مراجعه به متن

کتاب مقدّس در مورد روزه‌داری چه می‌گوید؟‏

کتاب مقدّس در مورد روزه‌داری چه می‌گوید؟‏

پاسخ کتاب مقدّس

خدا در دورانی که کتاب مقدّس نگاشته می‌شد،‏ روزه‌داری همراه با انگیزهٔ صحیح را می‌پذیرفت.‏ اما اگر شخص با انگیزهٔ غلط روزه می‌گرفت،‏ مورد رضایت خدا واقع نمی‌شد.‏ با وجود این،‏ کتاب مقدّس روزه‌داری را در زمان ما امری دلخواه می‌داند و ما را به روزه‌داری مجبور نمی‌سازد یا منع نمی‌کند.‏

تحت چه شرایطی عده‌ای در کتاب مقدّس روزه گرفتند؟‏

  • هنگام درخواست کمک و راهنمایی از خدا.‏ کسانی که به اورشلیم سفر می‌کردند،‏ روزه می‌گرفتند تا نشان دهند که برای درخواست‌هایشان انگیزهٔ صحیحی دارند.‏ (‏عِزرا ۸:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ همچنین پولُس و بَرنابا گاهی به هنگام منصوب کردن پیران مسیحی در جماعات تصمیم گرفتند که روزه بگیرند.‏—‏اعمال ۱۴:‏۲۳‏.‏

  • هنگام آغاز خدمت به خدا.‏ عیسی بعد از تعمیدش برای ۴۰ روز روزه گرفت تا خودش را برای انجام خواست خدا در طی خدمتش آماده نماید.‏—‏لوقا ۴:‏۱،‏ ۲‏.‏

  • هنگام ابراز پشیمانی از گناه.‏ خدا از زبان یوئیل نبی به اسرائیلیان بی‌وفا گفت:‏ «با تمامی دل خود،‏ و با روزه و گریه و ماتم،‏ نزد من بازگشت کنید.‏»—‏یوئیل ۲:‏۱۲-‏۱۵‏.‏

  • هنگام برگزاری روز کفّاره.‏ شریعتی که خدا به قوم اسرائیل داد شامل روزه‌داری در روز کفّاره * بود.‏ (‏لاویان ۱۶:‏۲۹-‏۳۱‏)‏ روزه‌داری در این روز مناسب و بجا بود چون به اسرائیلیان یادآوری می‌کرد که آنها ناکامل و نیازمند بخشش خدا می‌باشند.‏

چند انگیزهٔ غلط برای روزه‌داری کدامند؟‏

  • تظاهر به دینداری.‏ عیسی تعلیم داد که روزه گرفتن باید موضوعی شخصی و خصوصی بین فرد و خدا باشد.‏—‏مَتّی ۶:‏۱۶-‏۱۸‏.‏

  • تظاهر به درستکاری.‏ روزه‌داری موجب برتری اخلاقی یا روحانی شخص نمی‌شود.‏—‏لوقا ۱۸:‏۹-‏۱۴‏.‏

  • جبران گناهان عمدی.‏ ‏(‏اِشَعْیا ۵۸:‏۳،‏ ۴‏)‏ خدا فقط روزه‌هایی را می‌پذیرفت که با اطاعت و توبهٔ قلبی شخص برای گناهانش همراه بود.‏

  • انجام تشریفات دینی.‏ ‏(‏اِشَعْیا ۵۸:‏۵-‏۷‏)‏ در این رابطه،‏ خدا مانند پدری است که وقتی فرزندش تنها از روی اجبار و وظیفه و نه از دل کاری را انجام می‌دهد،‏ ناخشنود می‌شود.‏

آیا روزه‌داری برای مسیحیان الزامی است؟‏

خیر.‏ خدا از اسرائیلیان خواست که در روز کفّاره روزه بگیرند،‏ اما زمانی که عیسی با کفّارهٔ جان خود گناهان توبه‌کاران را برای همیشه از میان برد،‏ خدا این قانون را برداشت.‏ (‏عبرانیان ۹:‏۲۴-‏۲۶؛‏ ۱پِطرُس ۳:‏۱۸‏)‏ مسیحیان تحت شریعت موسوی منجمله روز کفّاره نیستند.‏ (‏رومیان ۱۰:‏۴؛‏ کولُسیان ۲:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بنابراین هر مسیحی خود می‌تواند در مورد روزه‌داری تصمیم بگیرد.‏—‏رومیان ۱۴:‏۱-‏۴‏.‏

مسیحیان می‌دانند که روزه‌داری بخشی از پرستششان نیست.‏ کتاب مقدّس هیچ گاه روزه‌داری را با شادی مرتبط نمی‌داند.‏ در عوض،‏ می‌توان شادی را در پرستش مسیحیان حقیقی دید زیرا بازتابی از شخصیت یَهُوَه،‏ «خدای شاد» می‌باشد.‏—‏۱تیموتائوس ۱:‏۱۱؛‏ جامعه ۳:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ غَلاطیان ۵:‏۲۲‏.‏

تصوّرات نادرست در مورد دیدگاه کتاب مقدّس نسبت به روزه‌داری

تصوّر نادرست:‏ پولُس رسول به زوج‌های مسیحی توصیه می‌کند که روزه بگیرند.‏—‏۱قُرِنتیان ۷:‏۵‏.‏

واقعیت:‏ قدیمی‌ترین دست‌نوشته‌های کتاب مقدّس در ۱قُرِنتیان ۷:‏۵ به روزه‌داری اشاره نمی‌کند.‏ * ظاهراً نسخه‌برداران کتاب مقدّس در این آیه و آیات مَتّی ۱۷:‏۲۱؛‏ مَرقُس ۹:‏۲۹ و اعمال ۱۰:‏۳۰ کلمهٔ روزه را اضافه کرده‌اند.‏ اما اکثر ترجمه‌های جدید این کلمهٔ اضافه‌شده را حذف کرده‌اند.‏

تصوّر نادرست:‏ مسیحیان باید به یاد ۴۰ روزی که عیسی بعد از تعمیدش در بیابان روزه گرفت،‏ روزه بگیرند.‏

واقعیت:‏ عیسی هرگز فرمان نداد که پیروانش چنین روزه‌ای بگیرند.‏ به علاوه،‏ در کتاب مقدّس هیچ اشاره‌ای نشده است که مسیحیان قرن اول چنین کرده باشند.‏ *

تصوّر نادرست:‏ مسیحیان باید هنگام یادبود مرگ عیسی روزه بگیرند.‏

واقعیت:‏ عیسی فرمان نداد که پیروانش هنگام یادبود مرگش روزه‌داری کنند.‏ (‏لوقا ۲۲:‏۱۴-‏۱۸‏)‏ درست است که عیسی گفت پیروانش پس از مرگش روزه خواهند گرفت ولی این یک فرمان نبود بلکه او صرفاً آینده را پیشگویی کرد.‏ (‏مَتّی ۹:‏۱۵‏)‏ کتاب مقدّس به مسیحیان توصیه کرد که در صورت گرسنگی،‏ قبل از برگزاری یادبود مرگ مسیح در خانه غذا بخورند.‏—‏۱قُرِنتیان ۱۱:‏۳۳،‏ ۳۴‏.‏

^ بند 8 خدا به اسرائیلیان گفت:‏ در روز کفّاره «جانهای خویش را رنجور سازید» (‏لاویان ۱۶:‏۲۹،‏ ۳۱‏)‏ منظور از این اصطلاح روزه داری است.‏ (‏اِشَعْیا ۵۸:‏۳‏)‏ در ترجمهٔ تفسیری نیز این آیه به صورت «آن روز را در روزه بگذرانید،‏» برگردانده شده است.‏

^ بند 19 کتاب «نقدی بر نوشته‌های یونانی عهد جدید» (‏انگلیسی)‏ نوشتهٔ بروس مزگر،‏ چاپ سوم صفحهٔ ۵۵۴ مشاهده شود.‏

^ بند 21 ‏«دایرهٔ‌المعارف جدید کاتولیک» در رابطه با رسم روزهٔ چهل روزه یا چلهٔ لنت می‌گوید:‏ «در سه قرن اول،‏ مدت زمان روزه‌داری برای آمادگی عید پاک یک یا دو روز و در نهایت یک هفته بود.‏ .‏ .‏ اولین باری که به۴۰ روز برای مدت زمان روزه‌داری اشاره شده در سال ۳۲۵ میلادی بوده است،‏ در عین حال برخی از محققان با ارتباط بین این ۴۰ روز و چلهٔ لنت مخالفند.‏»—‏چاپ دوم،‏ جلد هشتم،‏ صفحهٔ ۴۶۸.‏