اِرْمیا ۳۱‏:‏۱‏-‏۴۰

۳۱  خداوند می‌فرماید:‏ «در آن هنگام من خدای تمامی طوایف اسرائیل خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.‏»‏  ۲  خداوند چنین می‌فرماید:‏‏«قومی که از دم شمشیر رستند،‏در بیابان فیض یافتند،‏آنگاه که من رفتم تا به اسرائیل استراحت ببخشم.‏ ۳  خداوند در ایام قدیم بر آنها ظاهر شده،‏ فرمود:‏با مهری ازلی به تو مهر ورزیده‌ام؛‏از این رو تو را به محبت جذب کرده‌ام.‏* ۴  ای اسرائیلِ باکره،‏تو را دیگر بار بنا خواهم کرد،‏و تو از نو بنا خواهی شد!‏دیگر بار خویشتن را به دَفهایت خواهی آراست،‏*و به رقصِ جشن‌گیرندگان بیرون خواهی آمد.‏ ۵  دیگر بار بر کوهسارانِ سامِرِه،‏تاکستانها غرس خواهی کرد؛‏باغبانان غرس خواهند کرد،‏و از میوهٔ آنها بهره‌مند خواهند شد.‏ ۶  زیرا روزی خواهد آمد که دیدبانان بر کوهستانِ اِفرایِم بانگ زنند:‏‏”برخیزید تا نزد یهوه خدایمان به صَهیون برآییم!‏“»‏ ۷  خداوند چنین می‌فرماید:‏‏«به جهت یعقوب بانگ شادی سر دهید؛‏برای سرآمدِ قومها فریاد برآورید؛‏ندا در دهید و بستایید و بگویید:‏‏”ای خداوند،‏ قوم خود را نجات ده،‏باقیماندگان اسرائیل را!‏“‏ ۸  اینک آنان را از سرزمین شمال خواهم آورد،‏و از کَرانهای زمین جمع خواهم کرد.‏همراهشان کوران و لنگان،‏ آبستنان و زنانِ زائو خواهند بود؛‏آری،‏ جماعتی عظیم بدین مکان باز خواهند گشت.‏ ۹  گریان خواهند آمد،‏و من آنان را در حالی که التماس می‌کنند،‏ باز خواهم آورد.‏ایشان را نزد نهرهای آب رهبری خواهم کرد،‏از راه همواری که در آن نلغزند.‏زیرا من پدر اسرائیل هستم،‏و اِفرایِم نخست‌زادهٔ من است.‏ ۱۰  ای قومها،‏ کلام خداوند را بشنوید،‏و آن را در سرزمینهای دوردستِ ساحلی اعلام کنید؛‏بگویید:‏ ”آن که اسرائیل را پراکنده ساخت،‏ایشان را گرد می‌آوَرَد،‏و چنانکه شبان گلهٔ خویش را می‌پایَد،‏او نیز از ایشان مراقبت خواهد کرد.‏“‏ ۱۱  زیرا خداوند یعقوب را فدیه داده،‏و او را از دست کسانی که از او نیرومندتر بودند،‏ رهانیده است.‏ ۱۲  ایشان آمده،‏ بر بلندای صَهیون فریاد شادمانی سر خواهند داد،‏و از احسان خداوند شاد و خرم خواهند شد،‏از غَله و شراب و روغن،‏ و از گله و رمه.‏جانشان چون باغی سیراب خواهد شد،‏و دیگر پژمرده نخواهند بود.‏ ۱۳  آنگاه دوشیزگان شادی‌کنان خواهند رقصید،‏و مردانِ جوان و پیران شادی خواهند کرد.‏من ماتمشان را به خوشی بَدَل خواهم کرد؛‏تسلی‌شان خواهم داد،‏و به جای اندوه بدیشان شادمانی خواهم بخشید.‏ ۱۴  جان کاهنان را به خوراکِ فراوان سیر خواهم ساخت،‏و قوم من از احسان من مملو خواهند شد؛‏»‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۱۵  خداوند چنین می‌فرماید:‏‏«صدایی در رامَه شنیده می‌شود،‏ماتم و گریهٔ بسیار تلخ؛‏راحیل برای فرزندانش می‌گریَد،‏و از تسلی پذیرفتن اِبا می‌کند،‏زیرا که نیستند.‏»‏ ۱۶  خداوند چنین می‌فرماید:‏‏«صدای خود را از شیون بازدار،‏و چشمان خویش از اشک.‏»‏ زیرا خداوند می‌گوید:‏‏«برای کارهای خویش پاداش خواهی یافت،‏و ایشان از سرزمین دشمن باز خواهند گشت.‏ ۱۷  پس برای آیندهٔ تو امید هست،‏و فرزندانت به سرزمین خویش باز خواهند گشت؛‏»‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۱۸  ‏«به‌یقین سوگواری اِفرایِم را شنیده‌ام که می‌گوید:‏‏”تأدیبم کردی و تأدیب شدم،‏همچون گوساله‌ای که تربیت نیافته.‏مرا بازگردان تا بازگردم،‏زیرا که تو یهوه خدای من هستی.‏ ۱۹  پس از برگشتن از راه،‏ پشیمان شدم،‏و چون تعلیم یافتم،‏ بر سینهٔ* خویش کوفتم؛‏شرمسار بودم و رسوایی کشیدم،‏چونکه ننگ ایام جوانی‌ام را متحمل گشتم.‏“‏ ۲۰  ‏«آیا اِفرایِم پسر عزیز من نیست؟‏آیا او فرزند دلبند من نیست؟‏هرچند بارها بر ضد او سخن می‌گویم،‏او را همچنان به یاد می‌آورم.‏از این رو دل من به شدّت مشتاق اوست،‏و به‌یقین بر او رحم خواهم کرد؛‏»‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۲۱  ‏«نشانه‌ها برای خویشتن بگذار؛‏علامتها برای خود بر پا کن!‏شاهراه را نیکو ملاحظه کن،‏راهی را که از آن رفتی.‏ای اسرائیلِ باکره،‏ بازگرد،‏به شهرهای خویش بازگشت نما.‏ ۲۲  ای دختر بی‌وفا،‏تا به کی سرگردان خواهی بود؟‏زیرا خداوند چیزی نو بر زمین آفریده است:‏زن،‏ مرد را در بر می‌گیرد.‏»‏ ۲۳  خداوند لشکرها،‏ خدای اسرائیل،‏ چنین می‌فرماید:‏ «آنگاه که سعادت را به ایشان بازگردانم،‏ این کلمات را بار دیگر در سرزمین یهودا و شهرهایش بر زبان خواهند راند:‏ ‏«”ای مسکن عدالت،‏ ای کوه مقدّس،‏خداوند تو را برکت دهد!‏“‏ ۲۴  مردم با هم در یهودا و تمامی شهرهایش ساکن خواهند شد،‏ یعنی کشاورزان و کسانی که با گله‌هایشان گردش می‌کنند.‏ ۲۵  زیرا من جانِ خستگان را تازه خواهم ساخت و همهٔ پژمردگان را طراوت خواهم بخشید.‏»‏ ۲۶  در این هنگام بیدار شدم و نگریستم،‏ و خوابم برایم شیرین بود.‏ ۲۷  خداوند چنین می‌فرماید:‏ «اینک روزهایی می‌آید که خاندان اسرائیل و خاندان یهودا را به بذر انسان و بذر حیوان خواهم کاشت.‏ ۲۸  و چنانکه زمانی مراقب بودم تا ایشان را برکَنَم و ویران کنم و منهدم سازم و هلاک نمایم و بلا رسانم،‏ حال مراقب خواهم بود تا ایشان را بنا کنم و غرس نمایم؛‏» این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۲۹  ‏«در آن روزها دیگر نخواهند گفت:‏ ‏«”پدران انگورِ ترش خوردند،‏و دندان فرزندان کند شد!‏“‏ ۳۰  بلکه هر کس برای گناه خودش خواهد مرد.‏ هر که انگور ترش خورَد،‏ هم او دندانش کند خواهد شد.‏»‏ عهد تازه ۳۱  خداوند می‌فرماید:‏ «اینک روزهایی فرا می‌رسد که من با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست،‏ ۳۲  نه مانند عهدی که با پدرانشان بستم آن روز که دست ایشان را گرفتم تا از سرزمین مصر به در آورم،‏» زیرا خداوند می‌فرماید،‏ «آنان عهد مرا شکستند،‏ با آنکه من شوهرشان بودم.‏» ۳۳  اما خداوند می‌گوید:‏ «این است عهدی که پس از آن ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست:‏ شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و بر دلشان خواهم نگاشت،‏ و من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.‏ ۳۴  دیگر کسی به همسایه یا به برادرش تعلیم نخواهد داد و نخواهد گفت ”خداوند را بشناسید!‏“،‏» زیرا خداوند می‌گوید،‏ «همه از خُرد و بزرگ مرا خواهند شناخت،‏ از آن رو که تقصیر ایشان را خواهم آمرزید و گناهشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.‏»‏ ۳۵  خداوندی که آفتاب را به جهت روشنایی روز قرار داده،‏و نظامِ ثابتِ ماه و ستارگان را برای روشنایی شب؛‏که دریا را به تلاطم می‌آوردتا امواجش به خروش آیند؛‏آن که نامش خداوند لشکرهاست،‏چنین می‌فرماید:‏ ۳۶  ‏«تنها اگر این نظامِ ثابت از حضور من برداشته شود،‏ذریت اسرائیل نیز از اینکه قومی در حضور من باشند ساقط خواهند شد!‏»‏ ۳۷  خداوند چنین می‌گوید:‏‏«اگر آسمانها را در بالا پیمایش توان کرد،‏و بنیان زمین را در پایین توان کاوید،‏من نیز ذریت اسرائیل رابه سبب آنچه کرده‌اند طرد خواهم کرد؛‏»‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏ ۳۸  خداوند می‌فرماید:‏ «اینک روزهایی می‌رسد که این شهر از ’برجِ حَنَنئیل‘ تا ’دروازهٔ گوشه‘ برای من تجدید بنا خواهد شد.‏ ۳۹  ریسمانِ اندازه‌گیری تا ’تَلّ جارِب‘ مستقیم پیش خواهد رفت و از آنجا به سوی ’جوعَه‘ دور خواهد زد.‏ ۴۰  و تمامی وادیِ لاشه‌ها و خاکستر،‏ و تمامی دشتها تا وادی قِدرون،‏ و تا گوشهٔ ’دروازهٔ اسبان‘ به سمت شرق،‏ برای خداوند مقدس خواهد بود.‏ این شهر دیگر هرگز برکنده و سرنگون نخواهد شد.‏»‏

پاورقی‌ها

‏۳۱:‏۳ یا:‏ «از این رو به محبت کردن تو ادامه داده‌ام».‏
‏۳۱:‏۴ یا:‏ «خود را به دفهایت آراسته».‏
‏۳۱:‏۱۹ در عبری:‏ ”بر ران خود“ که نشانِ پشیمانی بود.‏