مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

در جستجوی حکومتی حافظ صلح

در جستجوی حکومتی حافظ صلح

 در جستجوی حکومتی حافظ صلح

‏«نیاز روزافزون ممالک جهان به یکدیگر مشکلات و مسائل بغرنجی را به وجود می‌آورد که هیچ یک از ملل دنیا به تنهایی توان رویاروی با آن را نخواهد داشت.‏ تنها با تشکل و اتحادی جهانی می‌توانیم بر خطری که نوع بشر را تهدید می‌کند فائق آییم.‏» —‏ غلام عُمَر،‏ سیاستمدار و تحلیلگر پاکستان.‏

مشکلات دنیای امروز،‏ انسان را واقعاً در حیرت فرو می‌برد.‏ از یک سو شاهد افزایش روزافزون وسایل رفاه هستیم،‏ از سوی دیگر بسیاری حتی از حداقل امکانات رفاهی محرومند.‏ از یک سو شاهد نسلی تحصیل‌کرده و کارآمد هستیم،‏ از سوی دیگر یافتن شغلی ثابت روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.‏ اگرچه امروزه انسان‌ها خود را از هر زمان دیگر آزادتر تصوّر می‌کنند،‏ لیکن ترس،‏ ناامنی و بی‌ثباتی هرگز تا به این حد دامنگیر جامعهٔ بشری نبوده است.‏

مشکلات جهانی و خطراتی که نوع بشر را تهدید می‌کنند چنان ابعاد عظیمی یافته‌اند که حتی اگر چندین کشور دست به دست هم دهند باز هم قادر به حل آن نخواهند بود.‏ لذا بسیاری از صاحبنظران بر این عقیده‌اند که برای برقراری صلح و امنیت جهانی باید همهٔ ملت‌ها و اقوام دنیا تحت نظر یک حکومت اداره شوند.‏ آلبرت اینشتاین از جمله هواخواهان این عقیده بود.‏ در سال ۱۹۴۶ وی چنین اظهار داشت:‏ «شکی نیست که بیشتر مردم دنیا خواهان صلح و آرامش‌اند .‏ .‏ .‏ و به عقیدهٔ من صلح جهانی تنها در گرو حکومتی جهانی است.‏»‏

اکنون که بیش از ۵۰ سال از گفتهٔ این دانشمند می‌گذرد،‏ ناامنی و جنگ همچنان بر مردم جهان سایه افکنده.‏ روزنامهٔ لوموند فرانسه با نظر به مشکلات قرن بیست‌ویکم چنین اظهار نظر می‌کند:‏ «لازم است سیستم قضایی،‏ اجرایی و قانون‌گذاری را بر شالودهٔ دولتی بین‌المللی قرار دهیم،‏ دولتی که قادر باشد در هر زمان که نسل‌کشی یا قتل‌عامی رخ داد فوراً وارد عمل شود.‏ باید بتوانیم کرهٔ زمین را یک کشور واحد در نظر بگیریم.‏» چه کسی و یا چه قدرتی می‌تواند چنین صلحی را ایجاد کند؟‏

آیا سازمان ملل حافظ صلح جهانی است؟‏

بسیاری از مردم دنیا چشم امیدشان را به سازمان ملل متحد دوخته‌اند.‏ آیا این سازمان قادر است همچون حکومتی جهانی حافظ و متضمن صلح و امنیت در دنیا باشد؟‏ البته سیاستمداران این سازمان وعده‌های نویدبخش فراوانی می‌دهند.‏ برای مثال،‏ در اعلامیهٔ سال ۲۰۰۰ مجمع عمومی،‏ قطع‌نامه‌ای به این مضمون اعلام شد:‏ «تنها طی دههٔ گذشته بیش از ۵ میلیون نفر قربانی جنگ‌های داخلی و جنگ‌های میان ملت‌ها شده‌اند.‏ ما تمام تلاش خود را برای ریشه‌کن کردن این آفت جهانی می‌نماییم.‏» چنین اعلامیه‌هایی تمجید و تحسین بسیاری از مردم و مجامع بین‌المللی را برمی‌انگیزد و حتی باعث  شده است که جایزهٔ صلح نوبل ۲۰۰۱ نصیب این سازمان گردد.‏ هیئت نروژی نوبل در تمجید سازمان ملل چنین اظهار نمود:‏ «یگانه طریق رسیدن به صلح و تعاون جهانی در گرو تلاش‌های سازمان ملل متحد است.‏»‏

آیا این سازمان که حدود ۶۰ سال از تأسیس آن می‌گذرد توانسته است همچون دولتی جهانی صلحی واقعی و پایدار به جهانیان عرضه کند؟‏ خیر،‏ دلیل آن نیز خودخواهی و ملیت‌پرستی اعضای این سازمان می‌باشد.‏ تصوّر بسیاری از مردم از سازمان ملل به خوبی در گفته‌های یک روزنامه‌نویس منعکس شده است که می‌گوید:‏ «سازمان ملل صرفاً مکانی است که هر کس می‌تواند نظرات خود را در آن عنوان کند.‏ در فهرست برنامه‌های کار این سازمان موضوعاتی را می‌بینیم که سال‌هاست روی آن‌ها بحث و مجادله می‌شود و به هیچ جا نرسیده است.‏» با این وصف آیا امیدی به اتحاد جهانی وجود دارد؟‏

کتاب مقدّس وعده داده است که این اتحاد بزودی برقرار خواهد شد.‏ اما کدام حکومت است که می‌تواند چنین صلحی را تضمین کند؟‏ جواب این سؤال را در مقالهٔ بعدی مورد بررسی قرار خواهیم داد.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳]‏

اینشتاین طرفدار دولتی جهانی بود

‏[سطر اعتبار]‏

Einstein: U.S. National Archives photo