مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

خدمت به خدا دوای اوست!‏

خدمت به خدا دوای اوست!‏

 خدمت به خدا دوای اوست!‏

وقتی دو پیشگام در خدمت موعظه به خانه‌ای در کنیا رفتند،‏ از دیدن مردی کوچک که بر تخت دراز کشیده بود متعجب شدند.‏ نام او اُنِسموس بود.‏ او پیکری کوچک و دستانی کوتاه داشت.‏ وقتی آن دو پیشگام در مورد وعدهٔ خدا که «لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود» صحبت کردند لبخندی زیبا بر چهرهٔ او نشست.‏—‏اشع ۳۵:‏۶‏.‏

آن دو پیشگام متوجه شدند که اُنِسموس با بیماری استئوژنز ایمپرفکتا یا استخوان‌سازی ناقص متولّد شده است.‏ استخوان‌های او چنان شکننده است که با کمی فشار خُرد می‌شود.‏ از آنجایی که علاجی برای این بیماری نیست،‏ اُنِسموس فکر می‌کرد که تا پایان عمرش باید درد بکشد و بر صندلی چرخدار بنشیند.‏

اُنِسموس پذیرفت که تعالیم کتاب مقدّس را بیاموزد.‏ با این حال،‏ مادرش با حضور او در جلسات مخالفت کرد زیرا می‌ترسید که او صدمه بیند و درد بیشتری بکشد.‏ از این رو،‏ برادران برنامه‌های جلسات را ضبط می‌کردند تا اُنِسموس بتواند به آن گوش دهد.‏ با آن که احتمال صدمه دیدن وجود داشت،‏ اُنِسموس پس از پنج ماه یادگیری کتاب مقدّس تصمیم گرفت در جلسات حضور یابد.‏

آیا حضور در جلسات بر درد اُنِسموس افزود؟‏ خیر.‏ اُنِسموس می‌گوید:‏ «احساس می‌کردم که درد دائم من طی جلسات کاهش می‌یافت.‏» او احساس کرد که وعدهٔ کتاب مقدّس دلیلی برای بهبودی اوست.‏ مادر اُنِسموس با دیدن تغییر روحیهٔ پسرش آنقدر شاد شد که موافقت کرد شاهدان یَهُوَه کتاب مقدّس را به او نیز آموزش دهند.‏ او می‌گفت:‏ «خدمت به خدا دوای پسرم است.‏»‏

چندی نگذشت که اُنِسموس مبشّر تعمیدنیافته شد و پس از مدتی تعمید گرفت.‏ او اکنون خادم کمکی است.‏ اُنِسموس با وجود معلولیت در پاها و یکی از دستانش آرزو داشت تا جای ممکن به یَهُوَه خدمت کند.‏ او خیلی دلش می‌خواست پیشگام کمکی شود اما دودل بود.‏ چرا؟‏ زیرا می‌دانست که برای رفتن به خدمت موعظه بر صندلی چرخدار باید به دیگران متکی باشد.‏ وقتی مشکلش را با برادران در میان گذاشت،‏ آنان قول دادند که از او حمایت کنند.‏ برادران به وعدهٔ خود وفا کرده،‏ از اُنِسموس در خدمت پیشگام کمکی حمایت کردند.‏

اُنِسموس همچنین آرزو داشت که روزی پیشگام دائم شود.‏ او روزی هنگام بررسی آیهٔ روز که از مزمور ۳۴:‏۸ بود بسیار تشویق شد.‏ در آنجا آمده است:‏ ‹بچشید و ببینید که یَهُوَه نیکو است.‏› اُنِسموس پس از تعمّق در این آیه تصمیم گرفت پیشگام دائم شود.‏ او اکنون چهار روز در هفته موعظه می‌کند و کتاب مقدّس را به چندین نفر که به خوبی پیشرفت کرده‌اند آموزش می‌دهد.‏ اُنِسموس در سال ۲۰۱۰ در مدرسهٔ خدمت پیشگامی شرکت کرد.‏ یکی از معلّمانش برادری بود که اولین بار به او موعظه کرده بود!‏ این موضوع اُنِسموس را بسیار خوشحال کرد.‏

اکنون اُنِسموس تقریباً ۴۰ سال دارد و والدینش درگذشته‌اند.‏ با این حال،‏ او تنها نیست زیرا برادران و خواهران جماعت به نیازهای روزمرهٔ او رسیدگی می‌کنند.‏ او از بابت تمام برکات کنونی بسیار قدردان است و چشم‌انتظار روزی است که «ساکن آن نخواهد گفت که بیمار هستم.‏»—‏اشع ۳۳:‏۲۴‏.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۱۵]‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۱۵]‏