مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

آیا خدا با ما همدردی می‌کند؟‏

آیا خدا با ما همدردی می‌کند؟‏

آفرینش انسان به ما چه می‌آموزد؟‏

همدردی چنین تعریف می‌شود:‏ ‹قابلیت تجسّم خود در موقعیت شخص دیگر و درک احساسات و تجربیات او.‏› دکتر ریک هنسِن متخصص سلامت روان می‌گوید:‏ «همدردی در سرشت ماست.‏»‏

نکته‌ای برای تأمّل:‏ چرا ما می‌توانیم با دیگران همدردی کنیم؛‏ خصوصیتی که هیچ موجود دیگری از آن برخوردار نیست؟‏ به گفتهٔ کتاب مقدّس خدا انسان را شبیه خود آفرید.‏ (‏پیدایش ۱:‏۲۶‏)‏ ما شبیه خدا آفریده شده‌ایم،‏ به این معنی که می‌توانیم شخصیت او و تا حدّی خصوصیات زیبای او را از خود نشان دهیم.‏ زمانی که همدردی کسی را بر آن می‌دارد که به دیگران کمک کند،‏ در واقع این عمل بازتابی است از همدردیِ آفریدگار دلسوز ما یَهُوَه خدا.‏—‏امثال ۱۴:‏۳۱‏.‏

کتاب مقدّس در مورد همدردی خدا چه می‌گوید؟‏

خداوند همدرد ماست و از دیدن رنج ما بیزار است.‏ برای نمونه قوم اسرائیل باستان در مصر بَرده بودند و پس از آن ۴۰ سالِ سخت را در بیابان گذراندند.‏ کتاب مقدّس در مورد احساس خدا می‌گوید:‏ «در تمامی رنجهای ایشان،‏ او نیز رنج کشید.‏» (‏اِشَعْیا ۶۳:‏۹‏)‏ پس خدا فقط سختی آنان را نمی‌دید،‏ او درد و رنج آنان را احساس می‌کرد.‏ خدا خود گفته است:‏ «از رنجشان نیک آگاهم.‏» (‏خروج ۳:‏۷‏)‏ همچنین در کلام خدا آمده است:‏ «هر که دست بر شما نهد،‏ بر مردمک چشم او دست نهاده است.‏» (‏زَکَریا ۲:‏۸‏)‏ وقتی دیگران به ما آزار می‌رسانند،‏ دل یَهُوَه خدا نیز به درد می‌آید.‏

کتاب مقدّس به ما اطمینان می‌دهد که حتی اگر ما خود را محکوم کنیم و خود را لایق همدردی خدا ندانیم،‏ «خدا از دل ما بزرگ‌تر است و همه چیز را می‌داند.‏» (‏۱یوحنا ۳:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ خدا ما را بهتر از خودمان می‌شناسد،‏ از وضعیت ما،‏ افکار و احساساتمان آگاه است.‏ همین طور او همدرد ماست.‏

دانستن این که خدا یاور دردمندان است باعث می‌شود در سختی‌ها برای تسلّی،‏ حکمت و پشتیبانی به او روی آوریم

کلام خدا به ما اطمینان می‌بخشد

  • «آنگاه دعا خواهی کرد و خداوند تو را اجابت خواهد نمود؛‏ یاری خواهی طلبید و او خواهد گفت:‏ ‹اینک حاضرم!‏›»‏‏—‏اِشَعْیا ۵۸:‏۹‏.‏

  • «زیرا فکرهایی را که برای شما دارم می‌دانم،‏ که فکرهای سعادتمندی است و نه تیره‌بختی،‏ تا به شما امید بخشم و آینده‌ای عطا کنم؛‏ این است فرمودهٔ خداوند.‏ آنگاه که مرا بخوانید و آمده،‏ نزد من دعا کنید،‏ شما را اجابت خواهم کرد.‏»‏‏—‏اِرْمیا ۲۹:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏

  • «اشکهایم را در مَشک خود می‌نهی!‏ آیا آنها در دفترِ تو نیست؟‏»‏‏—‏مزمور ۵۶:‏۸‏.‏

خدا به ما توجه دارد،‏ ما را درک می‌کند و همدرد ماست

آیا دانستن این که خدا همدرد ماست،‏ در کنار آمدن با مشکلات و سختی‌ها تأثیری دارد؟‏ به تجربهٔ ماریا توجه کنید.‏

‏«وقتی پسر جگرگوشه‌ام در هجده‌سالگی بعد از دو سال جنگ با سرطان فوت کرد،‏ درد عمیق و جانسوزی را تجربه کردم،‏ احساس کردم زندگی وحشتناک و ناعادلانه است.‏ از یَهُوَه بابت این که کاری نکرد و او را شفا نداد عصبانی بودم!‏

‏«شش سال بعد دوستی مهربان و دلسوز در جماعت پای درددل من نشست.‏ گفتم که احساس می‌کنم یَهُوَه مرا دوست ندارد.‏ بعد از این که برای ساعت‌ها بدون این که چیزی بگوید به حرف‌هایم گوش داد،‏ آیه‌ای برایم خواند که واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم.‏ این آیه اول یوحنا ۳:‏۱۹،‏ ۲۰ بود که می‌گوید:‏ ‹خدا از دل ما بزرگ‌تر است و همه چیز را می‌داند.‏› او گفت،‏ یَهُوَه درد و رنج ما را می‌داند و ما را درک می‌کند.‏

‏«با این حال،‏ هنوز نمی‌توانستم خشم و عصبانیتم را کنار بگذارم!‏ بعد از آن مزمور ۹۴:‏۱۹ را خواندم که می‌گوید:‏ ‹در کثرت غصه‌های دل من،‏ تسلی‌های تو جانم را شادمان می‌سازد.‏› احساس کردم که انگار این آیات برای من نوشته شده بود.‏ دیگر می‌توانستم با یَهُوَه خدا از درد و درماندگی‌ام بگویم و می‌دانستم که او مرا می‌شنود و درک می‌کند،‏ همین مرهم دردم بود.‏»‏

به‌راستی دانستن این که خدا احساسات ما را درک می‌کند بسیار تسلّی‌بخش است.‏ اما چرا دنیا پر از درد و رنج است؟‏ آیا علّت آن این است که خدا ما را به دلیل اشتباهاتمان تنبیه می‌کند؟‏ آیا خدا روزی به سختی‌های بشر پایان می‌دهد؟‏ این پرسش‌ها در مقاله‌های بعد پاسخ داده خواهد شد.‏