پاسخ کتاب مقدّس

 کتاب مقدّس مشخصاً به «هفت گناه کبیره» اشاره نمی‌کند.‏ اما نشان می‌دهد کسی که مرتب مرتکب گناهان بزرگ می‌شود،‏ نجات پیدا نمی‌کند.‏ مثلاً می‌گوید که گناهان بزرگی مثل اعمال نامشروع جنسی،‏ بت‌پرستی،‏ ارتباط با ارواح،‏ ابراز خشم و مستی «کارهای نفسانی» هستند و «کسانی که چنین کارهایی می‌کنند،‏ هیچ وقت پادشاهی خدا را به ارث نخواهند برد.‏»—‏غَلاطیان ۵:‏۱۹-‏۲۱.‏ a

مگر کتاب مقدّس نمی‌گوید که خدا از «هفت چیز» بیزار است؟‏

 بله.‏ امثال ۶:‏۱۶ می‌گوید:‏ «شش چیز هست که یَهُوَه از آن‌ها نفرت دارد؛‏ حتی هفت چیز هست که از آن‌ها بیزار است.‏» اما چیزهایی که یَهُوَه از آن‌ها بیزار است فقط محدود به لیستی که در آیه‌های ۱۷تا ۱۹ آمده،‏ نمی‌شود.‏ در واقع این لیست،‏ هفت گروه کلّی است که هر فکر،‏ حرف یا عمل گناه‌آلودی را در بر می‌گیرد.‏ b

منظور از اصطلاح «گناه کبیره» یا «گناه مرگبار» چیست؟‏

 در اول یوحنا ۵:‏۱۷ در بعضی از ترجمه‌های کتاب مقدّس برای اشاره به گناه کبیره از عبارت «گناه مرگبار» یا «گناهی که به مرگ منجر می‌شود» استفاده شده است.‏ جالب توجه است که در این آیه به گناهی که به مرگ منجر نمی‌شود هم اشاره شده است.‏ اما این نوع گناه با «گناهی که به مرگ منجر می‌شود» چه فرقی دارد؟‏—‏۱یوحنا ۵:‏۱۶.‏

 کتاب مقدّس به روشنی می‌گوید که عاقبت هر گناهی مرگ است.‏ اما همچنین می‌گوید که ما می‌توانیم از طریق قربانی عیسی از گناه و مرگ نجات پیدا کنیم.‏ (‏رومیان ۵:‏۱۲؛‏ ۶:‏۲۳)‏ پس «گناهی که به مرگ منجر می‌شود» گناهی است که حتی با قربانی عیسی هم قابل بخشش نیست.‏ کسی که مرتکب چنین گناهی می‌شود،‏ مصمم است به راه اشتباهش ادامه دهد و نمی‌خواهد طرز فکر یا راهش را عوض کند.‏ کتاب مقدّس همچنین به گناهی اشاره می‌کند که «بخشیده نخواهد شد.‏»—‏مَتّی ۱۲:‏۳۱؛‏ لوقا ۱۲:‏۱۰.‏