اِرْمیا ۱۴‏:‏۱‏-‏۲۲

۱۴  کلام خداوند که در مورد خشکسالی بر اِرمیا نازل شد:‏  ۲  ‏«یهودا سوگوار است،‏و شهرهایش سوت و کور؛‏مردمانش ماتم‌زده بر خاک می‌نشینند،‏و فریاد اورشلیم بلند است.‏ ۳  نجبای شهر خادمان خویش را برای آب می‌فرستند؛‏آنها نزد آب‌انبارها می‌روند،‏ اما آب نمی‌یابند؛‏پس با ظرفهای خالی بازمی‌گردند،‏و سرهای خویش را از شرم و رسوایی می‌پوشانند.‏ ۴  زمین تَرَک برداشته،‏ زیرا باران بر این سرزمین نباریده است؛‏از این رو کشاورزان سرهای خویش را از شرم می‌پوشانند.‏ ۵  حتی غَزالهای صحرا نیز نوزادان خود را رها می‌کنند،‏زیرا هیچ علفی نیست.‏ ۶  خران وحشی بر بلندیهای خشک می‌ایستند،‏و همچون شغالان برای هوا نفس نفس می‌زنند؛‏چشمانشان تار می‌شود،‏زیرا هیچ گیاهی نیست.‏ ۷  ‏«خداوندا،‏ اگرچه گناهانمان بر ضد ما شهادت می‌دهد،‏اما تو به‌خاطر نام خود عمل کن؛‏زیرا ارتدادهای ما بسیار است،‏و به تو گناه ورزیده‌ایم.‏ ۸  ای تو که امید اسرائیلی،‏و نجات‌دهندهٔ او در زمان تنگی،‏چرا همچون غریبی در این سرزمین شده‌ای،‏و مانند مسافری که تنها برای شبی خیمه می‌زند؟‏ ۹  چرا به شخصی متحیّر می‌مانی،‏یا به جنگاوری که او را یارای نجات دادن نیست؟‏اما تو ای خداوند،‏ در میان ما حاضری،‏و نام تو بر ماست؛‏ تَرک‌مان مکن!‏»‏ ۱۰  خداوند دربارهٔ این قوم چنین می‌فرماید:‏‏«ایشان از چنین آوارگی خرسند بوده‌اند،‏و پاهای خویش را باز نداشته‌اند.‏پس خداوند ایشان را نمی‌پذیرد؛‏اکنون تقصیراتشان را به یاد آورده،‏گناهشان را جَزا خواهد داد.‏»‏ ۱۱  سپس خداوند مرا گفت:‏ «برای بهروزی این قوم دعا مکن.‏ ۱۲  اگرچه روزه بگیرند،‏ به فریادشان گوش نخواهم گرفت،‏ و اگرچه قربانیِ تمام‌سوز و هدیهٔ آردی تقدیم کنند،‏ ایشان را نخواهم پذیرفت،‏ بلکه به شمشیر و قحطی و طاعون هلاکشان خواهم کرد.‏»‏ انبیای دروغین ۱۳  پس گفتم:‏ «آه ای خداوندگارْ یهوه،‏ اینک انبیا به ایشان می‌گویند:‏ ”شمشیر نخواهید دید و قحطی نخواهید داشت،‏ بلکه در این مکان به شما صلح و سلامتِ پایدار خواهم بخشید.‏“» ۱۴  خداوند مرا گفت:‏ «این انبیا به دروغ به نام من نبوّت می‌کنند.‏ من ایشان را نفرستاده‌ام و فرمانی به ایشان نداده‌ام،‏ و سخنی با ایشان نگفته‌ام.‏ آنچه برای شما نبوّت می‌کنند،‏ رؤیای دروغین،‏ پیشگوییِ باطل و فریبِ دل خودشان است.‏ ۱۵  پس خداوند دربارهٔ این انبیا که به نام من نبوّت می‌کنند،‏ هرچند من ایشان را نفرستاده‌ام،‏ و می‌گویند که این سرزمین روی شمشیر و قحطی نخواهد دید،‏ می‌گوید:‏ همین انبیا به شمشیر و قحطی هلاک خواهند شد.‏ ۱۶  و مردمی نیز که برایشان نبوّت می‌کنند،‏ قربانی قحطی و شمشیر شده،‏ بر کوچه‌های اورشلیم افکنده خواهند شد،‏ و کسی نخواهد بود که آنها و همسران و پسران و دخترانشان را به خاک بسپارد؛‏ زیرا که شرارتشان را بر خودشان خواهم ریخت.‏ ۱۷  ‏«پس این کلام را بدیشان بگو:‏‏”بگذار چشمانم شبانه‌روز اشک بریزد،‏و آرام نگیرد،‏زیرا دختر باکره‌ای که قوم عزیز من باشد،‏به زخمی عظیم و ضربتی مهلک،‏ مجروح گشته است؛‏ ۱۸  چون به صحرا بیرون می‌رومکُشتگانِ شمشیر را می‌بینم،‏و چون به شهر درمی‌آیمبیمارانِ قحطی را.‏زیرا هم انبیا و هم کاهناندر این سرزمین در پی تجارت خویشند،‏و هیچ نمی‌دانند.‏“»‏ ۱۹  آیا یهودا را به‌تمامی طرد کرده‌ای؟‏آیا جانت از صَهیون کراهت دارد؟‏چرا ما را چنان زده‌ایکه برایمان هیچ علاجی نیست؟‏به امید سلامتی بودیم،‏اما خیری حاصل نشد؛‏به امید زمان شفا،‏اما اینک رعب و وحشت بود.‏ ۲۰  خداوندا،‏ ما به شرارتِ خود معترفیم،‏و به تقصیر پدران خویش؛‏چراکه به تو گناه ورزیده‌ایم.‏ ۲۱  به‌خاطر نام خود ما را طرد مکن؛‏سَریرِ جلالِ خویش را خوار مشمار؛‏عهدی را که با ما بستی به یاد آر،‏و آن را مَشکن.‏ ۲۲  آیا در میان خدایانِ دروغینِ قومهاخدایی هست که بتواند باران بباراند؟‏و آیا آسمان می‌تواند خودش بارش دهد؟‏آیا تو آن نیستی،‏ای یهوه خدای ما؟‏امید ما بر توست؛‏زیرا تو کنندهٔ همهٔ این کارهایی.‏

پاورقی‌ها