مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

دنیا به چه سمت می‌رود؟‏

دنیا به چه سمت می‌رود؟‏

 دنیا به چه سمت می‌رود؟‏

اتحاد جهانی امید و آرزوی تمام ملل جهان است.‏ مباحثات و اجلاس‌های فراوانی در این رابطه صورت گرفته است.‏ بارها و بارها سران دولت‌ها در جلسات متعدد خود در این مورد به گفتگو پرداخته‌اند.‏ در ماه اوت ۲۰۰۰ در نیویورک بیش از ۱۰۰۰ نفر از رهبران مذهبی برای بحث در خصوص صلح جهانی در سازمان ملل تشکیل جلسه دادند.‏ آنان برای حل کشمکش‌ها و درگیری‌های دنیا به بحث و گفتگو پرداختند.‏ با این همه این اجلاس صلح،‏ خود چندان صلح‌آمیز برگزار نشد و مشتی نمونه از خروار و بازتابی از درگیری‌های دنیا بود.‏ یکی از فقه‌های اسلام از اورشلیم،‏ به دلیل حضور یک رهبر مذهبی یهودی حاضر به حضور در جلسه نشد.‏ دیگر شرکت کنندگان نیز نارضایتی خود را از این موضوع ابراز کردند که دالای‌لاما صرفاً به دلیل اینکه دولت چین با وی مخالف است،‏ برای دو روز اوّل اجلاس دعوت نشده بود.‏

در اکتبر ۲۰۰۳ در تایلند اجلاسی با شرکت کشورهای کرانهٔ اقیانوس آرام در خصوص امنیت جهانی برگزار شد.‏ در این اجلاس ۲۱ کشور برای ایجاد امنیت جهانی موافقت خود را در خصوص نابودی گروه‌های تروریستی اعلام کردند.‏ با این همه در طی این اجلاس نیز چندین نماینده اعتراض خود را  نسبت به گفتهٔ یکی از نخست‌وزیران که انزجار خود را از یهودیان ابراز کرده بود نشان دادند.‏

ریشهٔ عدم اتحاد

با وجود اجلاس‌ها و گفتگوهای فراوان در مورد اتحاد جهانی نتایج چندانی حاصل نشده است.‏ چرا برخلاف تلاش‌های صادقانهٔ بسیاری دستیابی به اتحاد جهانی همچنان در قرن بیست‌ویکم غیر ممکن به نظر می‌رسد؟‏

قسمتی از جواب را می‌توان در سخنان یک نخست‌وزیر که در اجلاس تایلند حضور داشت یافت.‏ او گفت:‏ «غرور ملی عامل اصلی است.‏» بله،‏ جامعهٔ بشری غرق در میهن‌پرستی است.‏ هر قوم و ملتی تمایل به خودمختاری دارد.‏ ملیت‌پرستی همراه با روحیهٔ رقابت و زیاده‌طلبی ترکیبی خطرناک ایجاد می‌کند.‏ در بسیاری موارد در جایی که منافع عموم در مقابل وطن‌پرستی قرار گیرد منافع عموم است که قربانی می‌شود.‏

وطن‌پرستی مانند یک بیماری واگیردار مهلک در بین مردم شیوع پیدا کرده است و نتیجه‌ای جز مصیبت و رنج نداشته است.‏ (‏ مزمور ۹۱:‏۳‏)‏ کینه و نفرت از دیگر ملت‌ها که از پیامدهای وطن‌پرستی است قرن‌هاست وجود دارد.‏ وطن‌پرستی امروزه نیز عامل نفاق و جدایی بین ملت‌ها است که رهبران و دولت‌ها نیز قادر به جلوگیری از آن نیستند.‏

بسیاری از دولتمردان این موضوع را تشخیص داده‌اند که ملیت‌گرایی و منفعت‌طلبی ریشهٔ اصلی مشکلات دنیاست.‏ برای مثال منشی سابق سازمان ملل ژنرال یو تانت گفت:‏ «بسیاری از مشکلاتی که امروزه با آن روبرو هستیم نتیجهٔ روش و منش اشتباه است .‏ .‏ .‏ در میان آن‌ها می‌توان به روحیهٔ تنگ‌نظرانهٔ میهن‌پرستی اشاره کرد.‏ با شعار-‏ هواداری بی‌چون و چرا از کشورم،‏ چه به حق باشد و چه به ناحق.‏» امروزه نیز ملت‌ها تنها به منافع خود می‌اندیشند و خواهان قدرت بیشتر هستند.‏ کسانی که در موضع قدرتند حتی حاضر نیستند کمی از آن صرف‌نظر کنند.‏ برای مثال در روزنامهٔ اینترنشنال هرالد تریبون در خصوص اروپای مشترک چنین آمده است:‏ «سیاست رقابت و عدم اعتماد هنوز هم در کشورهای اروپای مشترک دیده می‌شود.‏ برای بسیاری از این کشورها قابل قبول نیست که یکی از همترازهایشان نفوذ بیشتری داشته باشد و یا رهبری را به عهده بگیرد.‏»‏

 خدا نتیجهٔ تسلّط و حکومت انسان بر انسان را صریحاً بیان کرده است.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «انسان بر انسان به جهت ضررش حکمرانی می‌کند.‏» (‏ جامعه ۸:‏۹‏)‏ کتاب مقدّس انگیزهٔ اصلی انسان‌هایی را که زمین را به بخش‌های مختلف تقسیم کرده‌اند و بر آن اِعمال قدرت می‌کنند آشکار کرده است.‏ کتاب مقدّس توضیح می‌دهد:‏ «کسی که خود را از دیگران جدا می‌کند،‏ تنها نفع خویش را می‌جوید،‏ و با هر منطق صحیحی مخالفت می‌کند.‏» —‏ امثال ۱۸:‏۱‏،‏ د ج.‏

آفرینندهٔ ما بهتر از هر کس می‌داند که چه چیز به نفع ماست.‏ حکومت انسان بر انسان هیچ گاه منظور نظر خالق ما نبوده است.‏ اما انسان‌ها مقاصد خدا و این موضوع که همه چیز به او تعلّق دارد را نادیده گرفته‌اند و بر یکدیگر حکومت می‌کنند.‏ در کتاب مقدّس در مزمور ۹۵:‏۳-‏۵ آمده است:‏ «زیرا که یَهُوَه،‏ خدای بزرگ است،‏ و پادشاه عظیم بر جمیع خدایان.‏ نشیب‌های زمین در دست وی است و فرازهای کوه‌ها از آن او.‏ دریا از آن اوست،‏ او آن را بساخت؛‏ و دست‌های وی خشکی را مصوّر نمود.‏» آری همه چیز به خداوند تعلّق دارد و تنها اوست که حق حکومت بر انسان‌ها را دارد.‏ در اصل حکومت انسان بر انسان خلاف خواست آفریدگار ماست.‏ —‏ مزمور ۲:‏۲‏.‏

چه حکومتی اتحاد جهانی را برقرار خواهد کرد؟‏

اتحاد جهانی تنها از طریق حکمرانی یک حکومت واحد و جهانی امکان پذیر است.‏ حکومتی که قادر باشد تمام نیازهای مردم دنیا را برآورده سازد.‏ بسیاری از افراد روشنفکر نیز به این نتیجه رسیده‌اند اما راه حل را در جای درست جستجو نکرده‌اند.‏ به عنوان مثال بسیاری از تحلیل‌گران از جمله رهبران مذهبی این موضوع را که برای رسیدن به همبستگی جهانی باید چشم امید به سازمان ملل دوخت در اذهان مردم جای داده‌اند.‏ تجربه نشان داده است سازمان‌های بشری که حتی انگیزه و تفکّری والا را دنبال می‌کنند نیز هیچ گاه قادر به حل مشکلات بشر در سطح جهانی نیستند.‏ حتی در میان آنان نیز بازتاب چنددستگی و عدم اتحاد بین ملت‌ها به چشم می‌خورد.‏

کتاب مقدّس این پند را به ما می‌دهد که به تلاش انسان‌ها در جهت رفع مشکلات بشر دل نبندیم:‏ «بر رهبران انسانی توکّل نکنید؛‏ آن‌ها همگی فانی هستند و قادر به نجات دادن نیستند.‏» (‏ مزامیر ۱۴۶:‏۳‏،‏ ترجمهٔ تفسیری ‏)‏ آیا این بدین معنا است که امید به اتحاد جهانی امیدی بیهوده است؟‏ به هیچ وجه.‏ چرا که خداوند راه‌حل دیگری جلوی پای ما گذاشته است.‏

بسیاری از این موضوع بی‌خبرند که خداوند اکنون حکومتی را برقرار کرده است که جهان را متحد می‌سازد.‏ کتاب مقدّس از قول یَهُوَه خدا می‌گوید:‏ ‹من پادشاه خود را نصب کرده‌ام.‏ از من درخواست کن و امّت‌ها را به میراث تو خواهم داد و اقصای زمین را مِلک تو خواهم گردانید.‏› (‏ مزمور ۲:‏۶،‏ ۸‏)‏ در این آیه گفته شده است که یَهُوَه خدا پادشاه حکومت خود را برگزیده است و در آیهٔ ۷ به این موضوع اشاره می‌کند که این پادشاه پسر نخست‌زادهٔ خداست که کسی نیست غیر از عیسی مسیح که قدرت بر تمام ملت‌ها به او داده شده است.‏

اتحاد جهانی چگونه برقرار خواهد شد؟‏

بسیاری این حکومت آسمانی را که خدا برقرار کرده است قبول ندارند.‏ دولت‌ها بر این باورند که حکومت و نفوذ بر دیگران حق مسلّم آنان است.‏ خداوند با کسانی که حکومتش و حقانیت سلطنت او را نپذیرند برخورد خواهد کرد.‏ در مزمور ۲:‏۹ در خصوص افرادی که حکومت او را رد می‌کنند آمده است:‏ ‹[پسر او،‏ عیسی مسیح] ایشان را به عصای آهنین خواهد شکست مثل کوزهٔ کوزه‌گر آن‌ها را خرد خواهد نمود.‏› دولت‌ها بدون آنکه بدانند سیاست‌هایشان در جهتی پیش می‌رود که در آخر به جنگ با خدا می‌انجامد.‏ در آخرین بخش کتاب مقدّس آمده است که «پادشاهان تمام ربع مسکون» برای جنگ در روز عظیم خداوند گرد هم جمع خواهند شد.‏ (‏ مکاشفه ۱۶:‏۱۴‏)‏ دولت‌ها به همراه سیاست‌های تفرقه‌انگیزشان از میان خواهند رفت.‏ و به این شکل موانع از سر راه برداشته می‌شود و راه برای اِعمال نفوذ حکومت خدا مهیا می‌گردد.‏

 به این ترتیب خداوند قادر مطلق از طریق پسر خود حکیمانه اِعمال قدرت می‌کند و تغییرات لازم را برای تشکیل دنیایی متحد فراهم می‌آورد.‏ حکومت خدا اتحاد واقعی را میسر خواهد ساخت و عاشقان عدالت برکت خواهند یافت.‏ با مطالعهٔ مزمور ۷۲ می‌توانیم از شرایطی که این حکومت برای انسان‌ها به وجود خواهد آورد آگاه شویم.‏ در آن زمان انسان‌ها طعم واقعی اتحاد را خواهند چشید و تمامی مشکلاتشان از ظلم و ستم گرفته تا فقر و خشونت و از این قبیل از میان خواهد رفت.‏

در این دنیای پر از نفاق برای بسیاری باورکردنی نیست که چنین شرایطی به وجود آید.‏ اما این طرز فکر درست نیست چون وعده‌های خداوند همواره جامهٔ عمل پوشیده است.‏ (‏ اِشَعْیا ۵۵:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ تحقق این وعده را امروزه نیز می‌توان مشاهده کرد.‏ شاهدان یَهُوَه مردمی از ملیت‌های مختلف هستند که به جای جنگ و نزاع حتی اکنون نیز دست اتحاد به هم داده‌اند و زیر قدرت خدا خود را برای زندگی در دنیایی متحد آماده می‌کنند.‏ (‏ اِشَعْیا ۲:‏۲-‏۴‏)‏ شاهدان یَهُوَه شما را دعوت می‌کنند تا با شرکت در جلساتشان با این حکومت الٰهی که اتحادی ابدی در جهان ایجاد خواهد کرد آشنا شوید.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۷]‏

مردمی از ملیت‌های مختلف برای زندگی در دنیایی متحد آماده می‌شوند

‏[صاحب امتیاز تصویر در صفحهٔ ۴]‏

Saeed Khan/AFP/Getty Images

‏[صاحب امتیاز تصویر در صفحهٔ ۵]‏

Woman grieving: Igor Dutina/AFP/Getty Images; protesters: Said Khatib/AFP/Getty Images; armored cars: Joseph Barrak/AFP/Getty Images