مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

نکاتی از کتاب روت

نکاتی از کتاب روت

 کلام یَهُوَه زنده است

نکاتی از کتاب روت

کتاب روت دارای ویژگی‌ها و جنبه‌های آموزنده‌ای است.‏ کتابی است امیدبخش که وفاداری دو زن را توصیف می‌کند.‏ گزارشی است از شکرگزاری به یَهُوَه و اعتماد به ترتیبات او.‏ حکایتی است بیانگر علاقهٔ یَهُوَه به نسلی که مسیح می‌باید از آن ظهور کند.‏ سرگذشتی است از شادی و اندوه یک خانواده.‏

کتاب روت شامل گزارشات ۱۱ سال از «ایّام حکومت داوران» است.‏ (‏ روت ۱:‏۱‏)‏ این رویداد می‌باید مربوط به اوایل حکومت داوران باشد،‏ چرا که بُوعَز یکی از شخصیت‌های این داستانِ حقیقی پسر راحاب است که در روزگار یوشَع می‌زیست.‏ (‏ یوشَع ۲:‏۱،‏ ۲؛‏ روت ۲:‏۱؛‏ متّیٰ ۱:‏۵‏)‏ احتمالاً این حکایت را سموئیل نبی در سال ۱۰۹۰ ق.‏د.‏م.‏ نگاشته است.‏ این تنها کتابی در متون مقدّس است که به نام زنی غیراسرائیلی نامیده شده است.‏ پیامی که در این کتاب گنجانده شده «زنده و مقتدر» است.‏ —‏ عبرانیان ۴:‏۱۲‏.‏

‏«هر جایی که رَوی می‌آیم»‏

‏(‏ روت ۱:‏۱–‏۲:‏۲۳‏)‏

وقتی نَعُومی و روت به بیت‌لَحَم وارد می‌شوند،‏ تمامی اهل شهر متوجهٔ آن‌ها می‌گردند.‏ زنان شهر از یکدیگر می‌پرسند:‏ «آیا این نَعُومی است؟‏» اما،‏ او به ایشان می‌گوید:‏ «مرا نَعُومی مخوانید بلکه مرا مُرَّه بخوانید زیرا قادر مطلق به من مرارت سخت رسانیده است.‏ من پُر بیرون رفتم و خداوند مرا خالی برگردانید.‏» —‏ روت ۱:‏۱۹-‏۲۱‏.‏

قحطی در سرزمین اسرائیل موجب شد که نَعُومی همراه خانواده‌اش به سرزمین مُوآب کوچ کند.‏ منظور نَعُومی از اینکه «پُر» بیرون رفت این بود که هنگام ترک اسرائیل شوهر و دو پسر داشت.‏ اما مدتی پس از اقامتش در سرزمین مُوآب شوهرش اَلیمَلَک در گذشت.‏ سپس پسرانش زنانی از مُوآبیان به نام‌های عُرْفَه و روت به همسری گرفتند.‏ بعد از گذشت ده سال هر دو پسرش نیز بی‌فرزند حیات را بدرود گفتند و بدین شکل آن سه زن تنها ماندند.‏ وقتی نَعُومی تصمیم گرفت که به یهودیه برگردد بیوه‌های پسرانش نیز او را همراهی کردند.‏ در راه نَعُومی به عروسانش اصرار کرد که به مُوآب برگردند و از میان قوم خود شوهری بیابند.‏ عُرْفَه با اکراه به گفتهٔ نَعُومی تن در داد.‏ اما،‏ روت از نَعُومی جدا نشد و گفت:‏ «بر من اصرار مکن که تو را ترک کنم و از نزد تو برگردم،‏ زیرا هر جایی که رَوی می‌آیم و هر جایی که منزل کنی،‏ منزل می‌کنم،‏ قوم تو قوم من و خدای تو خدای من خواهد بود.‏» —‏ روت ۱:‏۱۶‏.‏

نَعُومی و روت زمانی وارد بیت‌لَحَم می‌شوند که دروی جو شروع شده است.‏ روت از تدارکاتی که قانون خدا مهیا ساخته است استفاده کرده،‏ شروع به جمع‌آوری محصول از مزرعه‌ای می‌کند که متعلّق به یکی از خویشاوندان اَلیمَلَک به نام بُوعَز است.‏ روت که مورد لطف بُوعَز قرار گرفته است به جمع‌آوری محصول ادامه می‌دهد تا آنکه «درو جو و درو گندم تمام» می‌شود.‏ —‏ روت ۲:‏۲۳‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۱:‏۸ ‏—‏ چرا نَعُومی به جای اشاره به خانهٔ پدران عروسانش به آن‌ها گفت «به خانهٔ مادر خود برگردید»؟‏ در هیچ جای این کتاب مشخص نیست که پدر عُرْفَه در آن  دوران زنده بوده است یا نه.‏ اما پدر روت در حیات بود.‏ (‏ روت ۲:‏۱۱‏)‏ شاید نَعُومی به این دلیل از خانهٔ مادری سخن گفت تا تسلّی و محبت مادری را در خاطر عروسانش زنده کند.‏ این موضوع مخصوصاً می‌توانست اندوه دوری از مادرشوهرشان را تسکین دهد.‏ شاید این سخن همچنین به این اشاره کند که مادران روت و عُرْفَه برعکس نَعُومی سروسامانی داشتند.‏

۱:‏۱۳،‏ ۲۱ ‏—‏ آیا یَهُوَه زندگی را بر نَعُومی تلخ کرده و مسبب مشکلاتش بود؟‏ خیر،‏ و منظور نَعُومی متهم کردن یَهُوَه نبود.‏ اما به علّت وقایعی که برای او رخ داده بود فکر می‌کرد که یَهُوَه بر ضدّ اوست.‏ این موضوع نَعُومی را غمگین و دلسرد کرده بود.‏ از این گذشته،‏ در آن دوران ثمرهٔ رحم به مفهوم برکت خدا و نازایی به مفهوم لعنت بود.‏ در نظر نَعُومی نداشتن نوه بعد از مرگ شوهر و دو پسرش به این مفهوم است که یَهُوَه او را شرمسار کرده است.‏

۲:‏۱۲ ‏—‏ روت چه ‹اجر کاملی را› از یَهُوَه دریافت کرد؟‏ روت پسری به دنیا آورد و این افتخار را یافت که در تاریخ جزو مهم‌ترین سلسله خاندانی قرار گیرد که عیسی مسیح در آن تولّد می‌یافت.‏ —‏ روت ۴:‏۱۳-‏۱۷؛‏ متّیٰ ۱:‏۵،‏ ۱۶‏.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۱:‏۸؛‏ ۲:‏۲۰‏.‏ نَعُومی با وجود مصیبت‌هایی که تحمّل کرده بود به احسان یَهُوَه اطمینان داشت.‏ ما نیز باید به احسان یَهُوَه اطمینان کنیم،‏ مخصوصاً هنگامی که مصیبت‌های مختلفی گریبانگیر ما می‌شود.‏

۱:‏۹‏.‏ خانه نباید فقط محل غذا خوردن و خوابیدن اعضای خانواده باشد.‏ بلکه می‌باید کانون آرامش و آسایش نیز باشد.‏

۱:‏۱۴-‏۱۶‏.‏ عُرْفَه ‹نزد قوم خود و خدایان خویش برگشت.‏› اما روت چنین نکرد.‏ او آرامش و امنیت سرزمین آبا و اجدادی خود را رها کرد و به یَهُوَه وفادار ماند.‏ وفاداری به یَهُوَه و ایجاد روحیهٔ فداکاری به ما کمک می‌کند تا تسلیم تمایلات خودخواهانه نشویم و به طریق گذشتهٔ خود برنگردیم تا هلاک شویم.‏ —‏ عبرانیان ۱۰:‏۳۹‏.‏

۲:‏۲‏.‏ روت خواست تا از قانون خوشه‌چینی که برای بیگانگان و فقیران قرار داده شده بود استفاده کند.‏ او شخص فروتنی بود.‏ مسیحیان نیز نباید چنان مغرور باشند که کمک مهربانانهٔ هم‌ایمانان و یا کمک‌های اجتماعی که واجد شرایط آن می‌باشند رد کنند.‏

۲:‏۷‏.‏ با وجود اینکه روت کاملاً حقِ برداشت از محصول را داشت،‏ برای خوشه‌چینی اجازه گرفت.‏ (‏ لاویان ۱۹:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ این موضوع نشان می‌دهد که روت شخص باملاحظه و نرمخویی بود.‏ عاقلانه است که ما نیز ‹حلیم› یا نرمخو باشیم چرا که «حلیمان وارث زمین خواهند شد و از فراوانی سلامتی متلذّذ خواهند گردید.‏» —‏ صَفَنْیا ۲:‏۳؛‏ مزمور ۳۷:‏۱۱‏.‏

۲:‏۱۱‏.‏ روت ثابت کرد که نه تنها خویشاوند نَعُومی است.‏ بلکه دوست حقیقی اوست.‏ (‏ امثال ۱۷:‏۱۷‏)‏ پیوند دوستی آن‌ها بسیار مستحکم بود چرا که بر اساس خصوصیاتی همچون محبت،‏ وفاداری،‏ همدردی،‏ مهربانی و فداکاری بنا شده بود.‏ از همه مهم‌تر خدمت  به یَهُوَه خدا و بودن در میان قوم او این دوستی را مستحکم ساخته بود.‏ ما نیز موقعیت‌های خوبی برای به وجود آوردن دوستی خالص با هم‌ایمانانمان داریم.‏

۲:‏۱۵-‏۱۷‏.‏ با اینکه بُوعَز کار خوشه‌چینی را برای روت راحت کرده بود،‏ وی ‹تا شام در آن کشتزار خوشه‌چینی نمود.‏› روت بسیار سخت‌کوش بود.‏ مسیحیان نیز می‌باید در سخت‌کوشی به نام باشند.‏

۲:‏۱۹-‏۲۲‏.‏ نَعُومی و روت طی شب از گفتگو و مصاحبت با یکدیگر بسیار لذّت می‌بردند.‏ سالمندان می‌باید نسبت به فعالیت‌های جوانان ابراز علاقه کنند.‏ چه جوان،‏ چه سالمند می‌باید براحتی افکار و احساسات خود را بیان کنند.‏ این اصل در میان اعضای خانوادهٔ مسیحی نیز صادق است.‏

۲:‏۲۲،‏ ۲۳‏.‏ روت برخلاف دختر یعقوب دِینَه پرستندگان یَهُوَه را معاشران خود ساخت.‏ حقیقتاً که چه سرمشق نیکویی برای ما!‏ —‏ پیدایش ۳۴:‏۱،‏ ۲؛‏ ۱قُرِنتیان ۱۵:‏۳۳‏.‏

نَعُومی دوباره برکت یافت

‏(‏ روت ۳:‏۱–‏۴:‏۲۲‏)‏

نَعُومی به دلیل سالخوردگی دیگر قادر نبود فرزندی بیاورد.‏ پس به روت می‌گوید که چگونه می‌تواند با خویشاوندی نزدیک ازدواج کند تا از این طریق قانون برادر شوهری اجرا گردد و فرزندی به عنوان ورثه برای او بیاورد.‏ روت مطابق سخن نَعُومی عمل کرده،‏ از بُوعَز تقاضا می‌کند تا وظیفهٔ ولی بودن خود را به جا آورد.‏ بُوعَز چنین کاری را قبول می‌کند.‏ اما،‏ خویشاوندی نزدیک‌تر وجود دارد که این موقعیت اوّل می‌باید به او داده شود.‏

بُوعَز بلافاصله وارد عمل می‌شود.‏ صبح روز بعد،‏ ده نفر از مشایخ بیت‌لَحَم را جمع می‌کند و در مقابل ایشان از آن خویشاوند سؤال می‌کند که آیا حاضر است وظیفهٔ ولی بودن را به جا آورد یا نه.‏ آن مرد این وظیفه را رد می‌کند.‏ سپس بُوعَز به عنوان ولی با روت ازدواج کرده،‏ صاحب پسری می‌شوند به نام عُوبِید که پدربزرگ داود پادشاه است.‏ حال زنان بیت‌لَحَم به نَعُومی می‌گویند:‏ «متبارک باد خداوند ‏.‏ .‏ .‏ او برایت تازه‌کنندهٔ جان و پرورندهٔ پیری تو باشد،‏ زیرا که عروست که تو را دوست می‌دارد و برایت از هفت پسر بهتر است،‏ او را زایید.‏» (‏ روت ۴:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ زنی که دست «خالی» به بیت‌لَحَم برگشته بود دوباره «پُر» شد!‏ —‏ روت ۱:‏۲۱‏.‏

پاسخ به پرسش‌های مربوط به آیات:‏

۳:‏۱۱ ‏—‏ چه خصوصیاتی سبب شد تا مردم روت را ‹زنی نیکو› بخوانند؟‏ آنچه که باعث ستودن روت شد گیسوان بافته و جواهرات و جامه‌های فاخر نبود.‏ بلکه «انسانیتِ باطنی قلبی» و خصوصیاتی همچون وفاداری و محبت،‏ فروتنی و نرم‌خویی،‏ و سخت‌کوشی و فداکاری بود که از او زنی نیکو ساخته بود.‏ هر زن خداترسی تلاش می‌کند تا این خصوصیات را همچون روت در خود بپروراند.‏ —‏ ۱پِطْرُس ۳:‏۳،‏ ۴؛‏ امثال ۳۱:‏۲۸-‏۳۱‏.‏

 ۳:‏۱۴ ‏—‏ چرا روت و بُوعَز قبل از سپیده‌دم از خواب برخاستند؟‏ دلیل برخاستنشان قبل از سحر این نبود که طی شب عملی غیراخلاقی از ایشان سر زده است و می‌خواستند آن را مخفی نگه دارند.‏ عمل روت از قرار معلوم مطابق رسمی بود که نشان می‌داد زنی در پی گرفتن حق قانونی برای ازدواج با برادرشوهر خود است.‏ وی مطابق تعلیمات نَعُومی عمل کرد.‏ از این گذشته،‏ عکس‌العمل بُوعَز روشن می‌سازد که عمل روت به هیچ وجه اشتباه نبود.‏ (‏ روت ۳:‏۲-‏۱۳‏)‏ ظاهراً،‏ روت و بُوعَز به این دلیل قبل از طلوع آفتاب برخاستند که کسی دلیلی برای شایعات دروغ نداشته باشد.‏

۳:‏۱۵ ‏—‏ مفهوم اینکه بُوعَز ‹شش پیمانه جو› به روت داد چه بود؟‏ عمل او شاید بر این دلالت داشت که چنان که روز آرامش بعد از شش روز کاری خواهد آمد،‏ آرامش روت نیز بسیار نزدیک است.‏ بُوعَز می‌خواست روت را مطمئن سازد که وی ‹ در خانهٔ شوهر خود راحتی› خواهد یافت.‏ (‏ روت ۱:‏۹؛‏ ۳:‏۱‏)‏ شاید هم عمل او به این مفهوم باشد که روت فقط قادر است شش پیمانه جو را بر سر خود حمل کند.‏

۳:‏۱۶ ‏—‏ در متن عبرانی،‏ این آیه به این صورت آمده است «تو کیستی ای دختر؟‏» چرا نَعُومی از روت چنین سؤالی کرد آیا عروس خود را نشناخته بود؟‏ این امکان وجود دارد که نَعُومی روت را نشناخته باشد،‏ چرا که روت زمانی به خانه برگشته بود که هوا به احتمال زیاد هنوز تاریک بود.‏ از طرفی ممکن است سؤال نَعُومی نشان کنجکاوی او در رابطه با هویت جدید روت با ولی خود باشد.‏

۴:‏۶ ‏—‏ چطور اسرائیلی‌ای می‌توانست میراث خود را «فاسد» سازد؟‏ اوّلاً،‏ اگر کسی به علّت فقر میراث خود را به شخصی می‌فروخت،‏ نزدیک‌ترین خویشاوند وی برای بازخرید می‌بایست مطابق سال‌های باقی مانده تا یوبیل را بپردازد.‏ (‏ لاویان ۲۵:‏۲۵-‏۲۷‏)‏ چنین کاری باعث می‌شد که ارزش زمین خودش کاهش یابد.‏ ثانیاً،‏ اگر برای روت پسری زاده می‌شد،‏ آن پسر صاحب آن زمین می‌شد و نه خویشاوند نزدیک وی.‏

از این آیات چه می‌آموزیم؟‏

۳:‏۱۲؛‏ ۴:‏۱-‏۶‏.‏ بُوعَز با دقت تمام از آنچه یَهُوَه مقرّر کرده بود پیروی کرد.‏ آیا ما نیز از روی وجدان از ترتیبات تئوکراتیک پیروی می‌کنیم؟‏ —‏ ۱قُرِنتیان ۱۴:‏۴۰‏.‏

۳:‏۱۸‏.‏ نَعُومی به بُوعَز اطمینان داشت.‏ آیا نباید ما هم چنین اطمینانی را نسبت به هم‌ایمانان وفادارمان داشته باشیم؟‏ روت حاضر بود که به ازدواج برادرشوهری تن در دهد و با مردی ازدواج کند که حتی نام او را نمی‌دانست و او را فقط به عنوان ولی می‌شناخت.‏ (‏ روت ۴:‏۱‏)‏ چرا؟‏ زیرا وی به ترتیبات خدا اطمینان داشت.‏ آیا چنین اطمینانی در ما نیز وجود دارد؟‏ برای مثال،‏ وقتی که در پی همسری هستیم،‏ آیا به این پند که می‌باید فقط با هم‌ایمان مسیحی خود ازدواج کرد توجه می‌کنیم؟‏ —‏ ۱قُرِنتیان ۷:‏۳۹‏.‏

۴:‏۱۳-‏۱۶‏.‏ روت با اینکه مُوآبی بود و زمانی خدای کَمُوش را می‌پرستید حقیقتاً افتخار بزرگی نصیبش شد!‏ این موضوع نشان می‌دهد که دریافت افتخارات به خواست و تلاش انسان بستگی ندارد بلکه به خدای رحیم بستگی دارد.‏ —‏ رومیان ۹:‏۱۶‏.‏

خدا «شما را در وقت معین سرافراز نماید»‏

کتاب روت یَهُوَه را خدایی پر احسان توصیف می‌کند که احسان خود را هرگز از خادمان وفادارش دریغ نمی‌دارد.‏ (‏ ۲تواریخ ۱۶:‏۹‏)‏ وقتی به برکتی که روت دریافت کرد فکر می‌کنیم به ارزش اعتماد و ایمانِ مطلق به خدا پی می‌بریم که «او هست و جویندگان خود را [پاداش] می‌دهد.‏» —‏ عبرانیان ۱۱:‏۶‏.‏

روت،‏ نَعُومی و بُوعَز کاملاً به ترتیبات یَهُوَه اعتماد کردند و نتیجهٔ خوبی به دست آوردند.‏ به همین شکل،‏ ما نیز می‌دانیم خدا در حق آنانی که دوستش می‌دارند و برای انجام اراده‌اش فراخوانده شده‌اند،‏ همه چیز را با هم برای خیریت ایشان به کار می‌گیرد.‏ (‏ رومیان ۸:‏۲۸‏)‏ امید آنکه به پند پِطْرُس عمل کنیم که گفت:‏ «زیرِ دست زورآورِ خدا فروتنی نمایید تا شما را در وقت معین سرافراز نماید.‏ و تمام اندیشهٔ خود را به وی واگذارید زیرا که او برای شما فکر می‌کند.‏» —‏ ۱پِطْرُس ۵:‏۶،‏ ۷‏.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۲۹]‏

آیا می‌دانید که چرا روت از نَعُومی جدا نشد؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۰]‏

چه خصوصیاتی باعث شد تا مردم روت را ‹زنی نیکو› بخوانند؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۱]‏

روت چه ‹اجر کاملی را› از یَهُوَه دریافت کرد؟‏