صلح و اتحادی که ما از آن لذّت می‌بریم،‏ «از روح‌القدس است.‏» پس نیروی فعال خداست که اتحاد را بین ما به وجود می‌آورد.‏ پولُس گفت که حفظ این اتحاد نیاز به تلاش دارد.‏ اما تلاش چه کسی؟‏ در واقع این وظیفهٔ هر مسیحی است که اتحاد را ‹حفظ کند.‏›‏

برای مثال،‏ تصوّر کنید کسی به شما ماشینی هدیه دهد.‏ چه کسی مسئول رسیدگی به آن ماشین است؟‏ پاسخ این سؤال واضح است.‏ اگر ماشین خراب شود،‏ نمی‌توانید کسی را که آن را به شما هدیه داده مقصر بدانید،‏ چون این شما هستید که باید به ماشین رسیدگی می‌کردید!‏

به طور مشابه،‏ اتحاد ما هدیه‌ای از طرف خداست و هر یک از ما موظفیم آن را حفظ کنیم.‏ اگر با برادر یا خواهری در صلح نیستیم،‏ باید از خودمان بپرسیم،‏ ‹آیا من وظیفهٔ خودم را برای حل مشکل و حفظ اتحاد انجام می‌دهم؟‏›‏

‏«نهایت سعی‌تان را بکنید» که اتحاد را حفظ کنید

پولُس به این نکته اشاره کرد که گاهی باید سخت تلاش کنیم تا ‹اتحادمان را که از روح‌القدس است حفظ کنیم؛‏› مخصوصاً وقتی برادر یا خواهری ما را رنجانده باشد.‏ آیا برای حفظ اتحاد همیشه لازم است با شخص  مقابل صحبت کنیم تا مشکل را حل کنیم؟‏ نه!‏ از خودتان بپرسید،‏ ‹آیا مطرح کردن موضوع باعث ایجاد صلح می‌شود یا تفرقه؟‏› بعضی وقت‌ها عاقلانه‌تر است که موضوع را نادیده بگیریم و شخص را ببخشیم.‏—‏امث ۱۹:‏۱۱؛‏ مرق ۱۱:‏⁠۲۵‏.‏

ما می‌خواهیم طبق گفتهٔ پولُس ‹به خاطر محبتی که به هم داریم،‏ با همدیگر مدارا کنیم.‏› (‏افس ۴:‏⁠۲‏)‏ یک کتاب مرجع مفهوم این آیه را چنین بیان می‌کند:‏ «دیگران را همان طور که هستند بپذیرید.‏» یعنی باید قبول کنیم که هم‌ایمانانمان مثل ما ناکاملند و اشتباه می‌کنند.‏ البته همهٔ ما سعی می‌کنیم «شخصیت نو» را به تن کنیم.‏ (‏افس ۴:‏​۲۳،‏ ۲۴‏)‏ با این حال،‏ هیچ یک از ما نمی‌تواند به طور کامل این کار را انجام دهد.‏ (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ اگر این حقیقت را قبول کنیم،‏ برایمان راحت‌تر می‌شود که با هم مدارا کنیم،‏ همدیگر را ببخشیم و در نتیجه ‹اتحادمان را که از روح‌القدس است حفظ کنیم.‏›‏

وقتی کسی ما را می‌رنجاند،‏ اگر او را از ته دل ببخشیم،‏ می‌توانیم پیوند صلح و اتحاد را در جماعت محکم‌تر کنیم.‏ کلمهٔ یونانی‌ای که در اِفِسُسیان ۴:‏۳ ‹اتحاد› ترجمه شده،‏ در کولُسیان ۲:‏۱۹ ‹رباط› ترجمه شده است.‏ رباط‌ها پیوندهای محکمی هستند که استخوان‌ها را در کنار هم نگه می‌دارند.‏ به طور مشابه،‏ صلح و محبت کمکمان می‌کند که با وجود اختلافات و دلخوری‌ها،‏ به هم‌ایمانانمان نزدیک بمانیم.‏

وقتی هم‌ایمانی ما را می‌رنجاند یا عصبانی می‌کند،‏ باید سعی کنیم به جای دلخوری،‏ به او دلسوزی نشان دهیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۲‏)‏ از آنجایی که همهٔ ما ناکاملیم،‏ شاید خودمان هم باعث ناراحتی و رنجش دیگران شویم.‏ به یاد داشتن این موضوع به همهٔ ما کمک می‌کند تا ‹اتحادمان را که از روح‌القدس است حفظ کنیم.‏›‏