Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Επιλέξτε γλώσσα Ελληνική

Απαιτεί ο Θεός Εξομολόγηση Αμαρτιών;

Απαιτεί ο Θεός Εξομολόγηση Αμαρτιών;

 Απαιτεί ο Θεός Εξομολόγηση Αμαρτιών;

Η προσωπική εξομολόγηση αμαρτιών σε έναν ιερέα εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του τελετουργικού και της λατρείας σε πολλές εκκλησίες. Ωστόσο, στη σημερινή ανεκτική κοινωνία έχει καμιά σημασία η εξομολόγηση ή είναι καν απαραίτητη;

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ γύρω από αυτό το ζήτημα διίστανται. Για παράδειγμα, η εφημερίδα Νάσιοναλ Ποστ (National Post) του Καναδά παραθέτει τα λόγια ενός ατόμου το οποίο παραδέχεται ότι, ενώ είναι δύσκολο να πεις σε έναν άλλον το λάθος που έκανες, «νιώθεις να φεύγει από πάνω σου ένα τεράστιο βάρος όταν αυτός σε ακούει προσεκτικά, προσεύχεται μαζί σου και σου λέει τι χρειάζεται να κάνεις». Από την άλλη πλευρά, το βιβλίο Ευλόγησέ με Πάτερ, Επειδή Αμάρτησα (Bless Me, Father, for I Have Sinned) αναφέρεται στις σκέψεις ενός άλλου ατόμου που είπε: «Η εξομολόγηση είναι ένα από τα πιο ψυχοφθόρα τελετουργικά της Εκκλησίας. Κάνει τους ανθρώπους νευρωτικούς». Ποια είναι η θέση της Αγίας Γραφής σχετικά με αυτό το ζήτημα;

Τι Λέει η Αγία Γραφή

Ο Νόμος τον οποίο έδωσε ο Θεός στο έθνος του Ισραήλ περιείχε συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με το τι έπρεπε να γίνει όταν αμάρτανε ένα άτομο. Λόγου χάρη, αν αμάρτανε ενάντια στο συνάνθρωπό του ή παρέβαινε κάποιον νόμο του Θεού, έπρεπε να ομολογήσει την παράβαση σε έναν διορισμένο ιερέα της φυλής του Λευί, ο οποίος στη συνέχεια θα έκανε εξιλέωση για λογαριασμό του προσφέροντας θυσία στον Θεό για συγχώρηση της αμαρτίας.​—Λευιτικό 5:1-6.

Αιώνες αργότερα, όταν ο προφήτης Νάθαν παρείχε έλεγχο στον Βασιλιά Δαβίδ για τις αμαρτίες του, πώς αντέδρασε εκείνος; Αμέσως παραδέχτηκε: «Αμάρτησα εναντίον του Ιεχωβά». (2 Σαμουήλ 12:13) Επίσης, προσευχήθηκε ικετεύοντας τον Θεό να του δείξει εύνοια. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ο Δαβίδ έγραψε αργότερα: «Την αμαρτία μου εξομολογήθηκα τελικά σε εσένα, και το σφάλμα μου δεν το κάλυψα. Είπα: “Θα εξομολογηθώ τις παραβάσεις μου στον Ιεχωβά”. Και εσύ συγχώρησες το σφάλμα των αμαρτιών μου».​—Ψαλμός 32:5· 51:1-4.

Η εξομολόγηση των αμαρτιών συνέχισε να αποτελεί απαίτηση του Θεού για τη Χριστιανική εκκλησία τον πρώτο αιώνα της Κοινής μας Χρονολογίας. Ο Ιάκωβος, ετεροθαλής αδελφός του Ιησού και ένας από τους ιθύνοντες στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ, παρότρυνε τους συγχριστιανούς του: «Να ομολογείτε . . . φανερά τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλον και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, για να γιατρευτείτε». (Ιακώβου 5:16) Τι απαιτείται, λοιπόν, να ομολογούν οι Χριστιανοί, και σε ποιον;

Τι Πρέπει να Ομολογεί Κάποιος;

Ως ατελείς άνθρωποι, είμαστε καθημερινά επιρρεπείς στις απερίσκεπτες ενέργειες ή στην εσφαλμένη χρήση της γλώσσας και έτσι αμαρτάνουμε ο ένας εναντίον του άλλου. (Ρωμαίους 3:23) Μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ομολογούμε κάθε τέτοια παράβαση σε κάποιον στον οποίο έχει ανατεθεί αυτή η ευθύνη;

Μολονότι κάθε αμαρτία αποτελεί αδίκημα στα μάτια του Θεού, εκείνος αντιμετωπίζει με έλεος τα παραπτώματα που κάνουμε λόγω της κληρονομημένης ανθρώπινης ατέλειας. Μάλιστα, ο ψαλμωδός  αναγνώρισε: «Αν παρατηρούσες σφάλματα, Γιαχ, Ιεχωβά, ποιος θα μπορούσε να σταθεί; Διότι εσύ δίνεις αληθινή συγχώρηση, ώστε να σε φοβούνται». (Ψαλμός 130:3, 4) Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, όταν σφάλλουμε και αμαρτάνουμε ενάντια σε άλλους, ίσως ακούσια; Θυμηθείτε ότι η υποδειγματική προσευχή την οποία δίδαξε ο Ιησούς στους ακολούθους του περιλαμβάνει το εξής αίτημα: «Συγχώρησέ μας τις αμαρτίες μας, γιατί και εμείς συγχωρούμε όλους τους χρεώστες μας». (Λουκάς 11:4) Ναι, ο Θεός μάς συγχωρεί αν τον πλησιάζουμε και του ζητάμε συγχώρηση στο όνομα του Ιησού.​—Ιωάννης 14:13, 14.

Προσέξτε ότι ο Ιησούς περιέλαβε την προϋπόθεση πως και εμείς θα συγχωρούμε «τους χρεώστες μας». Ο απόστολος Παύλος υπενθύμισε στους ομοπίστους του: «Να δείχνετε καλοσύνη ο ένας στον άλλον και τρυφερή συμπόνια, συγχωρώντας ανεπιφύλακτα ο ένας τον άλλον όπως και ο Θεός μέσω του Χριστού συγχώρησε ανεπιφύλακτα εσάς». (Εφεσίους 4:32) Όταν εμείς συγχωρούμε τα σφάλματα των άλλων, θα έχουμε βάσιμους λόγους να αναμένουμε ότι και ο Θεός θα συγχωρεί τα δικά μας.

Τι θα λεχθεί, όμως, για σοβαρές αμαρτίες, όπως είναι η κλοπή, το σκόπιμο ψέμα, η σεξουαλική ανηθικότητα, η μέθη, και ούτω καθεξής; Όποιος διαπράττει τέτοιες αμαρτίες παραβιάζει τους νόμους του Θεού και επομένως αμαρτάνει εναντίον του. Τι πρέπει να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις;

Σε Ποιον Πρέπει να Ομολογούνται οι Αμαρτίες;

Ο Θεός δεν δίνει σε ανθρώπους την εξουσία να συγχωρούν τις αμαρτίες που γίνονται εναντίον του. Μόνο ο ίδιος μπορεί να το κάνει αυτό. Η Γραφή μάς λέει ξεκάθαρα: «Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, [ο Θεός] είναι πιστός και δίκαιος ώστε να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία». (1 Ιωάννη 1:9) Ωστόσο, σε ποιον πρέπει να ομολογούνται τέτοιες αμαρτίες;

Εφόσον η συγχώρηση μπορεί να προέλθει μόνο από τον Θεό, η ομολογία πρέπει να γίνεται σε εκείνον. Αυτό έκανε και ο Δαβίδ, όπως είδαμε. Με ποια βάση, όμως, μπορεί να δοθεί συγχώρηση; Η Γραφή μάς λέει: «Μετανοήστε, λοιπόν, και μεταστραφείτε για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, ώστε να έρθουν καιροί αναζωογόνησης από το πρόσωπο του Ιεχωβά». (Πράξεις 3:19) Ναι, η συγχώρηση δεν εξαρτάται μόνο από το αν κάποιος αναγνωρίσει και ομολογήσει την αμαρτία του, αλλά και από το αν είναι πρόθυμος να εγκαταλείψει την εσφαλμένη πορεία. Αυτό το επιπρόσθετο βήμα είναι συνήθως δύσκολο. Αλλά μπορεί να βρεθεί βοήθεια.

Θυμηθείτε τα λόγια του μαθητή Ιακώβου τα οποία παρατέθηκαν προηγουμένως: «Να ομολογείτε . . . φανερά τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλον και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, για να γιατρευτείτε». Σε αυτά τα λόγια, ο Ιάκωβος πρόσθεσε: «Η δέηση του δίκαιου ανθρώπου, όταν βρίσκεται σε δράση, έχει πολλή δύναμη». (Ιακώβου 5:16) Ο “δίκαιος άνθρωπος” μπορεί να είναι ένας από τους «πρεσβυτέρους της εκκλησίας», στους οποίους αναφέρθηκε ο Ιάκωβος στο εδάφιο 14. Στη Χριστιανική εκκλησία, υπάρχουν διορισμένοι πνευματικοί “πρεσβύτεροι” οι οποίοι, μεταξύ άλλων, βοηθούν εκείνους που θέλουν να λάβουν τη συγχώρηση του Θεού. Όχι, οι “πρεσβύτεροι” δεν μπορούν να δώσουν άφεση αμαρτιών, επειδή κανένας άνθρωπος δεν έχει την εξουσία να συγχωρεί το συνάνθρωπό του για κάτι κακό που έχει κάνει ενάντια στον Θεό. * Ωστόσο, αυτοί διαθέτουν τα πνευματικά προσόντα για να παράσχουν έλεγχο και να διορθώσουν κάποιο άτομο που είναι ένοχο σοβαρής αμαρτίας, βοηθώντας το να αντιληφθεί τη βαρύτητα της αμαρτίας του και την ανάγκη που υπάρχει να μετανοήσει.​—Γαλάτες 6:1.

 Γιατί Πρέπει να Ομολογεί Κάποιος τις Αμαρτίες Του;

Είτε η αμαρτία είναι σοβαρή είτε όχι, το άτομο που τη διέπραξε έχει βλάψει τη σχέση του με το συνάνθρωπό του και με τον Θεό. Ως αποτέλεσμα, μπορεί να είναι αναστατωμένο ή να νιώθει άσχημα. Αυτό οφείλεται στη λειτουργία της συνείδησης με την οποία μας έχει προικίσει ο Δημιουργός μας. (Ρωμαίους 2:14, 15) Τι μπορεί να γίνει σε αυτή την περίπτωση;

Ανατρέχοντας άλλη μια φορά στην επιστολή του Ιακώβου, βρίσκουμε τα εξής ενθαρρυντικά λόγια: «Είναι κανείς μεταξύ σας [πνευματικά] άρρωστος; Ας καλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και ας προσευχηθούν για αυτόν, αλείβοντάς τον με λάδι στο όνομα του Ιεχωβά. Και η προσευχή της πίστης θα κάνει καλά εκείνον που πάσχει, και ο Ιεχωβά θα τον εγείρει. Και αν έχει διαπράξει αμαρτίες, αυτό θα του συγχωρηθεί».​—Ιακώβου 5:14, 15.

Και πάλι βλέπουμε ότι οι πρεσβύτεροι καλούνται να φροντίσουν τις ανάγκες του ποιμνίου. Πώς; Όχι απλώς ακούγοντας μια εξομολόγηση. Εφόσον περιλαμβάνεται πνευματική ασθένεια, πρέπει να γίνει κάτι που «θα κάνει καλά εκείνον που πάσχει». Υπάρχουν δύο πράγματα που μπορούν να γίνουν, όπως ανέφερε ο Ιάκωβος.

Κατ’ αρχάς, μίλησε για την “επάλειψη με λάδι”. Αυτή παραπέμπει στη θεραπευτική δύναμη του Λόγου του Θεού. Ο απόστολος Παύλος εξήγησε ότι «ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ασκεί δύναμη . . . και μπορεί να διακρίνει σκέψεις και προθέσεις της καρδιάς», φτάνοντας βαθιά στη διάνοια και στην καρδιά κάποιου ατόμου. (Εβραίους 4:12) Χρησιμοποιώντας επιδέξια τη Γραφή, οι πρεσβύτεροι μπορούν να βοηθήσουν το πνευματικά άρρωστο άτομο να διακρίνει την αιτία του προβλήματος και να κάνει τα κατάλληλα βήματα ώστε να διορθώσει τα πράγματα ενώπιον του Θεού.

Έπειτα, ο Ιάκωβος μίλησε για την «προσευχή της πίστης». Αν και οι προσευχές των πρεσβυτέρων δεν θα αλλάξουν την εφαρμογή της δικαιοσύνης από μέρους του Θεού, όντως μετρούν ενώπιόν του, καθώς αυτός είναι πρόθυμος να συγχωρεί την αμαρτία με βάση τη λυτρωτική θυσία του Χριστού. (1 Ιωάννη 2:2) Ο Θεός είναι διατεθειμένος να βοηθήσει οποιονδήποτε αμαρτωλό μετανοεί ειλικρινά και κάνει «έργα που αρμόζουν στη μετάνοια».​—Πράξεις 26:20.

Ο πρώτιστος λόγος για να ομολογήσει κάποιος μια αμαρτία​—που διέπραξε είτε ενάντια στο συνάνθρωπό του είτε ενάντια στον Θεό—​είναι η απόκτηση επιδοκιμασμένης υπόστασης ενώπιον του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός έδειξε ότι, για να μπορούμε να λατρεύουμε τον Θεό με καλή συνείδηση, πρέπει πρώτα να λύνουμε οποιοδήποτε πρόβλημα με τους συνανθρώπους μας και να κάνουμε ειρήνη μαζί τους. (Ματθαίος 5:23, 24) Το εδάφιο Παροιμίες 28:13 αναφέρει: «Όποιος καλύπτει τις παραβάσεις του δεν θα έχει επιτυχία, αλλά σε όποιον τις ομολογεί και τις εγκαταλείπει θα δειχτεί έλεος». Αν ταπεινωθούμε στα μάτια του Ιεχωβά Θεού και ζητήσουμε συγχώρηση, θα κερδίσουμε την εύνοιά του και θα εξυψωθούμε στον ορισμένο καιρό.​—1 Πέτρου 5:6.

[Υποσημείωση]

^ παρ. 16 Μερικοί θεωρούν ότι τα λόγια του Ιησού στα εδάφια Ιωάννης 20:22, 23 υποστηρίζουν το ρόλο των εξομολογητών. Για μια λεπτομερή εξέταση αυτού του σημείου, βλέπε Σκοπιά 15 Απριλίου 1996, σελίδες 28, 29.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 23]

Ο Θεός παραβλέπει τις αδυναμίες μας και μας συγχωρεί αν τον πλησιάζουμε και του ζητάμε συγχώρηση στο όνομα του Ιησού

[Εικόνα στη σελίδα 24]

Ο πρώτιστος λόγος για να ομολογήσει κάποιος μια αμαρτία είναι η απόκτηση επιδοκιμασμένης υπόστασης ενώπιον του Θεού