به متن بروید

به منوی ثانوی بروید

به فهرست بروید

شاهدان یَهُوَه

فارسی

در پناه محبت خدا بمانید

 ضمیمه

ادای احترام به پرچم،‏ رأی دادن و خدمت غیر نظامی

ادای احترام به پرچم،‏ رأی دادن و خدمت غیر نظامی

اَدای احترام به پرچم.‏ شاهدان یَهُوَه معتقدند که اَدای احترام به پرچم که اغلب با نواختن سرود ملی همراه است،‏ نوعی مراسم مذهبی است.‏ زیرا شخص با این عمل نشان می‌دهد که برای نجات به آن کشور یا حاکمان آن امید بسته است،‏ نه به خدا.‏ (‏اِشَعْیا ۴۳:‏۱۱؛‏ ۱قُرِنتیان ۱۰:‏۱۴؛‏ ۱یوحنا ۵:‏۲۱‏)‏ یکی از این حکّام نَبُوکَدْنَصَّر،‏ پادشاه بابل باستان بود.‏ نَبُوکَدْنَصَّر برای قدرت‌نمایی و نمایش غیرت مذهبی‌اش مجسمه‌ای عظیم بنا کرد و به تابعان خود فرمان داد که هنگام نواخته شدن موسیقی (‏همچون سرود ملی)‏ در مقابل آن تعظیم کنند.‏ سه جوان عبرانی به نام‌های شَدْرَک،‏ میشَک و عَبِدْنَغو از تعظیم کردن در مقابل آن مجسمه سر باز زدند؛‏ با این که می‌دانستند،‏ مجازات سرپیچی از آن فرمان مرگ است.‏—‏ دانیال باب ۳‏.‏

امروزه پرچم نماد چیست؟‏ تاریخدانی به نام کارلتون هایس در این خصوص می‌گوید:‏ «پرچم نماد اصلی پرستش میهن یا به اصطلاح نماد میهن‌پرستی شده است.‏ مردان به نشان احترام به پرچم کلاه از سر برمی‌دارند،‏ شعرا در وصف آن قصیده می‌سُرایند و کودکان در ستایش آن سرود سر می‌دهند.‏» این تاریخدان همچنین اضافه می‌کند که میهن‌پرستی نیز همچون پرستش خدایان دیگر،‏ «روزهای مقدّس» خود را دارد؛‏ مانند روزهای ملی یک کشور.‏ همچنین دارای قهرمانان ملی است که مردم آنان را همچون «مقدّسان» می‌ستایند.‏ به علاوه بناهای ملی را همچون «معابد» ارج می‌نهند.‏ در برزیل در یک مراسم عمومی یکی از روحانیون ارشد ارتش چنین اظهار داشت:‏ «پرچم را باید همچون میهن،‏ مقدّس شمرد و پرستش کرد.‏» همچنین در «دایرة‌المعارف آمریکانا» آمده است:‏ «پرچم مثل صلیب نمادی مقدّس است.‏»‏

در این دایرة‌المعارف اخیراً در مورد سرودهای ملی چنین آمده است:‏ «این سرودها حاوی عباراتی در بیان احساسات وطن‌پرستانه و جملاتی به منظور طلب رهنمودهای الٰهی و استمداد از خدا برای حفاظت از مردم و حاکمان مملکت است.‏» پس،‏ با این اوصاف نگرش شاهدان یَهُوَه در خصوص مذهبی بودن آیین‌های ملی—‏ آیین‌هایی همچون اَدای احترام به پرچم و نواخته شدن  سرود ملی —‏ غیر معقول نیست.‏ در کتابی با عنوان «خصوصیات مردم آمریکا» (‏انگل‍.‏)‏ در مورد فرزندان شاهدان یَهُوَه که در مدرسه از اَدای احترام به پرچم و سوگند وفاداری به میهن سر باز می‌زنند،‏ گفته شده است:‏ «سرانجام دادگاه عالی آمریکا پس از رسیدگی به چند مورد قضایی،‏ صریحاً اعلام داشت که نیایش‌های روزانه در مدارس آمریکا در واقع مراسمی مذهبی است.‏»‏

اگرچه شاهدان یَهُوَه از شرکت در چنین آیین‌هایی به دلیل غیرمسیحی بودن آن سر باز می‌زنند،‏ به حقِ دیگران در به جا آوردن این آیین‌ها و مراسم احترام می‌گذارند.‏ شاهدان یَهُوَه همچنین به پرچم ملی به عنوان نماد یک مملکت و به دولت آن در مقام ‹قدرت حاکم› که «خدمتگزار خداست،‏» احترام می‌گذارند.‏ (‏رومیان ۱۳:‏۱-‏۴‏)‏ به همین دلیل،‏ از پند کتاب مقدّس در خصوص دعا برای «حاکمان و همهٔ صاحبمنصبان» اطاعت می‌کنند.‏ انگیزهٔ ما مسیحیان از این کار این است که «بتوانیم زندگی آرام و آسوده‌ای را در کمال دینداری و وقار بگذرانیم.‏»—‏ ۱تیموتائوس ۲:‏۲‏.‏

رأی در انتخابات.‏ مسیحیان واقعی به حق مردم در رأی دادن احترام می‌گذارند.‏ آنان هیچ فعالیتی در مخالفت با انتخابات انجام نمی‌دهند و با مسئولانی که در انتخابات برگزیده می‌شوند،‏ همکاری می‌کنند.‏ با این حال،‏ بی‌طرفی سیاسی خود را نیز کاملاً حفظ می‌کنند.‏ (‏مَتّی ۲۲:‏۲۱؛‏ ۱پِطرُس ۳:‏۱۶‏)‏ حال فرض کنیم،‏ فردی مسیحی در کشوری زندگی می‌کند که رأی دادن اجباریست یا جوّ خصمانه‌ای نسبت به کسانی که برای رأی‌گیری حاضر نشوند،‏ وجود دارد.‏ نکتهٔ قابل توجه در خصوص شَدْرَک،‏ میشَک و عَبِدْنَغو این بود که آنان تا ناحیهٔ «دَوْرا» که مجسمه در آن قرار داشت،‏ رفتند.‏ فرد مسیحی نیز تحت شرایطی مشابه اگر وجدانش اجازه دهد،‏ می‌تواند به باجهٔ رأی‌گیری داخل شود،‏ اما نباید موضع بی‌طرفانهٔ خود را نقض کند.‏ بجاست که او این شش نکته را مد نظر قرار دهد:‏

  1. پیروان عیسی ‹به دنیا تعلّق ندارند.‏›—‏ یوحنا ۱۵:‏۱۹‏.‏

  2. مسیحیان نمایندگان مسیح و پادشاهی او هستند.‏—‏ یوحنا ۱۸:‏۳۶؛‏ ۲قُرِنتیان ۵:‏۲۰‏.‏

  3. تمام جماعات مسیحی در عقاید خود اتفاق نظر دارند و محبت مسیحی آنان را به هم پیوند داده است.‏—‏ ۱قُرِنتیان ۱:‏۱۰؛‏ کولُسیان ۳:‏۱۴‏.‏

  4.   شخصی که به یک مسئول دولتی رأی می‌دهد،‏ در واقع در اعمال او شریک می‌شود.‏—‏ به اصولی که در اوّل سموئیل ۸:‏۵،‏ ۱۰-‏۱۸ و اوّل تیموتائوس ۵:‏۲۲ آمده است،‏ توجه کنید.‏

  5. درخواست اسرائیلیان در خصوص منصوب کردن شخصی در مقام پادشاه،‏ از دید یَهُوَه به معنی رد کردن او به عنوان پادشاه بود.‏—‏ ۱سموئیل ۸:‏۷‏.‏

  6. مسیحیان باید در همهٔ موارد جانبدار حکومت خدا باشند تا بتوانند همواره با وجدانی آسوده با هر کس،‏ صرف‌نظر از اعتقادات سیاسی او در مورد حکومت خدا صحبت کنند.‏—‏ مَتّی ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ عبرانیان ۱۰:‏۳۵‏.‏

خدمت غیرنظامی.‏ در بعضی کشورها دولت برای کسانی که نمی‌خواهند به خدمت ارتش درآیند،‏ خدمت غیرنظامی در نظر می‌گیرد.‏ در خصوص پذیرفتن یا نپذیرفتن خدمت غیرنظامی،‏ لازم است در دعا از یَهُوَه راهنمایی بخواهیم.‏ همچنین می‌توانیم با یک مسیحی باتجربه مشورت کنیم و سپس بر اساس آموخته‌ها و وجدانمان تصمیم بگیریم.‏—‏ امثال ۲:‏۱-‏۵؛‏ فیلیپیان ۴:‏۵‏،‏ ترجمهٔ قدیم.‏

یَهُوَه در کتاب مقدّس از مسیحیان خواسته است که «تسلیم حکمرانان و صاحبمنصبان باشند و فرمانبرداری کنند،‏ و برای هر کار نیک آماده .‏ .‏ .‏ باملاحظه باشند.‏» (‏تیتوس ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ با نظر به این آیه،‏ می‌توانیم از خود سؤال کنیم:‏ ‹آیا قبول کردن خدمت غیرنظامی بی‌طرفی سیاسی مرا خدشه‌دار می‌کند؟‏ آیا مرا به نحوی با ادیان کاذب درگیر می‌کند؟‏› (‏میکاه ۴:‏۳،‏ ۵؛‏ ۲قُرِنتیان ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ ‹آیا پذیرفتن این خدمت انجام فعالیت‌ها و مسئولیت‌های مسیحی مرا دشوار یا حتی غیرممکن می‌سازد؟‏› (‏مَتّی ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ اِفِسُسیان ۶:‏۴؛‏ عبرانیان ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ ‹آیا قبول این خدمت کمکی است تا فعالیت‌های مسیحی خود را افزایش دهم و حتی موعظهٔ تمام‌وقت را آغاز کنم؟‏›—‏ عبرانیان ۶:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏

اگر فردی مسیحی وجداناً تصمیم بگیرد که به جای به زندان رفتن می‌خواهد خدمت غیرنظامی را انجام دهد،‏ مسیحیان دیگر باید به تصمیم او احترام بگذارند.‏ (‏رومیان ۱۴:‏۱۰‏)‏ از سوی دیگر اگر مسیحی‌ای احساس کند که نمی‌تواند چنین خدمتی را بپذیرد،‏ باز هم دیگران باید به تصمیم او احترام بگذارند.‏—‏ ۱قُرِنتیان ۱۰:‏۲۹؛‏ ۲قُرِنتیان ۱:‏۲۴‏.‏