مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

‏«خدا محبت است»‏

‏«خدا محبت است»‏

 ‏«خدا محبت است»‏

‏«کسی که محبت نمی‌نماید،‏ خدا را نمی‌شناسد زیرا خدا محبت است.‏» —‏ ۱یوحنّا ۴:‏۸‏.‏

۱-‏۳.‏ الف)‏ کتاب مقدّس در مورد محبت یَهُوَه چه می‌گوید،‏ و این گفته از چه نظر بی‌نظیر است؟‏ ب)‏ چرا کتاب مقدّس می‌گوید که «خدا محبت است»؟‏

همهٔ خصوصیات یَهُوَه عالی،‏ کامل و گیراست.‏ اما محبت از همهٔ این خصوصیات گیراتر است.‏ هیچ چیز به اندازهٔ محبت یَهُوَه ما را به سوی او جلب نمی‌کند.‏ جای بسی خوشحالی است که محبت خصوصیت اصلی اوست.‏ چرا می‌توان گفت که محبت خصوصیت اصلی اوست؟‏

۲ در کتاب مقدّس نکته‌ای در مورد محبت ذکر شده که در مورد هیچ یک از خصوصیات اصلی دیگر یَهُوَه عنوان نشده است.‏ در هیچ جای کتاب مقدّس نیامده است که خدا قدرت یا عدالت و یا حتی حکمت است.‏ او دارای این خصوصیات و سرچشمهٔ اصلی آن‌هاست و از این جهات بی‌نظیر است.‏ اما در مورد خصوصیت چهارم در اوّل یوحنّا ۴:‏۸ مطلبی عمیق‌تر عنوان شده است،‏ اینکه «خدا محبت است.‏» محبت در عمق وجود یَهُوَه جای دارد.‏ محبت جوهر یا ذات خداست.‏ به طور کلّی می‌توان موضوع را بدین شکل بیان کرد:‏ قدرت یَهُوَه او را قادر می‌سازد که دست به عمل بزند.‏ عدالت و حکمت او طرز عمل او را تعیین می‌کند.‏ اما محبتش است که او را برمی‌انگیزد تا دست به عمل بزند.‏ و محبتش همیشه هنگامی که خصوصیات دیگرش را به کار می‌گیرد نمایان می‌شود.‏

۳ غالباً گفته می‌شود که یَهُوَه مظهر محبت است.‏ از این رو،‏ اگر بخواهیم محبت را بیاموزیم باید یَهُوَه را بشناسیم.‏ به همین منظور،‏ در ادامهٔ مقاله برخی از جنبه‌های مختلف محبت بی‌همتای یَهُوَه را با هم بررسی خواهیم کرد.‏

 محبت‌آمیزترین عمل در تاریخ عالَم

۴،‏ ۵.‏ الف)‏ محبت‌آمیزترین عمل در تاریخ عالَم چه بوده است؟‏ ب)‏ چرا می‌توان گفت که پیوند محبتی که بین یَهُوَه خدا و پسرش وجود دارد بی‌نظیر و بی‌همتاست؟‏

۴ یَهُوَه به شکل‌های گوناگونی محبت خود را ابراز کرده است اما اینکه پسرش را فرستاد تا به خاطر ما انسان‌ها رنج بکشد و جان بسپارد بارزترین شکل ابراز محبت اوست.‏ به جرأت می‌توان گفت که این عمل محبت‌آمیزترین عمل در تاریخ عالَم بود.‏ به چه دلیل؟‏

۵ کتاب مقدّس عیسی را «نخست‌زادهٔ تمامی آفریدگان» می‌خواند.‏ (‏ کُولُسیان ۱:‏۱۵‏)‏ پسر یَهُوَه حتی پیش از آفرینش کائنات وجود داشته است.‏ اما چه مدت این پدر و پسر در کنار یکدیگر به سر برده‌اند؟‏ برخی از دانشمندان سن کائنات را سیزده میلیارد سال تخمین می‌زنند.‏ حتی اگر این تخمین درست باشد عمر نخست‌زادهٔ یَهُوَه باز هم از آن بیشتر است!‏ او این مدت طولانی را به عنوان «معمار» با شادی و خوشی به پدرش خدمت کرده است.‏ (‏ امثال ۸:‏۳۰؛‏ یوحنّا ۱:‏۳‏)‏ یَهُوَه و پسرش در کنار یکدیگر همهٔ موجودات دیگر عالَم را به وجود آوردند.‏ براستی که چه دوران خوش و هیجان‌انگیزی را با یکدیگر سپری کرده‌اند!‏ کدام یک از ما می‌تواند پیوند محکمی را که در طی این ادوار طولانی بین آنان وجود داشته است تصوّر کند؟‏ بی‌تردید می‌توان گفت که پیوند محبتی که بین یَهُوَه خدا و پسرش وجود دارد بی‌نظیر و بی‌همتاست.‏

۶.‏ یَهُوَه هنگام تعمید عیسی چگونه احساساتش را نسبت به او بیان داشت؟‏

۶ با این همه،‏ یَهُوَه پسرش را به زمین فرستاد تا به صورت یک نوزاد متولّد شود.‏ این امر به معنای آن بود که یَهُوَه بیش از سی سال از معاشرت نزدیک با پسر محبوبش در آسمان چشم‌پوشی کرد و با علاقهٔ تمام از آسمان ناظر رشد عیسی و تبدیل شدن او به انسانی بالغ و کامل بود.‏ عیسی در حدود سی سالگی تعمید یافت.‏ پدرش در هنگام تعمید او از آسمان گفت:‏ «این است پسر حبیب من که از او خوشنودم.‏» (‏ متّیٰ ۳:‏۱۷‏)‏ عیسی با وفاداری هر آنچه را نبوّت شده و هر آنچه را از او درخواست شده بود به انجام رسانید،‏ و با این کار پدرش را بسیار خوشنود ساخت.‏ —‏ یوحنّا ۵:‏۳۶؛‏ ۱۷:‏۴‏.‏

۷،‏ ۸.‏ الف)‏ عیسی در روز چهارده نیسان سال ۳۳ د.‏م.‏ چه مصایبی را تحمّل کرد،‏ و این وقایع چه تأثیری بر پدر آسمانی‌اش گذارد؟‏ ب)‏ چرا یَهُوَه اجازه داد که پسرش رنج بکشد و بمیرد؟‏

 ۷ احساس یَهُوَه را در روز چهارده نیسان سال ۳۳ د.‏م.‏ تصوّر کنید.‏ به پسرش خیانت شد و جمعی اوباش او را شبانه دستگیر کردند.‏ او را به طور غیرقانونی محاکمه کردند،‏ مورد تمسخر قرار دادند،‏ به رویش آب دهان انداختند و کتکش زدند.‏ او را آنقدر تازیانه زدند که پشتش پاره پاره شد.‏ دست‌ها و پاهایش را به تیری چوبین میخکوب کردند و در حالی که به آن تیر آویزان بود به او ناسزا گفتند و تحقیرش نمودند.‏ احساس یَهُوَه را در حالی که پسرش از شدّت درد ناله و فریاد می‌کرد و از او کمک می‌طلبید تجسّم کنید.‏ سرانجام لحظهٔ واپسین فرا رسید و پسرش جان سپرد.‏ آیا می‌توان احساس پدرش را در آن لحظه مجسم کرد؟‏ برای نخستین بار از بدو آفرینش،‏ پسرش از هستی باز ایستاد.‏ —‏ متّیٰ ۲۶:‏۱۴-‏۱۶،‏ ۴۶،‏ ۴۷،‏ ۵۶،‏ ۵۹،‏ ۶۷؛‏ ۲۷:‏۲۶،‏ ۳۸-‏۴۴،‏ ۴۶؛‏ یوحنّا ۱۹:‏۱‏.‏

۸ انسان از بیان احساسات یَهُوَه عاجز است.‏ دردی را که او به خاطر مرگ پسرش تحمّل کرد نمی‌توان با کلمات توصیف کرد.‏ اما چیزی را که می‌توان با کلمات توصیف کرد،‏ انگیزهٔ او از اینکه اجازه داد چنین اتفاقی روی دهد،‏ می‌باشد.‏ چرا پدر عیسی این قدر درد و رنج را تحمّل کرد؟‏ یَهُوَه در یوحنّا ۳:‏۱۶ موضوع بسیار پراهمیتی را برایمان نقل می‌کند.‏ اهمیت این آیه به قدری است که «انجیل کوچک» لقب گرفته و متن آن چنین است:‏ «خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد،‏ هلاک نگردد بلکه حیات جاودانی یابد.‏» بنابراین انگیزهٔ یَهُوَه را می‌توان در یک کلمه خلاصه کرد:‏ محبت.‏ یَهُوَه پسر خویش را فرستاد تا به خاطر ما رنج بکشد و جانش را فدا سازد.‏ این هدیهٔ یَهُوَه،‏ محبت‌آمیزترین عملی است که تا به حال صورت پذیرفته است.‏

یَهُوَه محبتش را به تک‌تک ما ثابت می‌کند

۹.‏ شیطان می‌خواهد چه موضوعی را به ما بقبولاند،‏ اما یَهُوَه چه اطمینانی به ما می‌دهد؟‏

۹ حال به مسئلهٔ پراهمیت دیگری می‌پردازیم،‏ اینکه آیا خدا به تک‌تک ما محبت دارد؟‏ برخی معتقدند که خدا تمامی‌انسان‌ها را دوست دارد همان طور که در یوحنّا ۳:‏۱۶ ذکر شده است.‏ اما با خود می‌گویند:‏ ‹خدا هیچ وقت نمی‌تواند به شخص من علاقه و محبت داشته باشد.‏› باید در نظر داشت که شیطان ابلیس شدیداً مایل است به ما بقبولاند که یَهُوَه ما را دوست ندارد و ارزشی برایمان قائل نیست.‏ اما حتی اگر ما خود را لایق محبت و احترام ندانیم،‏ یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که برای تک‌تک خادمانش ارزش قائل است.‏

۱۰،‏ ۱۱.‏ مَثَل عیسی در مورد گنجشک‌ها چگونه ارزشی را که ما در نظر یَهُوَه داریم نشان می‌دهد؟‏

۱۰ برای مثال،‏ در متّیٰ ۱۰:‏۲۹-‏۳۱ عیسی گفت:‏ «آیا دو گنجشک به یک فَلْس فروخته نمی‌شود؟‏ و حال آنکه یکی از آن‌ها جز به حکم پدر شما به زمین نمی‌افتد.‏ لیکن همهٔ موی‌های سر شما نیز شمرده شده است.‏ پس ترسان مباشید زیرا شما از گنجشکان بسیار،‏ افضل هستید.‏» به تأثیر این گفتهٔ عیسی بر کسانی که در قرن اوّل سخنان او را می‌شنیدند توجه کنید.‏

۱۱ در روزگار عیسی گنجشک ارزان‌قیمت‌ترین پرنده‌ای بود که برای خوراک فروخته می‌شد و با یک سکهٔ کم‌ارزش می‌شد دو گنجشک خرید.‏ با این همه عیسی همان طور که در لوقا ۱۲:‏۶،‏ ۷ بعدها گفت اگر کسی دو سکه می‌پرداخت می‌توانست به جای چهار گنجشک پنج گنجشک بخرد.‏ گنجشک پنجم را همچون چیزی بی‌ارزش به بقیه اضافه می‌کردند.‏ این پرندگان در نظر انسان‌ها بی‌ارزش بودند.‏ ولی،‏ آیا در نظر آفریننده‌شان نیز بی‌ارزش بودند؟‏ عیسی در این باره گفت:‏  ‏«یکی از آن‌ها [حتی گنجشک پنجم] نزد خدا فراموش نمی‌شود.‏» حال کم کم می‌توانیم منظور عیسی را درک کنیم.‏ اگر یَهُوَه چنین ارزشی برای یک گنجشک قائل است پس چقدر باید برای یک انسان ارزش قائل باشد!‏ همان طور که عیسی گفت یَهُوَه با همهٔ جزئیات شخصیت و وجود ما آشناست،‏ تا جایی که حتی تعداد موهای سر ما را نیز می‌داند.‏

۱۲.‏ چرا می‌توان اطمینان داشت که عیسی وقتی می‌گوید یَهُوَه تعداد موهای سر ما را می‌داند اغراق نکرده است؟‏

۱۲ شاید گفتهٔ عیسی به نظرمان اغراق‌آمیز بنماید.‏ اما اگر برای مثال امید به رستاخیز را در نظر بگیریم می‌بینیم که یَهُوَه برای این که بتواند یک انسان را بازآفرینی کند باید دقیقاً او را بشناسد.‏ او به قدری برای ما ارزش قائل است که همهٔ جزئیات وجود ما را می‌داند منجمله کُد ژنتیک بسیار پیچیده و خاطرات و تجربیات تمام عمرمان را.‏ در مقایسه با چنین کار عظیمی شمردن موهای سر ما که تعداد آن به طور متوسط حدود ۱۰۰٬۰۰۰ عدد است کار دشواری نیست!‏ براستی که عیسی با چه زیبایی و ظرافتی احساس یَهُوَه را نسبت به تک‌تک ما انسان‌ها نشان می‌دهد!‏

۱۳.‏ آنچه برای یَهُوشافاط پادشاه رخ داد چگونه به ما می‌آموزد که یَهُوَه با وجود ناکاملی‌مان در ما به دنبال خصوصیات نیکو می‌گردد؟‏

۱۳ علاوه بر این،‏ در کتاب مقدّس آمده است که یَهُوَه خصوصیات نیکو را در ما می‌جوید و ارج می‌نهد،‏ و همین امر نشانگر آن است که ما را دوست دارد.‏ به عنوان نمونه می‌توان یَهُوشافاط،‏ پادشاه وفادار را در نظر گرفت.‏ نبی یَهُوَه هنگام اشاره به عمل نابخردانهٔ این پادشاه به او گفت:‏ «از این جهت غضب از جانب خداوند بر تو آمده است.‏» براستی که چه اخطار بزرگی!‏ اما یَهُوَه اضافه کرد:‏ «لیکن در تو اَعمال نیکو یافت شده است.‏» (‏ ۲تواریخ ۱۹:‏۱-‏۳‏)‏ پس می‌بینیم که غضب عادلانهٔ یَهُوَه سبب نشده بود که نیکویی‌های یَهُوشافاط را فراموش کند.‏ آیا مایهٔ دلگرمی نیست که می‌دانیم خدا با وجود ناکاملی‌مان خصوصیات نیکو را در ما می‌جوید؟‏

خدای «آمادهٔ بخشش»‏

۱۴.‏ ما پس از ارتکاب گناه ممکن است دچار چه احساسات ناراحت‌کننده‌ای شویم،‏ اما چه باید بکنیم تا بخشش یَهُوَه شامل حالمان شود؟‏

۱۴ هنگامی که گناه می‌کنیم ناامیدی و شرم و عذاب وجدان ممکن است سبب شود خود را دیگر لایق خدمت به یَهُوَه ندانیم.‏ اما باید به خاطر داشته باشیم که یَهُوَه «آمادهٔ بخشش» است.‏ (‏ مزمور ۸۶:‏۵‏،‏ د ج ‏)‏ آری،‏ اگر از گناه خود توبه کنیم و تلاش کنیم که دیگر آن را تکرار نکنیم،‏ بخشش یَهُوَه شامل حالمان خواهد شد.‏ در ادامه می‌پردازیم به اینکه کتاب مقدّس چگونه بخشش یَهُوَه را که شکلی از ابراز محبت اوست،‏ توصیف می‌کند.‏

۱۵.‏ یَهُوَه گناهان ما را در چه فاصله‌ای از ما قرار می‌دهد؟‏

۱۵ داود از تشبیه گویای دیگری برای توصیف بخشش یَهُوَه استفاده کرد و نوشت:‏ «به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است،‏ به همان اندازه گناهان ما را از ما دور کرده است.‏» (‏ مزمور ۱۰۳:‏۱۲‏)‏ مشرق چقدر از مغرب فاصله دارد؟‏ در پاسخ می‌توان گفت که مشرق درست نقطهٔ مقابل مغرب است،‏ و این دو نقطه در واقع هیچ گاه به هم نمی‌رسند.‏ به نظر یکی از محققان این عبارت یعنی «بیشترین فاصلهٔ ممکن؛‏ دورترین فاصله‌ای که می‌توان تصوّر کرد.‏» این سروده‌های داود که همگی وحی الٰهی است،‏ گویای آن است که وقتی یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد،‏ آن‌ها را بسیار دور از ما قرار می‌دهد؛‏ دورترین فاصله‌ای که بتوان تصوّر کرد.‏

۱۶.‏ چرا می‌توان گفت که وقتی یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد،‏ دیگر مجبور نیستیم لکهٔ ننگ چنین گناهانی را تا آخر عمر تحمّل کنیم؟‏

۱۶ پاک کردن لکه‌ای تیره از روی لباسی به رنگ روشن کار آسانی نیست.‏ گاهی حتی بعد از تلاش فراوان باز هم لکه کاملاً پاک نمی‌شود.‏ حال ببینیم که یَهُوَه چگونه توانایی خود را برای بخشش گناهان توصیف می‌کند:‏ «اگر گناهان شما مثل ارغوان باشد مانند برف سفید خواهد شد و اگر مثل قرمز سرخ باشد،‏ مانند پشم خواهد شد.‏» (‏ اِشَعْیا ۱:‏۱۸‏)‏ واژهٔ «ارغوان» به معنای رنگ قرمز روشن و زنده است.‏ * و واژهٔ «قرمز» در اینجا به معنی یکی از رنگ‌های تند پارچه‌های رنگ‌شدهٔ آن زمان است.‏ (‏ ناحُوم ۲:‏۳‏)‏ ما هیچ گاه نمی‌توانیم فقط با تلاش‌های خود لکهٔ گناه را پاک کنیم.‏ اما یَهُوَه می‌تواند گناهان ما را که به رنگ ارغوانی و قرمز است همچون برف و پشم خام سفید نماید.‏ وقتی او گناهانمان را می‌بخشد دیگر نیازی نیست که لکهٔ ننگ چنین گناهانی را تا آخر عمر تحمّل کنیم.‏

۱۷.‏ از چه جهت می‌توان گفت که یَهُوَه گناهان ما را پشت سر خود انداخته است؟‏

 ۱۷ پس از آن که یَهُوَه حِزْقِیّا را از یک بیماری مهلک نجات بخشید،‏ او شعری زیبا به سپاسگزاری از یَهُوَه سرود و در آن گفت:‏ «تمامی گناهانم را به پشت سر خود انداختی.‏» ‏(‏ اِشَعْیا ۳۸:‏۱۷‏)‏ یَهُوَه در اینجا به صورت کسی تصویر شده است که گناهان خطاکاری را که توبه کرده است برمی‌دارد و به پشت سر خود می‌اندازد جایی که از چشمش دور باشد و دیگر آن را نبیند.‏ در کتابی آمده است که منظور از این عبارت را می‌توان به این شکل بیان کرد:‏ «تو با [گناهان من] طوری عمل کردی که گویی هرگز اتفاق نیفتاده‌اند.‏» آیا این گفته امیدبخش نیست؟‏

۱۸.‏ میکاه نبی چگونه نشان داد که وقتی یَهُوَه گناهانمان را می‌بخشد،‏ در واقع آن را برای همیشه از میان می‌برد؟‏

۱۸ میکاه نبی در نبوّتی اطمینان کامل خویش را از اینکه یَهُوَه توبه‌کاران را می‌بخشد اظهار داشت و گفت:‏ «کیست خدایی مثل تو که .‏ .‏ .‏ از تقصیر بقیهٔ میراث خویش درمی‌گذرد؟‏ .‏ .‏ .‏ و تو جمیع گناهان ایشان را به عمق‌های دریا خواهی انداخت.‏» (‏ میکاه ۷:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ این عبارات برای مردم روزگاران کتاب مقدّس چه معنایی داشت؟‏ آیا چیزی را که «به عمق‌های دریا» افکنده شده بود می‌شد دوباره یافت؟‏ سخنان میکاه بخوبی نشان می‌داد که وقتی یَهُوَه گناهانمان را می‌بخشد،‏ آن را برای همیشه از میان می‌برد.‏

‏«‏دلسوزی خدای ما»‏

۱۹،‏ ۲۰.‏ الف)‏ معنای فعل عبری که به صورت «رحمت نشان دادن» یا «ترحّم کردن» ترجمه شده است،‏ چیست؟‏ ب)‏ چگونه کتاب مقدّس با تشبیه کردن دلسوزی یَهُوَه به مهر مادر نسبت به نوزادش عمق دلسوزی یَهُوَه را به ما نشان می‌دهد؟‏

۱۹ دلسوزی جنبهٔ دیگری از محبت یَهُوَه است.‏ دلسوزی چیست؟‏ کتاب مقدّس رابطهٔ نزدیکی بین دلسوزی و رحمت قائل می‌شود.‏ در زبان‌های عبری و یونانی کلمات متعددی معنی دلسوزی را می‌رساند.‏ برای مثال فعل عبری رَخَم غالباً «رحمت نشان دادن» یا «ترحّم کردن» ترجمه می‌شود و همخانوادهٔ واژهٔ «رَحِم» است.‏ یَهُوَه از این واژه برای توصیف خود استفاده می‌کند و می‌توان آن را به صورت «دلسوزی مادرانه» توصیف کرد.‏

۲۰ کتاب مقدّس از مهر مادر به نوزادش برای تعلیم معنای دلسوزی یَهُوَه استفاده می‌کند.‏ در اِشَعْیا ۴۹:‏۱۵ آمده است:‏ «آیا زن بچهٔ شیرخوارهٔ خود را فراموش کرده بر پسر رَحِم خویش ترحّم ننماید [‏رَخَم ‏]؟‏ اینان فراموش می‌کنند اما من تو را فراموش نخواهم نمود.‏» نمی‌توان تصوّر کرد که مادری فراموش کند به نوزادش شیر دهد یا از او مراقبت کند.‏ نوزاد کاملاً ناتوان است و به مراقبت و توجه شبانه‌روزی مادرش نیاز دارد.‏ با این همه،‏ متأسفانه باید اذعان کرد که بویژه در این «زمان‌های سخت» که ‹بی‌الفتی› رواج دارد،‏ مادران بی‌عاطفه نیز یافت می‌شوند.‏ (‏ ۲تیموتاؤس ۳:‏۱،‏ ۳‏)‏ اما یَهُوَه اعلام می‌کند:‏ «من تو را فراموش نخواهم نمود.‏»  یَهُوَه هیچ گاه از دلسوزی نشان دادن به خادمانش دست برنمی‌دارد.‏ دلسوزی او حتی از لطیف‌ترین و عمیق‌ترین عواطف طبیعی یعنی مهربانی و دلسوزی مادر به نوزادش نیز بسیار عمیق‌تر است.‏

۲۱،‏ ۲۲.‏ اسرائیلیان در مصر باستان چه محنت و فلاکتی می‌کشیدند و واکنش یَهُوَه در مقابل وضعیت اسفناک آنان چه بود؟‏

۲۱ یَهُوَه چگونه مانند پدری مهربان برای ما دلسوزی می‌کند؟‏ این خصوصیت او را می‌توان در طرز رفتار وی با اسرائیلیان باستان بخوبی مشاهده کرد.‏ در پایان قرن شانزدهم ق.‏د.‏م.‏ میلیون‌ها اسرائیلی زیر بار اسارت مصر کمر خم کرده بودند.‏ کار با گِل و خشت‌سازی تاب تحمّل را از آنان گرفته و جانشان را به لبشان رسانده بود.‏ (‏ خروج ۱:‏۱۱،‏ ۱۴‏)‏ به همین خاطر،‏ از فرط رنج و اندوه از یَهُوَه طلب کمک کردند و او به داد ایشان رسید.‏

۲۲ دل یَهُوَه به حال ایشان سوخت و گفت:‏ «هرآینه مصیبت قوم خود را که در مصرند دیدم،‏ و استغاثهٔ ایشان را از دست سرکاران ایشان شنیدم،‏ .‏ .‏ .‏ غم‌های ایشان را می‌دانم.‏» (‏ خروج ۳:‏۷‏)‏ یَهُوَه نمی‌توانست رنج قومش و فریاد استغاثهٔ ایشان را نادیده بگیرد.‏ او خدایی است که با ما همدردی می‌کند.‏ همدردی یا به عبارت دیگر درد دیگران را حس کردن،‏ خصوصیتی است که به دلسوزی بسیار نزدیک است.‏ اما یَهُوَه نه تنها درد قومش را حس می‌کرد بلکه برای کمک به آنان دست به عمل نیز می‌زد.‏ در اِشَعْیا ۶۳:‏۹ آمده است:‏ «در محبت و حلم خود ایشان را فدیه داد.‏» یَهُوَه با «دست قوی» اسرائیلیان را از مصر نجات بخشید.‏ (‏ تثنیه ۴:‏۳۴‏)‏ پس از آن،‏ با معجزه به آنان غذا رسانید و ایشان را به سرزمینی پربار راهنمایی کرد که به خودشان تعلّق گرفت.‏

۲۳.‏ الف)‏ سخنان داود چگونه به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه به فرد فرد ما توجه عمیق دارد؟‏ ب)‏ یَهُوَه به چه طریقی به ما کمک می‌کند؟‏

۲۳ یَهُوَه خدای مهربانمان نه تنها به قوم خود به صورت گروهی دلسوزی نشان می‌دهد بلکه به فرد فرد ما نیز عمیقاً توجه دارد.‏ او بخوبی از دشواری‌های زندگی ما باخبر است.‏ داود مزمورنویس در این زمینه نوشت:‏ «چشمان خداوند به سوی صالحان است و گوش‌های وی به سوی فریاد ایشان.‏ خداوند نزدیک شکسته‌دلان است و روح‌کوفتگان را نجات خواهد داد.‏» (‏ مزمور ۳۴:‏۱۵،‏ ۱۸‏)‏ یَهُوَه چگونه به تک‌تک ما کمک می‌کند؟‏ او برای این کار همیشه عامل ناراحتی‌های ما را از میان نمی‌برد.‏ اما اگر از او یاری بطلبیم به طرق مختلف به ما کمک می‌رساند.‏ کلام او،‏ کتاب مقدّس توصیه‌های مفید و کارسازی ارائه می‌دهد.‏ در جماعت،‏ سرپرستان روحانی باصلاحیتی قرار داده است که تلاش می‌کنند همانند او غمخوارِ هم‌ایمانان خود باشند.‏ (‏ یعقوب ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ او دعاهایمان را می‌شنود و روح‌القدس را به طالبان آن می‌دهد.‏ (‏ مزمور ۶۵:‏۲؛‏ لوقا ۱۱:‏۱۳‏)‏ این‌ها همه نشانهٔ دلسوزی و رحمت یَهُوَه است.‏ —‏ لوقا ۱:‏۷۸‏.‏

۲۴.‏ چگونه می‌توانیم به محبت یَهُوَه پاسخ گوییم؟‏

۲۴ آیا تعمّق دربارهٔ محبت پدر آسمانی‌مان دل انسان را مملوّ از شور و هیجان نمی‌سازد؟‏ در مقالهٔ قبل دیدیم که یَهُوَه قدرت،‏ عدالت،‏ و حکمت خویش را توأم با محبت به نفع ما به کار می‌گیرد.‏ و در مقالهٔ حاضر دیدیم که یَهُوَه به شکل‌های فوق‌العاده‌ای محبتش را به بشر یعنی به تک‌تک ما ابراز می‌کند.‏ حال بجاست که هر یک از ما از خود بپرسیم:‏ ‹من چگونه می‌توانم به محبت یَهُوَه پاسخ گویم؟‏› امیدواریم که همگی ما محبت او را با محبت پاسخ گوییم و او را به تمامی دل و تمامی جان و تمامی خاطر و تمامی قوّت خود دوست بداریم.‏ (‏ مَرقُس ۱۲:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ امیدواریم که هر روز قلباً به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم و یَهُوَه یعنی خدایی که محبت است،‏ نیز تا ابد همچنان به ما نزدیک‌تر گردد!‏ —‏ یعقوب ۴:‏۸‏.‏

‏[پاورقی]‏

^ بند 16 به گفتهٔ محققی ارغوان «رنگی ثابت بود که شبنم،‏ باران،‏ شست‌وشو و استفادهٔ مکرّر هیچ یک آن را از بین نمی‌برد.‏»‏

آیا به یاد می‌آوریم‏؟‏

‏• چرا می‌توانیم بگوییم که محبت خصوصیت اصلی یَهُوَه است؟‏

‏• چرا می‌توان گفت که یَهُوَه وقتی پسرش را فرستاد تا به خاطر ما زجر بکشد و زندگی‌اش را فدا سازد در واقع دست به محبت‌آمیزترین عمل در تاریخ عالَم زد؟‏

‏• یَهُوَه چگونه محبت خود را به تک‌تک ما ثابت می‌کند؟‏

‏• کتاب مقدّس برای توصیف بخشش یَهُوَه از چه تشبیهات زنده و گویایی استفاده می‌کند؟‏

‏[سؤالات مقالهٔ مطالعه‌ای]‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۲۵]‏

‏«خدا .‏ .‏ .‏ پسر یگانهٔ خود را داد»‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۲۷ ‏،‏۲۶]‏

‏‹شما از گنجشکان بسیار،‏ افضل هستید›‏

‏[سطر اعتبار]‏

J. Heidecker/VIREO ©

‏[تصویر در صفحهٔ ۲۸]‏

مهر مادری نشانگر دلسوزی یَهُوَه به ماست