به متن بروید

به منوی ثانوی بروید

به فهرست بروید

شاهدان یَهُوَه

فارسی

کتاب مقدس—‏موضوع آن چیست؟‏

 فصل ۲

فردوس از دست‌رفته!‏

فردوس از دست‌رفته!‏

آدم و حوّا تحت تأثیر فرشته‌ای سرکش حاکمیت خدا را رد کردند.‏ در نتیجه گناه و مرگ داخل جهان گردید.‏

خدا،‏ مدت‌ها قبل از آفرینش انسان مخلوقات روحی یعنی فرشتگان را آفرید.‏ در باغ عدن،‏ فرشته‌ای یاغی که به شیطان ابلیس معروف شد با فریب،‏ حوّا را وسوسه کرد تا از میوهٔ درخت ممنوعه بخورد.‏

شیطان با استفاده از ماری ادعا کرد که خدا چیزی نیکو از حوّا و شوهرش دریغ می‌کند.‏ او به حوّا گفت که اگر از میوهٔ درخت ممنوعه بخورند نخواهند مرد.‏ شیطان تهمت زد که خدا به انسان‌ها دروغ می‌گوید.‏ ابلیس طوری موضوع را مطرح کرد که گویی نتیجهٔ نافرمانی از خدا رسیدن به دانش و آزادی است.‏ اما همهٔ سخنانش دروغ بود.‏ آن اوّلین دروغی بود که در تاریخ بشر بیان شد.‏ در واقع شیطان گفت که خدا حق حکومت بر انسان‌ها را ندارد،‏ حکمرانی‌اش عادلانه نیست و نفع تابعینش را خواهان نمی‌باشد.‏

حوّا دروغ شیطان را باور کرد و آرزوی خوردن آن میوه را در دلش پروراند.‏ به همین دلیل،‏ از آن میوه خورد و به آدم داده،‏ او نیز خورد.‏ آن‌ها بدین شکل گناهکار شدند.‏ این عملِ به ظاهر بی‌اهمیت،‏ سرکشی آنان را نشان داد.‏ آدم و حوّا با شکستن قانون الٰهی حکومت آفریدگار را رد کردند؛‏ آفریدگاری که آن‌ها را کامل آفریده و همه چیز را به آن‌ها عطا کرده بود.‏

ذریّت «سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید.‏» —‏ پیدایش ۳:‏۱۵

خدا سرکشان را به دلیل عملشان داوری کرد.‏ سپس آمدن ذریّت یا نجات‌دهنده‌ای را پیشگویی کرد که شیطان را نابود خواهد ساخت.‏ خدا همچنین با به‌تعویق‌انداختن حکم مرگ آدم و حوّا به نسل متولّدنشدهٔ آن‌ها ترحّم کرد.‏ او با این پیشگویی به نسل آدم و حوّا امید داد که این نجات‌دهنده عواقب سرکشی در باغ عدن را خنثی خواهد ساخت.‏ به مرور زمان که کتاب مقدّس نگاشته شد مشخص گشت که این نجات‌دهنده چه کسی است و چگونه مقصود خدا را به تحقق می‌رساند.‏

خدا آدم و حوّا را از باغ فردوس بیرون کرد.‏ آنان خارج از این باغ برای ادامهٔ حیات خود باید با رنج و سختی بر زمین کشت و کار می‌کردند.‏ در آن موقع بود که حوّا باردار شد و اوّلین فرزند خود،‏ قائن را به دنیا آورد.‏ آن‌ها دختران و پسران دیگری نیز آوردند.‏ برای مثال،‏ هابیل و همچنین شِیث که جدّ نوح بود.‏

‏—‏بر اساس باب‌های ۳ تا ۵ پیدایش‏؛‏ مکاشفه ۱۲:‏۹‏.‏