پاسخ کتاب مقدّس

 در کتاب مقدّس دریاچهٔ آتش و درّهٔ هِنّوم هر دو نمادی از نابودی ابدی هستند؛‏ اما به معنی جهنّم یا دوزخ آتشین نیستند.‏

دریاچهٔ آتش یک دریاچهٔ واقعی نیست

 کتاب مقدّس در پنج آیه از «دریاچهٔ آتش» نام می‌برد.‏ این آیه‌ها نشان می‌دهند که این عبارت نمادین است و به یک دریاچهٔ واقعی اشاره ندارد.‏ (‏مکاشفه ۱۹:‏۲۰؛‏ ۲۰:‏۱۰،‏ ۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۲۱:‏۸‏)‏ آنچه به دریاچهٔ آتش انداخته می‌شود عبارتند از:‏

•   شیطان.‏ (‏مکاشفه ۲۰:‏۱۰‏)‏ آتش واقعی نمی‌تواند به شیطان که یک موجود روحی است آسیبی برساند.‏—‏خروج ۳:‏۲؛‏ داوران ۱۳:‏۲۰‏.‏

•   مرگ.‏ (‏مکاشفه ۲۰:‏۱۴‏)‏ مرگ یک موجود واقعی نیست و نشان‌دهندهٔ عدم فعالیت و نبود حیات است.‏ (‏جامعه ۹:‏۱۰‏)‏ مرگ به معنای واقعی قابل سوختن نیست.‏

•   «حیوان وحشی» و «پیامبر دروغین.‏» (‏مکاشفه ۱۹:‏۲۰‏)‏ از آنجایی که این دو عبارت مفهوم نمادین دارند،‏ آیا منطقی نیست نتیجه بگیریم دریاچه‌ای که در آن انداخته می‌شوند هم نمادین است؟‏—‏مکاشفه ۱۳:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ ۱۶:‏۱۳‏.‏

دریاچهٔ آتش نمادی از نابودی ابدی است

 کتاب مقدّس می‌گوید که دریاچهٔ آتش «به مفهوم مرگ دوم است.‏» (‏مکاشفه ۲۰:‏۱۴؛‏ ۲۱:‏۸‏)‏ اولین نوع مرگ که در کتاب مقدّس به آن اشاره شده ناشی از گناه آدم بود.‏ برای این مرگ،‏ رستاخیزی وجود دارد و سرانجام خدا آن را برای همیشه از بین می‌برد.‏—‏۱قُرِنتیان ۱۵:‏۲۱،‏ ۲۲،‏ ۲۶‏.‏

 دریاچهٔ آتش نمایانگر نوع دیگری از مرگ یعنی مرگ دوم است.‏ اگرچه این مرگ هم نشان‌دهندهٔ عدم فعالیت کامل است،‏ اما با مرگ اول تفاوت دارد؛‏ زیرا کتاب مقدّس هیچ چیزی در مورد رستاخیز از مرگ دوم نمی‌گوید.‏ به عنوان مثال کتاب مقدّس می‌گوید که عیسی «کلیدهای مرگ و گور» را دارد.‏ بنابراین او اختیار دارد مردم را از مرگی که به دلیل گناه آدم به وجود آمد،‏ نجات دهد.‏ (‏مکاشفه ۱:‏۱۸؛‏ ۲۰:‏۱۳‏)‏ با این حال نه عیسی و نه هیچ کس دیگری کلید دریاچهٔ آتش را ندارد.‏ در واقع این دریاچهٔ نمادین برای افرادی است که محکوم به نابودی ابدی هستند.‏—‏۲تِسالونیکیان ۱:‏۹‏.‏

درّهٔ هِنّوم هم نمادی از نابودی ابدی است

 عبارت درّهٔ هِنّوم (‏به عبری جی هِنّوم.‏ به یونانی گِهِنا)‏ a دوازده بار در بخش یونانی کتاب مقدّس به چشم می‌خورد.‏ درّهٔ هِنّوم مانند دریاچهٔ آتش،‏ نمادی از نابودی ابدی است.‏ اگرچه در بعضی از ترجمه‌ها این عبارت جهنّم ترجمه شده،‏ همان طور که در این مقاله خواهید دید مفهوم درّهٔ هِنّوم با تصوّر رایج از جهنّم متفاوت است،‏ چون طبق تعالیم کتاب مقدّس جهنّم یا دوزخ آتشین وجود ندارد.‏

 ‏«هِنّوم» نام درّه‌ای است که بیرون از اورشلیم قرار دارد.‏ در زمان‌های قدیم ساکنان شهر از این درّه برای دفن زباله استفاده می‌کردند.‏ آن‌ها همیشه آتشی در این درّه روشن نگه می‌داشتند تا زباله‌ها را بسوزانند و کرم‌ها هر چیزی را که آتش به آن نمی‌رسید می‌خوردند.‏

 عیسی از درّهٔ هِنّوم به عنوان نمادی از نابودی ابدی استفاده کرد.‏ (‏مَتّی ۲۳:‏۳۳‏)‏ او گفت که در درّهٔ هِنّوم کرم‌ها «نمی‌میرند و آتش هیچ وقت خاموش نمی‌شود.‏» (‏مَرقُس ۹:‏۴۷،‏ ۴۸‏)‏ عیسی به این شکل به شرایط درّه هِنّوم و همچنین به پیشگویی اِشَعْیا ۶۶:‏۲۴ اشاره کرد که می‌گوید:‏ «کرم‌های روی جسدها نخواهند مرد،‏ و آتشی که آن‌ها را می‌سوزانَد،‏ خاموش نخواهد شد.‏ همهٔ مردم با نفرت و انزجار به آن جسدها نگاه خواهند کرد.‏» مثال عیسی نشان‌دهندهٔ نابودی کامل است نه شکنجه؛‏ زیرا کرم‌ها و آتش،‏ اجساد مردگان را از بین می‌برند،‏ نه انسان‌های زنده را.‏

 کتاب مقدّس هیچ اشاره‌ای به بازگشت از درّهٔ هِنّوم نمی‌کند.‏ در نتیجه «دریاچهٔ آتش» و «درّهٔ هِنّوم» هر دو نماد نابودی ابدی هستند.‏—‏مکاشفه ۲۰:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۲۱:‏۸؛‏ مَتّی ۱۸:‏۹‏.‏

آیا «شب و روز،‏ برای همیشه و تا ابد عذاب خواهند کشید»؟‏

 اگر دریاچهٔ آتش نمادی از نابودی است،‏ چرا کتاب مقدّس می‌گوید که شیطان،‏ حیوان وحشی و پیامبر دروغین «شب و روز،‏ برای همیشه و تا ابد عذاب خواهند کشید»؟‏ (‏مکاشفه ۲۰:‏۱۰‏)‏ چرا این عذاب به شکنجه شدن واقعی اشاره ندارد؟‏ به این چهار دلیل توجه کنید:‏

1.   برای این که شیطان تا ابد شکنجه شود،‏ باید او برای همیشه زنده باشد.‏ اما کتاب مقدّس می‌گوید که او نابود خواهد شد.‏—‏عبرانیان ۲:‏۱۴‏.‏

2.   زندگی ابدی هدیه‌ای از طرف خداست،‏ نه یک مجازات.‏—‏رومیان ۶:‏۲۳‏.‏

3.   حیوان وحشی و پیامبر دروغین مفهومی نمادین دارند و نمی‌توانند شکنجهٔ واقعی را تجربه کنند.‏

4.   کتاب مقدّس نشان می‌دهد که عذابِ شیطان به معنی زندانی شدن و نابودی ابدی است.‏

 واژه‌ای که در کتاب مقدّس برای «عذاب» بکار رفته،‏ می‌تواند به معنی «وضعیتی از محدودیت» هم باشد.‏ به عنوان مثال،‏ کلمه‌ای که در مَتّی ۱۸:‏۳۴ «زندان» ترجمه شده،‏ با کلمهٔ عذاب در یونانی هم‌ریشه است.‏ به این شکل متوجه می‌شویم که در کتاب مقدّس کلمهٔ عذاب می‌تواند محدودیتی را نشان دهد که یک زندانی تجربه می‌کند.‏ گزارش‌های مشابه در مَتّی ۸:‏۲۹ و لوقا ۸:‏۳۰ و ۳۱‏،‏ «عذاب» را هم‌معنی با «چاه عمیق» دانسته؛‏ چرا که این چاه مانند زندان است.‏ (‏رومیان ۱۰:‏۷؛‏ مکاشفه ۲۰:‏۱،‏ ۳‏)‏ در واقع در کتاب مکاشفه واژهٔ «عذاب» در چند مورد به طور نمادین بکار رفته است.‏—‏مکاشفه ۹:‏۵؛‏ ۱۱:‏۱۰؛‏ ۱۸:‏۷،‏ ۱۰‏.‏