مراجعه به متن

مراجعه به فهرست مطالب

شاهدان یَهُوَه

انتخاب زبان فارسی

توجه چه کسی برایتان اهمیت دارد؟‏

توجه چه کسی برایتان اهمیت دارد؟‏

بِصَلئیل و اُهولیاب با کار احداث آشنا بودند.‏ آنان در زمان بردگی‌شان در مصر آجرهای بسیاری ساخته بودند.‏ اما حال،‏ آن ایّام ناخوشایند را پشت سر گذاشته بودند.‏ آنان استادکارانی برجسته شدند و وظیفهٔ ساختن مسکن یا خیمهٔ عبادت به آنان محوّل شد.‏ (‏خرو ۳۱:‏۱-‏۱۱‏)‏ با این همه،‏ افراد کمی شاهکار دست آنان را می‌دیدند.‏ آیا این امر آنان را دلسرد کرد؟‏ آیا واقعاً اهمیت داشت که کسی آن اثر را کار دست آنان بداند؟‏ آیا اهمیت دارد که کسی متوجه کار شما بشود؟‏

شاهکاری که اندک کسانی آن را دیدند

برخی از وسایل خیمه بی‌اغراق شاهکاری واقعی بود؛‏ برای نمونه،‏ کَرّوبیان طلایی روی صندوق عهد.‏ پولُس رسول آن‌ها را «پرجلال» خواند.‏ (‏عبر ۹:‏۵‏)‏ زیبایی فوق‌العادهٔ این مجسمه‌های زرکوب را مجسم کنید!‏—‏خرو ۳۷:‏۷-‏۹‏.‏

اگر صنعت دست بِصَلئیل و اُهولیاب اکنون در دست بود ارزش این را داشت که در بهترین موزه‌ها به نمایش گذاشته شود و مردم آن را تحسین کنند.‏ اما زمانی که ساخته شد،‏ چند نفر زیبایی آن را دیدند؟‏ این صنعت دست آنان در قدس‌الاقداس جای داشت و تنها کاهن اعظم که سالی یک بار در روز کفّاره به آنجا می‌رفت کار آنان را می‌دید.‏ (‏عبر ۹:‏۶،‏ ۷‏)‏ در واقع افراد کمی آن کار را دیدند.‏

رضایت یافتن نه به خاطر تحسین دیگران

اگر شما به جای بِصَلئیل و اُهولیاب بودید و سخت روی چنین اثر فوق‌العادهٔ هنری‌ای زحمت کشیده بودید،‏ چه احساسی می‌کردید که تنها افراد معدودی آن را می‌دیدند؟‏ امروزه موفقیت مردم،‏ ارزش کار و احساس رضایتشان از آن با تعریف و تحسینی که از دیگران می‌شنوند،‏ سنجیده می‌شود.‏ اما خادمان یَهُوَه چنین نیستند.‏ همچون بِصَلئیل و اُهولیاب رضایت ما از انجام خواست یَهُوَه و کسب خشنودی اوست.‏

در زمان عیسی،‏ رهبران مذهبی برای جلب توجه دیگران دعا می‌کردند.‏ اما،‏ عیسی چنین طرز فکری نداشت،‏ او از ما می‌خواست که دعایمان خالصانه باشد،‏ نه این که تعریف و تمجید دیگران را برانگیزد.‏ نتیجهٔ چنین دعایی چه خواهد بود؟‏ او گفت:‏ «آنگاه پدر تو که امور نهان را می‌بیند،‏ به تو پاداش خواهد داد.‏» (‏مت ۶:‏۵،‏ ۶‏)‏ مسلّماً آنچه اهمیت دارد این نیست  که دیگران در مورد دعای ما چه فکر می‌کنند،‏ بلکه مهم این است که یَهُوَه در مورد آن چه فکر می‌کند.‏ نظر او‏،‏ به دعاهای ما ارزش می‌بخشد.‏ این امر برای هر دست‌آورد و فعالیتی که در خدمتمان به او می‌کنیم،‏ صدق می‌کند.‏ اعتبار و اهمیت کار ما نه به تشویق و تحسین دیگران بلکه به خشنودی یَهُوَه که «امور نهان را می‌بیند» وابسته است.‏

زمانی که ساخت خیمه به پایان رسید،‏ «ابر،‏ خیمهٔ ملاقات را پوشانید و جلال خداوند مسکن را پر ساخت.‏» (‏خرو ۴۰:‏۳۴‏)‏ به راستی چه نمایش بارزی از خشنودی یَهُوَه!‏ به نظر شما بِصَلئیل و اُهولیاب در آن لحظه چه احساسی کردند؟‏ با این که نام آنان بر آن اثر حک نشده بود،‏ اما دانستن این که یَهُوَه تمامی زحمات آنان را برکت داده بود در آنان احساس رضایت ایجاد کرد.‏ (‏امث ۱۰:‏۲۲‏)‏ قطعاً دیدن این که سال‌ها بعد نیز صنعت دست آنان همچنان در خدمت به یَهُوَه استفاده می‌شد،‏ آنان را دلگرم و شاد کرد.‏ بی‌گمان زمانی که بِصَلئیل و اُهولیاب در دنیای جدید رستاخیز یابند،‏ با شنیدن این که ۵۰۰ سال از آن خیمه برای پرستش حقیقی استفاده می‌شد،‏ بسیار شاد خواهند شد.‏

حتی اگر هیچ کس خدمت شما را که با تواضع و جان و دل انجام می‌دهید نبیند یَهُوَه می‌بیند

امروزه در سازمان یَهُوَه نامی از نقاشان،‏ نوازنده‌ها،‏ عکاسان،‏ مترجمان و نویسندگان برده نمی‌شود.‏ به اصطلاح می‌توان گفت هیچ کس کار آنان را «نمی‌بیند.‏» این موضوع را می‌توان در مورد تمامی فعالیت‌هایی گفت که در سراسر دنیا در بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ جماعت انجام می‌شود.‏ چه کسی آخر هر ماه کار برادری را می‌بیند که در جماعت وظیفهٔ حسابداری را به عهده دارد؟‏ چه کسی کار منشی جماعت را می‌بیند که گزارش موعظه را آماده می‌کند؟‏ چه کسی برادر یا خواهری را می‌بیند که تعمیرات لازم را در سالن جماعت انجام می‌دهد؟‏

در پایان زندگی بِصَلئیل و اُهولیاب،‏ آنان برای طراحی و اثر فوق‌العاده‌ای که به وجود آوردند نه جایزه‌ای گرفتند،‏ نه مدال یا لوح تقدیری.‏ اما چیزی بسیار باارزش‌تر کسب کردند،‏ خشنودی یَهُوَه را.‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه به کار آنان توجه کرد.‏ باشد که ما نیز همچون آنان با تواضع و جان و دل خدمت کنیم.‏