مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

نکاتی از کتاب هوشَع

نکاتی از کتاب هوشَع

 کلام یَهُوَه زنده است

نکاتی از کتاب هوشَع

پرستش حقیقی از پادشاهی شمالی اسرائیل که ده طایفه می‌باشند تقریباً رخت بر بسته است.‏ تحت حکمرانی یَرُبْعام دوّم،‏ اسرائیل از رفاه مالی برخوردار است.‏ اما این رفاه به زودی با مرگ این پادشاه رو به زوال می‌نهد و دوره‌ای از آشوب و ناآرامی‌های سیاسی به دنبال آن می‌آید.‏ از شش پادشاه که یکی پس از دیگری می‌آیند چهار تای آن‌ها به قتل می‌رسند.‏ (‏ ۲پادشاهان ۱۴:‏۲۹؛‏ ۱۵:‏۸-‏۳۰؛‏ ۱۷:‏۱-‏۶‏)‏ خدمت نبوی ۵۹ سالهٔ هوشَع که در سال ۸۰۴ ق.‏م.‏ شروع شد تا به این دوران نابسامان نیز ادامه دارد.‏

اتفاقاتی که در زندگی زناشویی هوشَع رخ می‌دهد احساسات و افکار یَهُوَه را نسبت به امّت متخلّف اسرائیل به طور گویا به تصویر درمی‌آورد.‏ موضوع پیام هوشَع برملا ساختن خطای اسرائیل و اعلام داوری نبوی علیه او و پادشاهی یهودا است.‏ هوشَع پیامش را در کتابی که به اسم خود اوست با لطافت و ظرافت،‏ اما توصیف‌کننده و کوبنده اظهار می‌دارد.‏ این کتاب به عنوان بخشی از کلام خدا پیامی زنده و مقتدر دارد.‏ —‏ عبرانیان ۴:‏۱۲‏.‏

‏‹زنی زانیه برای خود بگیر›‏

‏(‏ هوشَع ۱:‏۱–‏۳:‏۵‏)‏

یَهُوَه به هوشَع می‌گوید:‏ ‹برو و زنی زانیه برای خود بگیر.‏› (‏ هوشَع ۱:‏۲‏)‏ هوشَع اطاعت می‌کند و جُومَر پسری برایش می‌آورد.‏ شواهد نشان می‌دهند دو فرزند دیگری که همسر هوشَع برایش می‌آورد نامشروع‌اند.‏ معانی لُورُوْحامَه و لُوعَمّی که اسامی آن دو فرزند باشند به این موضوع اشاره دارد که یَهُوَه رحمت خود را از اسرائیل،‏ قوم خائن خود،‏ بازداشته و آنان را طرد کرده است.‏

حقیقتاً یَهُوَه چه احساسی در مورد این قوم عصیانگر دارد؟‏ او خود به هوشَع می‌گوید:‏ ‹بار دیگر برو و زنی را که محبوبهٔ شوهر خود و زانیه می‌باشد دوست بدار،‏ چنان که یَهُوَه بنی‌اسرائیل را دوست می‌دارد با آن که ایشان به خدایان غیر مایل می‌باشند.‏› —‏ هوشَع ۳:‏۱‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۱:‏۱ ‏—‏ چرا هوشَع هر چهار پادشاهی را که طی  خدمت او بر یهودا حکمرانی کرده‌اند اسم می‌برد اما از پادشاهان اسرائیل فقط یکی را اسم می‌برد؟‏ زیرا فقط پادشاهانی که از سلب داود بودند به عنوان حاکمان قوم منتخب خدا به رسمیت شناخته می‌شدند.‏ این پادشاهان از خاندان داود بودند،‏ اما پادشاهان پادشاهی شمالی نه.‏

۱:‏۲-‏۹ ‏—‏ آیا هوشَع واقعاً زنی زانیه برای خود گرفت؟‏ آری،‏ او در واقع با زنی ازدواج کرد که بعداً زانیه شد.‏ در آنچه این نبی در بارهٔ رویدادهای زندگی خویش می‌گوید اثری از خواب یا رؤیا دیده نمی‌شود.‏

۱:‏۷ ‏—‏ چه موقع بر خاندان یهودا رحمت شد و نجات یافت؟‏ در سال ۷۳۲ ق.‏م.‏؛‏ یَهُوَه در ایّام حِزْقِیّا پادشاه از طریق یک فرشته و با کشتن ۱۸۵٬۰۰۰ سرباز آشوری در یک شب،‏ به تهدید آشوریان در مورد اورشلیم پایان داد.‏ (‏ ۲پادشاهان ۱۹:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ بدین طریق،‏ یَهُوَه یهودا را نجات داد،‏ اما «نه به کمان و شمشیر و جنگ و اسبان و سواران،‏» بلکه با یک فرشته.‏

۱:‏۱۰،‏ ۱۱ ‏—‏ با این که پادشاهی شمالی اسرائیل در سال ۷۴۰ ق.‏م.‏ سقوط کرده بود،‏ بنی‌یهودا و بنی‌اسرائیل چگونه می‌توانستند ‹با هم جمع شوند›؟‏ قبل از این که ساکنان آن سرزمین در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ به اسارت بابل برده شوند عدهٔ بسیاری از پادشاهی شمالی به سرزمین یهودا رفته بودند.‏ (‏ ۲تواریخ ۱۱:‏۱۳-‏۱۷؛‏ ۳۰:‏۶-‏۱۲،‏ ۱۸-‏۲۰،‏ ۲۵‏)‏ وقتی که اسرای یهودی در سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ به وطن خود بازمی‌گشتند نوادگان آن عده از پادشاهی شمالی اسرائیل در میان آن‌ها بودند.‏ —‏ عَزْرا ۲:‏۷۰‏.‏

۲:‏۲۱-‏۲۳ ‏—‏ در کلام یَهُوَه که گفت «او [یَزْرَعیل] را برای خود خواهم کِشت و بر لُورُوْحامَه رحمت خواهم فرمود» چه چیزی پیشگویی شده بود؟‏ نام پسر نخست‌زادهٔ هوشَع که از جُومَر آورد یَزْرَعیل بود.‏ (‏ هوشَع ۱:‏۲-‏۴‏)‏ معنی این نام «خدا خواهد کاشت» تصویری نبوی از یَهُوَه است که باقی‌مانده‌ای وفادار در سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ جمع‌آوری می‌کند و آنان را مانند بذر در یهودا می‌کارد.‏ سرزمینی که ۷۰ سال متروک مانده بود اکنون باید گندم،‏ شیره و روغن به بار آورد.‏ در این نبوّت که به زبان شاعرانه است یَهُوَه به درخواست آسمان‌ها پاسخ داده،‏ آن‌ها را با ابرهای باران‌زا برکت می‌دهد.‏ آن ابرها به درخواست زمین پاسخ داده،‏ باران می‌دهند و زمین به درخواست محصولات خوب پاسخ داده،‏ برکت خود را به شکل املاح می‌دهد.‏ تمامی این کارها برای فراهم آوردن نیازهای بازگشتگان است.‏ پولُس و پِطْرُس رسول،‏ در رابطه با جمع‌آوری اسرائیل روحانی به هوشَع ۲:‏۲۳ ارجاع می‌دهند.‏ —‏ رومیان ۹:‏۲۵،‏ ۲۶؛‏ ۱پِطْرُس ۲:‏۱۰‏.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۱:‏۲-‏۹؛‏ ۳:‏۱،‏ ۲‏.‏ به هوشَع فکر کنیم که با ادامه دادن به زندگی زناشویی‌ای که خواست الٰهی بود چه فداکاری‌ای از خود نشان داد!‏ هنگامی که انجام دادن ارادهٔ خدا مطرح می‌گردد تا چه حد حاضریم از خواسته‌های شخصی خود چشم‌پوشی کنیم؟‏

۱:‏۶-‏۹‏.‏ یَهُوَه از زنای روحانی به اندازهٔ زنای جسمانی متنفر است.‏

۱:‏۷،‏ ۱۰،‏ ۱۱؛‏ ۲:‏۱۴-‏۲۳‏.‏ آنچه یَهُوَه برای اسرائیل و یهودا پیشگویی کرد تحقق یافت.‏ کلام یَهُوَه همیشه به حقیقت می‌پیوندد.‏

۲:‏۱۶،‏ ۱۹،‏ ۲۱-‏۲۳؛‏ ۳:‏۱-‏۴‏.‏ همیشه یَهُوَه راغب است آنانی را که واقعاً توبه می‌کنند ببخشد.‏ (‏ نَحَمِیا ۹:‏۱۷‏)‏ همانند یَهُوَه ما هم باید در رفتار خود با دیگران دلسوز و رحیم باشیم.‏

‏‹یَهُوَه را با ساکنان زمین محاکمه‌ای است›‏

‏(‏ هوشَع ۴:‏۱–‏۱۳:‏۱۶‏)‏

‏‹یَهُوَه را با ساکنان زمین محاکمه‌ای است.‏› چرا؟‏ زیرا «نه راستی و نه رأفت و نه معرفت خدا در زمین می‌باشد.‏»  ‏(‏ هوشَع ۴:‏۱‏)‏ قوم عصیانگر اسرائیل درگیر کلاه‌برداری و خون‌ریزی،‏ و مرتکب زنای جسمانی و روحانی شده‌اند.‏ به جای کمک طلبیدن از خدای خود،‏ «مصر را می‌خوانند و به سوی آشور می‌روند.‏» —‏ هوشَع ۷:‏۱۱‏.‏

یَهُوَه حکم خود را اعلام کرده،‏ می‌گوید:‏ «اسرائیل بلعیده خواهد شد.‏» (‏ هوشَع ۸:‏۸‏)‏ پادشاهی یهودا بی‌تقصیر نیست.‏ طبق هوشَع ۱۲:‏۲ ‹یَهُوَه را با یهودا مخاصمه‌ای است›؛‏ حتی «یعقوب را بر حسب راه‌هایش عقوبت رسانیده،‏ بر وفق اَعمالش او را جزا خواهد داد.‏» اما بازسازی حتمی می‌باشد،‏ زیرا خدا چنین وعده داده است:‏ «من ایشان را از دست هاویه فدیه خواهم داد و ایشان را از موت نجات خواهم بخشید.‏» —‏ هوشَع ۱۳:‏۱۴‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۶:‏۱-‏۳ ‏—‏ چه کسی می‌گوید:‏ ‹بیایید نزد یَهُوَه بازگشت نماییم›؟‏ امکان دارد اسرائیلیان بی‌وفا باشند که یکدیگر را تشویق می‌کنند به سوی یَهُوَه بازگردند.‏ در این صورت تظاهر به توبه می‌کنند،‏ زیرا نیکویی آن‌ها موقتی و زودگذر است،‏ مانند «ابرهای صبح و مانند شبنم است که به زودی می‌گذرد.‏» (‏ هوشَع ۶:‏۴‏)‏ یا ممکن است هوشَع باشد که از قوم تمنا دارد که به سوی یَهُوَه برگردند.‏ در هر حال،‏ ساکنان منحرف پادشاهی ده‌طایفه‌ای اسرائیل باید توبهٔ حقیقی از خود نشان دهند و واقعاً به سوی یَهُوَه برگردند.‏

۷:‏۴ ‏—‏ اسرائیلیان زناکار از چه لحاظ «مثل تنوری که خبّاز آن را مشتعل سازد» می‌باشند؟‏ این مقایسه شدّت امیال پلید قلبی آنان را نشان می‌دهد.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۴:‏۱،‏ ۶‏.‏ اگر می‌خواهیم یَهُوَه همیشه به ما لطف کند،‏ باید به کسب معرفت در بارهٔ او ادامه دهیم و بر طبق آنچه می‌آموزیم زندگی کنیم.‏

۴:‏۹-‏۱۳‏.‏ آن‌هایی که مرتکب اَعمال غیراخلاقی می‌شوند و در پرستش ناپاک شرکت می‌کنند به یَهُوَه حساب پس خواهند داد.‏ —‏ هوشَع ۱:‏۴‏.‏

۵:‏۱‏.‏ آنانی که هدایت قوم خدا را بر عهده دارند باید ارتداد را کاملاً طرد کنند.‏ وگرنه،‏ ممکن است فریب خورده،‏ درگیر پرستش کاذب شوند و ‹ دام و توری› در دست مرتدان گردند.‏

۶:‏۱-‏۴؛‏ ۷:‏۱۴،‏ ۱۶‏.‏ توبهٔ لفظی و نه از ته قلب،‏ ریاکارانه و خائنانه است.‏ اگر شخص خطاکار می‌خواهد که رحمت خدا شامل حالش گردد باید از ته  قلب توبه و به «حضرت اعلیٰ» که پرستشی والاست رجوع کند.‏ اَعمال او باید با معیارهای والای خدا در هماهنگی باشد.‏ —‏ هوشَع ۷:‏۱۶‏.‏

۶:‏۶‏.‏ مرتکب گناه شدن نشانه‌ای از کمبود محبت صادقانه به خداست.‏ هیچ مقدار از قربانی‌های روحانی نمی‌تواند جبران چنین کمبودی را بکند.‏

۸:‏۷،‏ ۱۳؛‏ ۱۰:‏۱۳‏.‏ مورد اسرائیلیان زناکار ثابت می‌کند که قاعدهٔ «آنچه آدمی بکارد،‏ همان را درو خواهد کرد» درست است.‏ —‏ غَلاطیان ۶:‏۷‏.‏

۸:‏۸؛‏ ۹:‏۱۷؛‏ ۱۳:‏۱۶‏.‏ نبوّت‌هایی که برای پادشاهی شمالی شد با تسخیر یافتن سامره پایتخت آن به دست آشوریان به حقیقت پیوست.‏ (‏ ۲پادشاهان ۱۷:‏۳-‏۶‏)‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه به آنچه گفته و فرموده است عمل می‌کند.‏ —‏ اعداد ۲۳:‏۱۹‏.‏

۸:‏۱۴‏.‏ یَهُوَه در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ به وسیلهٔ بابلیان ‹آتش به شهرهای [یهودا] فرستاد.‏› با این کار نابودی پیشگویی‌شده را بر سر اورشلیم و سرزمین یهودا آورد.‏ (‏ ۲تواریخ ۳۶:‏۱۹‏)‏ کلام یَهُوَه هرگز شکست نخواهد خورد.‏ —‏ یوشَع ۲۳:‏۱۴‏.‏

۹:‏۱۰‏.‏ آن اسرائیلیان که وقف خدای حقیقی بودند «به بَعْل فَغور رفتند و خویشتن را برای رسوایی نذیره ساختند.‏» اگر رفتار بد آنان را هشداری برای خود در نظر بگیریم و وقف خویش به یَهُوَه را حفظ کنیم،‏ عاقلانه رفتار نموده‌ایم.‏ —‏ ۱قُرِنتیان ۱۰:‏۱۱‏.‏

۱۰:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۲‏.‏ ما باید خدا را با قلبی پاک و عاری از ریا بپرستیم.‏ اگر ‹برای خود به عدالت بکاریم،‏ به حسب رحمت درو می‌نماییم.‏›‏

۱۰:‏۵‏.‏ بیت‌آوَن (‏ یعنی «خانهٔ شرارت»)‏،‏ اسمی توهین‌آمیز بود که به بیت‌ئیل (‏ یعنی «خانهٔ خدا»)‏ داده بودند.‏ هنگامی که بت گوساله‌ای بیت‌آوَن را به تبعید بردند،‏ ساکنین سامره از فقدان آن خدای خود ماتم گرفتند.‏ توکّل کردن به بت‌های بی‌جان که حتی قادر به حفاظت از خود نیستند چقدر بیهوده خواهد بود!‏ —‏ مزمور ۱۳۵:‏۱۵-‏۱۸؛‏ اِرْمیا ۱۰:‏۳-‏۵‏.‏

۱۱:‏۱-‏۴‏.‏ یَهُوَه همیشه با قوم خود مهربانانه رفتار می‌کند.‏ مطیع او بودن هرگز طاقت‌فرسا نیست.‏

۱۱:‏۸-‏۱۱؛‏ ۱۳:‏۱۴‏.‏ کلام یَهُوَه در رابطه با بازگشت قومش به پرستش حقیقی ‹نزد او بی‌ثمر برنگشت.‏› (‏ اِشَعْیا ۵۵:‏۱۱‏)‏ در سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ دوران تبعید در بابل به سر رسید و عده‌ای باقی‌مانده به اورشلیم بازگشتند.‏ (‏ عَزْرا ۲:‏۱؛‏ ۳:‏۱-‏۳‏)‏ هر آنچه یَهُوَه از طریق انبیایش گفته بود البته به وقوع پیوست.‏

۱۲:‏۶‏.‏ در رحمت نشان دادن از خود و به کار بستن راستی باید قاطع و مصمم بوده،‏ منتظر یَهُوَه شویم.‏

۱۳:‏۶‏.‏ اسرائیلیان ‹سیر شدند،‏ دل ایشان مغرور گردید و از این جهت یَهُوَه را فراموش کردند.‏› ما باید از دل خود در مقابل هر گونه تمایل به غرور محافظت کنیم.‏

‏‹طریق‌های یَهُوَه مستقیم است›‏

‏(‏ هوشَع ۱۴:‏۱-‏۹‏)‏

هوشَع تمنا می‌کند که «ای اسرائیل به سوی خدای خود بازگشت نما زیرا به سبب گناه خود لغزیده‌ای.‏» او از مردم می‌خواهد که به یَهُوَه بگویند:‏ «تمامی گناه را عفو فرما و ما را به لطف مقبول فرما،‏ پس گوساله‌های لب‌های خویش را ادا خواهیم نمود.‏» —‏ هوشَع ۱۴:‏۱،‏ ۲‏.‏

شخصی که از گناه خود توبه می‌کند،‏ باید به سوی یَهُوَه رود،‏ طریق‌های او را بپذیرد و قربانی‌های ستایش اهدا کند.‏ چرا؟‏ زیرا ‹طریق‌های یَهُوَه مستقیم است و عادلان در آن‌ها سلوک می‌نمایند.‏› (‏ هوشَع ۱۴:‏۹‏)‏ چقدر شادی‌آفرین خواهد بود هنگامی که بسیاری ‹ در ایّام بازپسین به سوی یَهُوَه و احسان او› خواهند آمد!‏ —‏ هوشَع ۳:‏۵‏.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۴]‏

زندگی خانوادگی هوشَع نمایشگر رفتار یَهُوَه با اسرائیل بود

‏[تصویر در صفحهٔ ۶]‏

با سقوط سامره در ۷۴۰ ق.‏م.‏،‏ به پادشاهی ده‌سِبطی اسرائیل پایان داده شد