اعداد ۹‏:‏۱‏-‏۲۳

۹  در نخستین ماه سال دوّم بعد از بیرون آمدن بنی‌اسرائیل از سرزمین مصر،‏ خداوند موسی را در صحرای سینا خطاب کرده،‏ گفت:‏ ۲  ‏«بنی‌اسرائیل را بگو که پِسَخ را در موعدش به جا آورند.‏ ۳  روز چهاردهم این ماه،‏ هنگام عصر،‏ آن را در موعدش به جا آورید و بنا بر همهٔ فرایض و قوانینش آن را نگاه دارید.‏» ۴  پس موسی بنی‌اسرائیل را گفت که پِسَخ را به جا آورند.‏ ۵  آنان روز چهاردهم ماه نخست،‏ وقت عصر،‏ در صحرای سینا پِسَخ را به جا آوردند.‏ بنی‌اسرائیل بر حسب هرآنچه خداوند به موسی فرمان داده بود،‏ عمل کردند.‏ ۶  اما بعضی اشخاص بودند که از جنازهٔ آدمی نجس شده،‏ نمی‌توانستند پِسَخ را در آن روز به جا آورند.‏ پس همان روز نزد موسی و هارون آمده،‏ ۷  وی را گفتند:‏ «ما از جنازهٔ آدمی نجس شده‌ایم.‏ ولی چرا از تقدیم هدیهٔ خداوند در موعدش در میان بنی‌اسرائیل منع شویم؟‏» ۸  موسی ایشان را گفت:‏ «منتظر بمانید تا آنچه را که خداوند در حق شما امر فرماید،‏ بشنوم.‏»‏ ۹  و خداوند موسی را خطاب کرده،‏ گفت:‏ ۱۰  ‏«بنی‌اسرائیل را بگو:‏ اگر کسی از شما یا از نسل شما از جنازه‌ای نجس شود یا در سفری دور باشد،‏ کماکان می‌تواند پِسَخ را برای خداوند به جا آورد.‏ ۱۱  در چهاردهمین روز ماه دوّم،‏ وقت عصر،‏ آن را به جا آورند؛‏ آن را همراه با نانِ بی‌خمیرمایه و سبزیهای تلخ بخورند.‏ ۱۲  و چیزی از آن را تا صبح باقی نگذارند و از آن استخوانی نشکنند؛‏ پِسَخ را بر حسب تمامی فرایض آن به جا آورند.‏ ۱۳  اما اگر کسی طاهر باشد و در سفر نیز نباشد ولی از انجام پِسَخ اِبا کند،‏ باید از میان قوم خود منقطع شود زیرا هدیهٔ خداوند را در موعدش تقدیم نکرده است؛‏ آن مرد متحمل گناه خود خواهد شد.‏ ۱۴  و اگر غریبی در میان شما ساکن باشد و بخواهد پِسَخ را برای خداوند به جا آورد،‏ بر حسب فرایض پِسَخ و قوانین آن عمل کند.‏ شما را،‏ خواه غریب خواه بومی،‏ یک فریضه خواهد بود.‏»‏ ابر و آتش بر فراز مسکن ۱۵  در روزی که مسکن بر پا شد،‏ ابرْ مسکن یعنی خیمهٔ شهادت را پوشانید،‏ و از شب تا صبح،‏ همچون منظر آتش بر فراز مسکن بود.‏ ۱۶  همواره چنین بود:‏ ابر در روز آن را می‌پوشانید* و منظر آتش در شب.‏ ۱۷  هرگاه ابر از فراز خیمه برمی‌خاست،‏ پس از آن بنی‌اسرائیل کوچ می‌کردند و هر جا که ابر ساکن می‌شد،‏ آنجا بنی‌اسرائیل اردو می‌زدند.‏ ۱۸  به فرمان خداوند بنی‌اسرائیل کوچ می‌کردند،‏ و به فرمان خداوند اردو می‌زدند.‏ همهٔ روزهایی که ابر بر فراز مسکن ساکن می‌بود،‏ آنان اردو زده باقی می‌ماندند.‏ ۱۹  حتی هنگامی که ابر روزهای بسیار بر فراز مسکن می‌ماند،‏ بنی‌اسرائیل حکم خداوند را نگاه می‌داشتند و کوچ نمی‌کردند.‏ ۲۰  گاه ابر روزهایی اندک بر فراز مسکن بود،‏ و آنها به فرمان خداوند اردو زده باقی می‌ماندند و به فرمان خداوند کوچ می‌کردند.‏ ۲۱  و گاه ابر از شب تا صبح می‌ماند.‏ و چون صبح برمی‌خاست،‏ آنان کوچ می‌کردند.‏ خواه روز و خواه شب،‏ هرگاه ابر برمی‌خاست،‏ ایشان نیز کوچ می‌کردند.‏ ۲۲  خواه دو روز،‏ خواه یک ماه و خواه مدتی طولانی‌تر،‏ هر قدر ابر بر فراز مسکن ساکن باقی می‌ماند،‏ بنی‌اسرائیل اردو زده باقی می‌ماندند و کوچ نمی‌کردند،‏ اما چون برمی‌خاست،‏ کوچ می‌کردند.‏ ۲۳  به فرمان خداوند اردو می‌زدند،‏ و به فرمان خداوند کوچ می‌کردند.‏ آنان حکم خداوند را بنا بر آنچه خداوند به واسطهٔ موسی فرمان می‌داد،‏ نگاه می‌داشتند.‏

پاورقی‌ها

‏۹:‏۱۶ بنا بر ترجمهٔ یونانی هفتادتَنان،‏ سریانی و والگیت؛‏ در جملهٔ عبری،‏ ”در روز“ وجود ندارد.‏