مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

 بیایید به خدا نزدیک شویم

‏«خدا بخشندهٔ شادمان را دوست می‌دارد»‏

‏«خدا بخشندهٔ شادمان را دوست می‌دارد»‏

شما از چه هدیه‌ای واقعاً سپاسگزار و قدردان خواهید بود؟‏ بی‌شک اکثر ما از گرفتن هدیه‌ای خوشحال می‌شویم که از روی محبت به ما داده شده است نه از روی وظیفه یا اجبار.‏ نیّت و انگیزهٔ ما از دادن هدیه اهمیت دارد؛‏ این امر نه تنها برای ما اهمیت دارد بلکه برای خدا نیز بسیار مهم است.‏ از این رو،‏ گفته‌های پولُس رسول را که از الهام خداست و در دوم قُرِنتیان ۹:‏۷ به نگارش درآمده است،‏ در نظر گیرید.‏

چرا پولُس این سخنان را به نگارش درآورد؟‏ او می‌خواست مسیحیان شهر قُرِنتُس را برای حمایت از فعالیت امدادرسانی به هم‌ایمانان نیازمندشان در یهودا،‏ تشویق کند.‏ آیا او این مسیحیان را برای حمایت از این نیازمندان و دادن مال و اموالشان به آنان مجبور ساخت؟‏ خیر.‏ برعکس او به آنان چنین نوشت:‏ «هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است،‏ نه با اکراه و اجبار،‏ زیرا خدا بخشندهٔ شادمان را دوست می‌دارد.‏»‏

‏«هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است.‏» پولُس در اینجا متذکر می‌شود که یک مسیحی واقعی باید از ‹دلش› از دیگران حمایت و پشتیبانی کند.‏ محققی اظهار داشت که عبارت ‹قصد کردن› که از زبان یونانی ترجمه شده است،‏ به معنای «از پیش تعیین کردن» است.‏ بنابراین،‏ یک مسیحی نه تنها باید از نیازهای هم‌ایمانانش آگاه باشد بلکه باید به نیازهایشان به خوبی فکر کند و از خود بپرسد که تا چه حد می‌تواند به آنان یاری رساند.‏—‏۱یوحنا ۳:‏۱۷‏.‏

‏«نه با اکراه و اجبار.‏» پولُس برای حمایت از دیگران به دو حالتی که جایی در میان مسیحیان واقعی ندارد اشاره کرد:‏ حمایت از دیگران از روی بی‌میلی یا از روی اجبار.‏ واژهٔ یونانی‌ای که در اینجا «اکراه» ترجمه شده،‏ به معنای «تأثر و تأسف» است.‏ مرجعی می‌گوید که شخصی که با اکراه یا از روی بی‌میلی به کسی هدیه‌ای دهد،‏ در واقع «با ناراحتی و اندوه پول خود را در راه دیگری خرج می‌کند.‏» کسی که از روی اجبار از دیگری حمایت می‌کند،‏ در حقیقت به خاطر فشارهای محیط پیرامونش به این کار دست زده است.‏ اما کدام یک از ما می‌خواهد که کسی از روی اجبار یا با اکراه به او هدیه‌ای دهد؟‏

‏«خدا بخشندهٔ خوش را دوست می‌دارد.‏» پولُس در اینجا اشاره می‌کند که پس از این که یک مسیحی برای حمایت از دیگری تصمیم گرفت،‏ باید با شادی و خوشی این کار را انجام دهد.‏ زمانی که از دیگران با انگیزه‌ای درست حمایت می‌کنیم طبعاً این عمل،‏ مایهٔ شادی و خوشی‌مان می‌شود.‏ (‏اعمال ۲۰:‏۳۵‏)‏ شادی در رفتار کسی که به ‹خوشی› از دیگران حمایت می‌کند،‏ نمایان است.‏ در حقیقت واژهٔ «خوش» در آیهٔ فوق،‏ می‌تواند هم احساس درونی شخص و هم نشان دادن آن به دیگران باشد.‏ رفتار چنین کسی به دلِ دیگران می‌نشیند؛‏ دل خدا نیز از عمل او شاد می‌شود.‏ ترجمه‌ای دیگر در این خصوص می‌گوید:‏ «خدا کسی را دوست دارد که از روی میل کمک می‌کند.‏»—‏ ترجمهٔ تفسیری.‏

‏«خدا آنانی را دوست دارد که از روی میل کمک می‌کند.‏»‏

این گفتهٔ پولُس رسول که از الهام خداست شامل اصلی است که مسیحیان را در راه حمایت از دیگران راهنمایی می‌کند.‏ هنگامی که با سخاوت از وقت،‏ انرژی یا امکاناتمان در راه کمک به دیگران ،‏ به خصوص نیازمندان،‏ بهره می‌گیریم بیایید این کار را بدون اجبار اما با شادی تمام انجام دهیم.‏ چنین عملی نه تنها ما را شاد می‌سازد بلکه ما را نزد خدا محبوب می‌کند،‏ زیرا او «بخشندهٔ خوش را دوست می‌دارد.‏»‏

پیشنهادی برای خواندن کتاب مقدّس

تیتوس ۱‏–‏مکاشفه ۲۱