به متن بروید

به منوی ثانوی بروید

به فهرست بروید

شاهدان یَهُوَه

فارسی

کتاب مقدّس آنلاین | کتاب مقدّس—ترجمۀ دنیای جدید

۱قرنتیان ۱۳‏‏:‏۱‏‏-‏۱۳

فهرست محتوا

  • محبت،‏ بهترین طریق است ‏(‏۱-‏۱۳‏)‏

۱۳  اگر به زبان‌های انسان‌ها و فرشتگان سخن بگویم،‏ اما محبت نداشته باشم،‏ طبلی توخالی یا سنجی پرصدا بیش نیستم.‏ ۲  اگر توانایی نبوّت کردن داشته باشم و همهٔ رازهای مقدّس را درک کرده،‏ از همه چیز شناختی کامل داشته باشم و اگر ایمانم چنان باشد که بتوانم کوه‌ها را جابه‌جا کنم،‏* اما محبت نداشته باشم،‏ هیچ* هستم.‏ ۳  اگر همهٔ دارایی خود را برای رفع احتیاجات دیگران بدهم و اگر حاضر باشم از جان خود بگذرم و به آن فخر کنم،‏ اما محبت نداشته باشم،‏ به هیچ وجه فایده‌ای نمی‌برم.‏ ۴  محبت،‏ بردبار* و مهربان است.‏ محبت حسادت نمی‌ورزد،‏ خودستایی نمی‌کند و غرور ندارد.‏ ۵  محبت رفتار ناپسند* ندارد،‏ در پی نفع خود نیست و به‌راحتی خشمگین نمی‌شود.‏ محبت کینه به دل نمی‌گیرد.‏* ۶  محبت از بدی شادمان نمی‌شود،‏ اما با راستی شادی می‌کند.‏ ۷  محبت با همه چیز مدارا می‌کند،‏ به همه چیز اعتماد دارد،‏* همواره امیدوار است* و در همه چیز پایداری می‌کند.‏ ۸  محبت هرگز از میان نمی‌رود.‏* در حالی که عطایایی چون نبوّت کردن،‏ تکلّم به زبان‌ها* و کسب شناخت،‏ از میان خواهد رفت؛‏ ۹  زیرا شناخت ما جزئی است و نبوّت‌های ما نیز کامل نیست.‏ ۱۰  اما هنگامی که آنچه کامل است بیاید،‏ آنچه جزئی است از میان خواهد رفت.‏ ۱۱  وقتی کودک بودم همچون کودک سخن می‌گفتم،‏ همچون کودک می‌اندیشیدم و همچون کودک استدلال می‌کردم،‏ اما اکنون که مرد شده‌ام،‏ اعمال و افکار کودکانه را کنار گذاشته‌ام.‏ ۱۲  آنچه ما اکنون می‌بینیم،‏ همچون تصویری تار* در آینه‌ای فلزی است،‏ اما در آن زمان آن را روبرو و به‌وضوح خواهیم دید.‏ اکنون شناخت من جزئی است،‏ اما در آن زمان شناختی کامل* خواهم داشت،‏ آن گونه که خدا مرا می‌شناسد.‏* ۱۳  حال سه چیز باقی می‌ماند:‏ ایمان،‏ امید و محبت.‏ اما بزرگ‌ترین آن‌ها محبت است.‏

پاورقی‌ها

یا:‏ «به حرکت درآورم».‏
یا:‏ «بی‌فایده».‏
یا:‏ «صبور».‏
یا:‏ «بی‌ادبانه».‏
یا:‏ «بدی‌ها را در دل خود نگاه نمی‌دارد».‏
یا:‏ «همه چیز را باور می‌کند».‏
یا:‏ «به همه چیز امید دارد».‏
یا:‏ «ناکام نمی‌ماند».‏
منظور سخن گفتن به زبان‌های دیگر به نحوی معجزه‌آسا است.‏
یا:‏ «مبهم».‏
یا:‏ «دقیق».‏
تحت‌اللفظی:‏ «آن گونه که به‌کمال شناخته شده‌ام».‏