان را بدیشان بگو،‏ اما به تو گوش نخواهند گرفت،‏ و ایشان را بخوان،‏ اما تو را پاسخ نخواهند داد.‏ ۲۸  پس بدیشان بگو:‏ ”این است قومی که کلام یهوه خدای خود را نمی‌شنود و تأدیب نمی‌پذیرد.‏ راستی از میان رفته و از دهانشان محو شده است.‏ ۲۹  تو موی خود را بتراش و به دور افکن؛‏ بر بلندیهای خشک مرثیه‌ای بسرا،‏ زیرا خداوند نسل مورد غضبِ خویش را طرد کرده و ترک گفته است.‏“‏ وادی کشتار ۳۰  ‏«خداوند می‌فرماید:‏ بنی‌یهودا آنچه را که در نظر من ناپسند است به جای آورده‌اند.‏ آنان بتهای منفورشان را در خانه‌ای که نام من بر آن است،‏ بر پا داشته‌اند و آن مکان را نجس ساخته‌اند.‏ ۳۱  ایشان مکانهای بلندِ توفِت را در وادی بِن‌هِنّوم بنا کرده‌اند تا پسران و دختران خویش را در آتش بسوزانند،‏ کاری که بدان امر نکرده و از خاطر خود نگذرانده بودم.‏ ۳۲  بنابراین،‏ خداوند می‌فرماید،‏ هان روزهایی می‌آید که دیگر آن مکان را توفِت و وادی بِن‌هِنّوم نخواهند خواند،‏ بلکه وادی کشتار.‏ زیرا مردگانشان را در توفِت دفن خواهند کرد،‏ از آن رو که دیگر جایی باقی نخواهد ماند.‏ ۳۳  اجساد این مردم خوراک پرندگان هوا و جانوران زمین خواهد شد،‏ و کسی نخواهد بود که آنها را براند.‏ ۳۴  و من صدای شادی و سُرور و آوازِ عروس و داماد را از شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم قطع خواهم کرد،‏ زیرا این سرزمین به ویرانه‌ای بَدَل خواهد شد.‏

پاورقی‌ها