اِرْمیا ۱۳‏:‏۱‏-‏۲۷

۱۳  خداوند به من چنین فرمود:‏ «برو و کمربندی از کتان خریده،‏ بر کمر ببند،‏ اما آن را در آب فرو مبر.‏» ۲  پس مطابق کلام خداوند کمربندی خریدم و آن را بر کمر بستم.‏ ۳  دیگر بار کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۴  ‏«اکنون کمربندی را که خریده و بر کمر بسته‌ای،‏ برگیر و نزد رود فُرات رفته،‏ آن را در شکاف صخره‌ای پنهان کن.‏» ۵  پس رفتم و آن را همان‌گونه که خداوند به من فرموده بود،‏ نزد فُرات پنهان کردم.‏ ۶  پس از گذشت روزهایی بسیار،‏ خداوند مرا فرمود:‏ «برخیز و به فُرات برو،‏ و کمربندی را که امر فرموده بودم در آنجا پنهان کنی،‏ از آنجا برگیر.‏» ۷  پس به فُرات رفتم و مکانی را که کمربند را در آن پنهان کرده بودم،‏ کَندم و کمربند را از آنجا برگرفتم.‏ اما اکنون پوسیده بود و به هیچ کاری نمی‌آمد.‏ ۸  آنگاه کلام خداوند بر من نازل شده،‏ گفت:‏ ۹  ‏«خداوند چنین می‌فرماید:‏ به همین‌سان من تکبّر یهودا و تکبّرِ عظیم اورشلیم را نابود خواهم کرد.‏ ۱۰  این قومِ شریر که از شنیدن کلام من سر باز می‌زنند،‏ و از سرکشیِ دلِ خود پیروی می‌کنند و از پی خدایانِ غیر رفته،‏ آنها را عبادت و سَجده می‌نمایند،‏ مانند همین کمربند خواهند شد که به هیچ کاری نمی‌آید.‏ ۱۱  زیرا خداوند می‌فرماید:‏ همان‌گونه که کمربند به کمر آدمی می‌چسبد،‏ من تمامی خاندان اسرائیل و تمامی خاندان یهودا را به خویشتن چسباندم تا قوم و شهرت و ستایش و شکوه برای من باشند،‏ اما گوش نگرفتند!‏ خُمره‌های شراب ۱۲  ‏«این کلام را بدیشان بگو:‏ ”یهوه،‏ خدای اسرائیل می‌فرماید:‏ ’هر خُمره‌ای از شراب پر خواهد شد.‏“‘ و آنها به تو خواهند گفت،‏ ”آیا ما نمی‌دانیم که هر خُمره‌ای از شراب پر خواهد شد؟‏“ ۱۳  آنگاه بدیشان بگو،‏ ”خداوند چنین می‌گوید:‏ اینک جمیع ساکنان این سرزمین را،‏ از پادشاهانی که بر تخت داوود می‌نشینند تا کاهنان و انبیا و تمامی ساکنان اورشلیم،‏ جملگی از مستی پُر خواهم ساخت،‏ ۱۴  و خداوند می‌فرماید که آنان یعنی پدران و پسران را به جان هم خواهم افکند،‏ و همگی را بی هیچ دلسوزی و شفقت و رحم،‏ هلاک خواهم کرد.‏“»‏ هشدار دربارهٔ تبعید ۱۵  بشنوید و گوش بسپارید؛‏متکبّر مباشید،‏زیرا که خداوند سخن گفته است.‏ ۱۶  یهوه خدایتان را جلال دهید،‏پیش از آنکه تاریکی پدید آورد،‏و پاهایتان بر کوههای تاریک بلغزد؛‏و آنگاه که به امیدِ نور نشسته‌اید،‏آن را به تاریکیِ غلیظ بَدَل ساخته،‏به ظُلَمات تبدیل کند.‏ ۱۷  اما اگر گوش فرا ندهید،‏جان من در خلوتبه سبب تکبّرتان خواهد گریست،‏و دیدگانم زاری خواهد کردو اشکها خواهد ریخت،‏زیرا گَلهٔ خداوند به اسیری برده خواهد شد.‏ ۱۸  پادشاه و ملکهٔ مادر را بگو:‏‏«از تختهای خویش فرود آیید،‏زیرا تاجهای شکوهمندتان از سر شما فرو افتاده است.‏»‏ ۱۹  شهرهای نِگِب مسدود شده،‏و کسی نیست که آنها را بگشاید؛‏تمامی یهودا اسیر شده،‏و یکسره به تبعید رفته است.‏ ۲۰  ‏«چشمان خود را برافرازو آنان را که از شمال می‌آیند،‏ بنگر.‏کجاست گله‌ای‌که به تو سپرده شد؟‏کجاست گوسفندان زیبای تو؟‏ ۲۱  چون او یارانی را که تو پرورده‌ایبه حکمرانی بر تو برگمارد،‏ چه خواهی گفت؟‏آیا دردی همچون دردِ زنِ زائو بر تو نخواهد آمد؟‏ ۲۲  و اگر در دل خویش بگویی،‏ ”چرا اینها بر سرم آمده؟‏“‏بدان که به سبب کثرت گناهان توستکه دامنت بالا زده شده،‏ و بر تو تجاوز رفته است.‏ ۲۳  آیا حَبَشی،‏ پوست خویش را تغییر تواند داد؟‏یا پلنگ خالهای خود را؟‏به همین‌گونه،‏ آیا شما که به بدی کردن خو کرده‌اید،‏کار نیک توانید کرد؟‏ ۲۴  ‏«من شما را چون کاهی رانده از بادِ صحرا،‏پراکنده خواهم ساخت.‏ ۲۵  این است قرعهٔ تو،‏و نصیبی که برایت رقم زده‌ام؛‏»‏ خداوند این را می‌گوید.‏‏«زیرا مرا از یاد بردیو به دروغ اعتماد کردی.‏ ۲۶  پس من خودْ دامنت را تا روی صورتت بالا خواهم زد،‏و رسوایی‌ات دیده خواهد شد.‏ ۲۷  من اعمال قبیح تو را بر فراز تپه‌ها و در دشتها دیده‌ام،‏زناکاری و شیهه‌ها،‏ و بی‌شرمیِ روسپیگریت را.‏وای بر تو ای اورشلیم!‏تا به کی طاهر نخواهی شد؟‏»‏

پاورقی‌ها