مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

نکاتی از رساله‌های پولُس به غَلاطیان،‏ اَفَسُسیان،‏ فیلِپّیان و کُولُسیان

نکاتی از رساله‌های پولُس به غَلاطیان،‏ اَفَسُسیان،‏ فیلِپّیان و کُولُسیان

 کلام یَهُوَه زنده است

نکاتی از رساله‌های پولُس به غَلاطیان،‏ اَفَسُسیان،‏ فیلِپّیان و کُولُسیان

پولُس با شنیدن این که برخی مسیحیان یهودی‌نژاد شماری از مسیحیان ‹جماعات غَلاطیه› را از ایمان منحرف کرده‌اند،‏ رساله‌ای شامل نصایح و اندرزهای روشن و قاطع به این مسیحیان می‌نویسد.‏ (‏غلا ۱:‏۲‏)‏ این رساله یا نامه حدود سال‌های ۵۰ تا ۵۲ م.‏ نوشته شده است.‏

حدود ده سال بعد از نوشتن این نامه،‏ پولُس که در روم «اسیر مسیح عیسی» می‌باشد،‏ یعنی به خاطر عیسی مسیح در اسارت به سر می‌بَرَد،‏ با نامه‌هایی جماعات اَفَسُس،‏ فیلِپّی و کُولُسی را محبانه نصیحت و تشویق می‌کند.‏ (‏افس ۳:‏۱‏)‏ امروزه اگر به پیام کتاب‌های غَلاطیان،‏ اَفَسُسیان،‏ فیلِپّیان و کُولُسیان به دقت توجه کنیم بسیار فایده خواهیم برد.‏ —‏ عبر ۴:‏۱۲‏.‏

‏‹عادل شمرده شدن› چگونه ممکن است؟‏

‏(‏غلا ۱:‏۱–‏۶:‏۱۸‏)‏

پولُس با ارائهٔ جزئیاتی از شرح‌حال زندگی‌اش به دفاع از رسول بودن خویش می‌پردازد زیرا مسیحیان یهودی‌نژاد زیرکانه سعی می‌کنند وی را بی‌اعتبار سازند.‏ (‏غلا ۱:‏۱۱-‏۲:‏۱۴‏)‏ پولُس در رد تعالیم کاذب آن مسیحیان یهودی‌نژاد می‌نویسد:‏ «هیچ کس از اَعمال شریعت عادل شمرده نمی‌شود،‏ بلکه به ایمان به عیسی مسیح.‏» —‏ غلا ۲:‏۱۶‏.‏

پولُس می‌گوید که مسیح ‹آنانی را که زیر شریعت بودند› رهایی داد تا از آزادی‌ای که مسیح وعده داده بود،‏ برخوردار شوند.‏ بدین منظور به آنان صریحاً می‌گوید:‏ «استوار باشید و باز در یوغ بندگی گرفتار مشوید.‏» —‏ غلا ۴:‏۴،‏ ۵؛‏ ۵:‏۱‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۳:‏۱۶-‏۱۸،‏ ۲۸،‏ ۲۹ ‏—‏ آیا عهد ابراهیمی هنوز معتبر است؟‏ آری،‏ معتبر است.‏ زیرا عهد شریعت جایگزین عهد ابراهیمی نشد بلکه به آن اضافه گشت.‏ بنابراین،‏ با منسوخ و ‹نابود شدن› شریعت،‏ عهد ابراهیمی همچنان معتبر باقی ماند.‏ (‏افس ۲:‏۱۵‏)‏ وعده‌های مربوط به این عهد در درجهٔ اوّل به «نسلِ» اصلی یعنی مسیح و بعد آنانی که «از آنِ مسیح» می‌باشند داده شده است.‏

۶:‏۲ ‏—‏ «شریعت مسیح» چیست؟‏ کلّیهٔ تعالیم و فرامین عیسی است.‏ به خصوص این فرمان او که گفته است:‏ «یکدیگر را محبت نمایید.‏» —‏ یو ۱۳:‏۳۴‏.‏

۶:‏۸ ‏—‏ چگونه می‌توانیم ‹برای روح بکاریم›؟‏ باید طوری زندگی کنیم که روح یَهُوَه بتواند بدون ممانعت بر ما تأثیر بگذارد.‏ عبارت برای روح کاشتن یعنی شرکت کردن با تمامی وجود در فعالیت‌هایی که روح یَهُوَه در آن‌ها نقش دارد.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۱:‏۶-‏۹‏.‏ وقتی در جماعت استدلالی غلط مطرح می‌شود پیران باید سریعاً اقدام کرده غلط بودن آن را بر اساس کلام خدا نشان دهند.‏

۲:‏۲۰‏.‏ فدیه را باید هدیه‌ای از جانب یَهُوَه به تک‌تک ما دانست.‏ —‏ یو ۳:‏۱۶‏.‏

۵:‏۷-‏۹‏.‏ معاشران بد ما را از «اطاعت راستی» یعنی پیروی از کلام خدا ‹منحرف می‌سازند.‏› پس عاقلانه است که از معاشرت با آنان دوری کنیم.‏

 ۶:‏۱،‏ ۲،‏ ۵‏.‏ مسیحیان «روحانی» و باتجربه می‌توانند به ما کمک کنند تا بارهای خود را متحمّل شویم؛‏ مانند بارهای سنگینی که در نتیجهٔ خطایی ناآگاهانه به وجود آمده است.‏ اما بار مسئولیت‌های مسیحی‌مان را باید خودمان بر دوش کشیم.‏

‏‹همه چیز در مسیح جمع می‌شود›‏

‏(‏افس ۱:‏۱–‏۶:‏۲۴‏)‏

پولُس برای این که اهمیت اتحاد مسیحی را در نامهٔ خود به اَفَسُسیان نشان دهد چنین می‌نویسد:‏ «برای انتظام کمال زمان‌ها تا همه چیز را خواه آنچه در آسمان و خواه آنچه بر زمین است،‏ در مسیح جمع کند.‏» مسیح مردانی را به صورت «بخشش‌ها» به جماعات تقدیم نموده است تا «همه به یگانگی ایمان» برسیم.‏ —‏ افس ۱:‏۱۰؛‏ ۴:‏۸،‏ ۱۳‏.‏

برای احترام گذاشتن به خدا و ترویج دادن اتحاد،‏ ما مسیحیان باید «انسانیت تازه» را بپوشیم و «همدیگر را در خداترسی» اطاعت کنیم.‏ و همچنین باید خود را به ‹اسلحهٔ تمام خدا› مجهز سازیم تا بتوانیم با «مکرهای ابلیس» مقاومت کنیم.‏ —‏ افس ۴:‏۲۴؛‏ ۵:‏۲۱؛‏ ۶:‏۱۱‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۱:‏۴-‏۷ ‏—‏ از چه لحاظ مسح‌شدگان پیش از آن که به دنیا آمده باشند برگزیده شدند؟‏ از این لحاظ که یَهُوَه به وجود آمدن گروه یا طبقهٔ مسح‌شدگان را نبوّت کرد؛‏ ولی فردفرد آن‌ها را انتخاب نکرده بود.‏ این خواست خدا «پیش از بنیاد عالَم» صورت گرفت.‏ عالَم در اینجا به مفهوم دنیای متشکل از نوادگان گناه‌آلود آدم است.‏ نبوّت مذکور در پیدایش ۳:‏۱۵ قبل از بسته شدن نطفهٔ نخستین فرزند گناه‌آلود آدم گفته شد.‏ این نبوّت همچنین شامل این وعدهٔ خدا بود که عده‌ای مشخص از پیروان عیسی با وی در آسمان حکومت خواهند کرد.‏ —‏ لو ۱۱:‏۵۰،‏ ۵۱؛‏ غلا ۳:‏۱۶،‏ ۲۹‏.‏

۲:‏۲ ‏—‏ روح جهان از چه لحاظ شبیه هوا می‌باشد و قدرت خود را چگونه اِعمال می‌کند؟‏ ‏‹روح جهان› که همان روحیهٔ خودرأیی و سرکشی است،‏ مثل هوایی که تنفس می‌کنیم در همه جا وجود دارد.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۲‏)‏ این «روح» قدرت خود را بر جهان به نحوی نافذ،‏ بی‌امان و مستمر اِعمال می‌کند.‏

۲:‏۶ ‏—‏ مسح‌شدگان چگونه ممکن است در «جای‌های آسمانی» باشند گرچه هنوز روی زمینند؟‏ عبارت «جای‌های آسمانی» اشاره به میراث آسمانی ندارد که به آن‌ها وعده داده شده است،‏ بلکه اشاره به موقعیت متعال ایشان در درگاه خداوند دارد.‏ در واقع آنان ‹از روح قدّوسِ وعده مختوم شده‌اند›؛‏ یعنی خدا با اعطای روح‌القدس وعدهٔ خود را بدیشان تضمین کرده است.‏ —‏ افس ۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۴:‏۸،‏ ۱۱-‏۱۵‏.‏ عیسی مسیح «اسیری را به اسیری برد» یعنی مردانی را از سلطهٔ شیطان درآورد تا از آن‌ها به عنوان پیران مسیحی برای رشد دادن جماعت استفاده کند.‏ اگر از این مردان که هدایت و سازماندهی امور جماعت را به عهده دارند اطاعت و با ایشان همکاری کنیم در ابراز محبتی مسیح‌گونه ترقی خواهیم نمود.‏ —‏ عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏.‏

۵:‏۲۲-‏۲۴،‏ ۳۳‏.‏ زن باید از شوهر خود اطاعت کند و همچنین به او احترام بگذارد.‏ «روح حلیم و آرام» داشته باشد،‏ در بارهٔ همسرش طوری صحبت کند که مایهٔ افتخار شوهرش شود و او را در تصمیماتش حمایت کند.‏ —‏ ۱پطر ۳:‏۳،‏ ۴؛‏ تیط ۲:‏۳-‏۵‏.‏

۵:‏۲۵،‏ ۲۸،‏ ۲۹‏.‏ همان طور که یک مرد به نیازهای خود رسیدگی می‌کند باید نیازهای جسمانی،‏ عاطفی و روحانی همسرش را نیز برآورده سازد.‏ همچنین باید او را گرامی بدارد؛‏ یعنی به اندازهٔ کافی با او وقت صرف کند و در کمال لطافت و مهربانی با او صحبت و رفتار نماید.‏

۶:‏۱۰-‏۱۳‏.‏ برای مقاومت کردن در مقابل نیرنگ‌های ابلیس باید خود را تمام و کمال به ‹اسلحهٔ خدا› مجهز کنیم.‏

‏«به همان قانون رفتار باید کرد»‏

‏(‏فیل ۱:‏۱–‏۴:‏۲۳‏)‏

نامهٔ پولُس به فیلِپّیان حاکی از محبتِ سرشار وی به اعضای آن جماعت است.‏ پولُس به آن‌ها می‌گوید:‏ «برای این دعا می‌کنم تا محبت شما در معرفت و کمال فهم بسیار افزون‌تر شود.‏» اعضای جماعت فیلِپّی می‌بایست از اعتمادبه‌نَفْس بیش از حد خودداری می‌کردند.‏ بدین دلیل  پولُس به آن‌ها چنین هشدار می‌دهد:‏ «نجات خود را به ترس و لرز به عمل آورید.‏» —‏ فیل ۱:‏۹؛‏ ۲:‏۱۲‏.‏

پولُس مسیحیان باتجربه را تشویق می‌کند که ‹ در پی مقصد به جهت انعام دعوت بلند خدا بکوشند.‏› او اظهار می‌دارد:‏ «به هر مقامی که رسیده‌ایم،‏ به همان قانون رفتار باید کرد.‏» —‏ فیل ۳:‏۱۴-‏۱۶‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۱:‏۲۳ ‏—‏ آن «دو سختی» که پولُس را گرفتار کرده بود چه بودند و «خواهش» وی چه بود؟‏ پولُس در شرایطی قرار گرفته بود که دو راه بیشتر نمی‌دید:‏ مرگ و زندگی.‏ (‏فیل ۱:‏۲۱‏)‏ او نگفته است که چه راهی را برمی‌گزیند.‏ بلکه فقط میل و «خواهش» خود را بیان نموده است:‏ «رحلت کنم و با مسیح باشم.‏» (‏فیل ۳:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ ۱تسا ۴:‏۱۶‏)‏ منظور پولُس از واژه‌ای که در اینجا «رحلت» ترجمه شده است رسیدن به پاداش آسمانی‌اش بود.‏ یَهُوَه این پاداش را در دوران حضور مسیح به او می‌بخشید.‏ —‏ مت ۲۴:‏۳‏.‏

۲:‏۱۲،‏ ۱۳ ‏—‏ یَهُوَه به چه صورت «هم اراده و هم فعل را به عمل ایجاد می‌کند»؟‏ یَهُوَه با روح‌القدسش بر قلب و ذهن ما طوری تأثیر می‌گذارد که میل و رغبتمان به انجام اراده‌اش بیشتر گردد.‏ پس،‏ یَهُوَه با روح‌القدسش به ما کمک می‌کند تا ‹نجات خود را به عمل آوریم.‏›‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۱:‏۳-‏۵‏.‏ گرچه اعضای جماعت فیلِپّی در فقر مالی به سر می‌بردند نمونه‌ای عالی از سخاوت برای ما به جای گذاشته‌اند.‏ —‏ ۲قر ۸:‏۱-‏۶‏.‏

۲:‏۵-‏۱۱‏.‏ رفتار نمونهٔ عیسی حاکی از آن است که فروتنی نشانهٔ ضعف نیست.‏ به علاوه،‏ یَهُوَه فروتنان را جلال می‌دهد.‏ —‏ امث ۲۲:‏۴‏.‏

۳:‏۱۳‏.‏ ‏«آنچه در عقب است» می‌تواند چیزهایی باشد،‏ همچون صرف‌نظر کردن از پیشرفت شغلی،‏ چشم‌پوشی از امنیت مالی در خانواده‌ای مرفه و حتی گناهان گذشته که از آن‌ها توبه کرده،‏ پاک شده‌ایم.‏ (‏۱قر ۶:‏۱۱‏)‏ ما دیگر نباید به آنچه در عقب گذاشته‌ایم فکر کنیم،‏ بلکه باید توجه ‹خویش را به سوی آنچه در پیش است› معطوف داریم.‏

‏«در ایمان راسخ گشته‌اید»‏

‏(‏کول ۱:‏۱–‏۴:‏۱۸‏)‏

پولُس در نامه‌اش به کُولُسیان معلّمین کاذب و عقاید غلط ایشان را رسوا می‌سازد.‏ او استدلال می‌کند که نجات از عمل نمودن به احکام شریعت نیست،‏ بلکه از ‹قائم ماندن در ایمان است.‏› پولُس کُولُسیان را تشویق می‌کند که ‹ در مسیح رفتار نمایند،‏ که در او ریشه کرده و بنا شده و در ایمان راسخ گشته‌اند.‏› در ایمان راسخ گشتن چه تأثیری بر آن‌ها داشت؟‏ —‏ کول ۱:‏۲۳؛‏ ۲:‏۶،‏ ۷‏.‏

پولُس به آن‌ها می‌نویسد که ‹بر این همه محبت را که کمربند کمال [«بند کامل اتحاد،‏» د ج‏] است بپوشید.‏ و سلامتی خدا در دل‌های شما مسلّط باشد.‏› این رسول به آن‌ها می‌گوید:‏ ‹آنچه کنید،‏ از دل کنید به خاطر یَهُوَه نه به خاطر انسان.‏› پولُس با اشاره به افراد خارج از جماعت می‌گوید:‏ «پیش اهل خارج به حکمت رفتار کنید.‏» —‏ کول ۳:‏۱۴،‏ ۱۵،‏ ۲۳؛‏ ۴:‏۵‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۲:‏۸ ‏—‏ «اصول دنیوی» که پولُس در مورد آن‌ها هشدار می‌دهد چیست؟‏ این‌ها اصول دنیای شیطان هستند؛‏ اصولی که افکار مردم دنیا را شکل می‌دهد و هدایت می‌کند و آنان را به عمل وا می‌دارد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۶‏)‏ از آن جمله می‌توان به فلسفه،‏ ماده‌گرایی و ادیان کاذب دنیا اشاره کرد.‏

۴:‏۱۶ ‏—‏ چرا رساله‌ای که به لائودِکیان نوشته شد جزو کتاب مقدّس نمی‌باشد؟‏ شاید به این دلیل که اطلاعات مهمی برای دوران ما در بر ندارد.‏ یا شاید نکاتی تکراری از نامه‌های دیگر پولُس در آن درج شده است.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۱:‏۲،‏ ۲۰‏.‏ قربانی عیسی مسیح،‏ تدبیری است از محبت بی‌شائبهٔ یَهُوَه که وجدان آلودهٔ ما را پاک می‌کند و آرامش درونی می‌بخشد.‏

۲:‏۱۸،‏ ۲۳‏.‏ ‏«رغبت به فروتنی،‏» تظاهر به فروتنی است.‏ شخص ممکن است با امتناع از پذیرفتن چیزهای مادی یا با ریاضت بدنی بخواهد تظاهر به فروتنی کند.‏ این خصوصیت ‹افکار جسمانی› و ‹غرور بی‌جای› شخص را نشان می‌دهد.‏