Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Η Σκοπιά—Έκδοση Μελέτης  |  Μάρτιος 2013

Για Εκείνους που Αγαπούν τον Ιεχωβά, «Δεν Υπάρχει Πρόσκομμα»

Για Εκείνους που Αγαπούν τον Ιεχωβά, «Δεν Υπάρχει Πρόσκομμα»

«Άφθονη ειρήνη έχουν εκείνοι που αγαπούν το νόμο σου και για αυτούς δεν υπάρχει πρόσκομμα».ΨΑΛΜ. 119:165.

1. Πώς παραλληλίζεται η στάση μιας αθλήτριας με την απόφασή μας να μην παραιτηθούμε;

ΑΠΟ τα πρώτα εφηβικά της χρόνια, η Μαίρη Ντέκερ ήταν γνωστή ως δρομέας παγκόσμιας κλάσης. Θεωρούνταν φαβορί για το χρυσό μετάλλιο των 3.000 μέτρων στην Ολυμπιάδα του 1984. Ωστόσο, δεν κατάφερε να περάσει τη γραμμή τερματισμού. Σκόνταψε στο πόδι μιας άλλης αθλήτριας και σωριάστηκε στο έδαφος. Κλαίγοντας με αναφιλητά, μεταφέρθηκε τραυματισμένη εκτός στίβου. Εντούτοις, δεν παραιτήθηκε. Σε λιγότερο από έναν χρόνο επανήλθε σε φόρμα, και σε κάποια διοργάνωση το 1985 έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα του ενός μιλίου.

2. Με ποια έννοια βρίσκονται οι αληθινοί Χριστιανοί σε έναν αγώνα, και ποιος πρέπει να είναι ο στόχος μας;

2 Ως Χριστιανοί, βρισκόμαστε σε έναν συμβολικό αγώνα δρόμου. Στόχος μας πρέπει να είναι η νίκη. Δεν πρόκειται για αγώνα μικρής απόστασης, όπου η ταχύτητα αποτελεί το κλειδί για τη νίκη. Ούτε πρόκειται βεβαίως για απλό τρέξιμο με συχνές παύσεις. Απεναντίας, μπορεί να παρομοιαστεί με μαραθώνιο, όπου η νίκη απαιτεί υπομονή. Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε μεταφορικά το παράδειγμα του δρομέα στην επιστολή του προς τους Χριστιανούς της Κορίνθου, μιας πόλης ξακουστής για τους αθλητικούς της αγώνες. Έγραψε: «Δεν γνωρίζετε ότι οι δρομείς σε έναν αγώνα τρέχουν όλοι, αλλά μόνο ένας λαβαίνει το βραβείο; Να τρέχετε με τέτοιον τρόπο ώστε να το κερδίσετε».1 Κορ. 9:24.

3. Πώς είναι δυνατόν να νικήσουν όλοι οι δρομείς στον αγώνα για αιώνια ζωή;

3 Η Αγία Γραφή μάς λέει να τρέχουμε σε αυτόν το συμβολικό αγώνα. (Διαβάστε 1 Κορινθίους 9:25-27) Το βραβείο είναι η αιώνια ζωή, είτε στον ουρανό για τους χρισμένους Χριστιανούς είτε στη γη για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Ανόμοια με τις περισσότερες αθλητικές διοργανώσεις, αυτός ο αγώνας επιτρέπει σε όλους όσους παίρνουν μέρος και υπομένουν ως το τέλος να κερδίσουν το βραβείο. (Ματθ. 24:13)  Οι αγωνιζόμενοι μπορεί να χάσουν μόνο αν παραβιάσουν τους κανόνες ή αν δεν περάσουν τη γραμμή τερματισμού. Επιπλέον, αυτός είναι ο μόνος αγώνας που προσφέρει το βραβείο της αιώνιας ζωής.

4. Τι καθιστά δύσκολο τον αγώνα μας για αιώνια ζωή;

4 Δεν είναι εύκολο να περάσει κανείς τη γραμμή τερματισμού. Απαιτείται πειθαρχία και ισχυρή θέληση. Μόνο ένας—ο Ιησούς Χριστός—κατάφερε να τερματίσει χωρίς να σκοντάψει ούτε μια φορά. Αλλά ο μαθητής του Ιάκωβος έγραψε ότι όλοι οι ακόλουθοι του Χριστού “σφάλλουν πολλές φορές”. (Ιακ. 3:2) Πόσο αληθινό είναι αυτό! Ο καθένας από εμάς υπόκειται στις ατέλειες τόσο τις δικές του όσο και των άλλων. Γι’ αυτό, κατά καιρούς μπορεί να σκοντάψουμε, να παραπατήσουμε και να χάσουμε το ρυθμό μας. Μπορεί ακόμη και να πέσουμε, αλλά σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε να τρέχουμε. Μερικοί έχουν πέσει τόσο άσχημα ώστε χρειάστηκαν βοήθεια για να σηκωθούν και να ξαναρχίσουν τον αγώνα προς τη γραμμή τερματισμού. Επομένως, υπάρχει πάντα η πιθανότητα, είτε προς στιγμήν είτε ακόμη και επανειλημμένα, να προσκόψουμε ή να πέσουμε κάτω.1 Βασ. 8:46.

Αν πέσετε, δεχτείτε βοήθεια και σηκωθείτε!

ΑΝ ΣΚΟΝΤΑΨΕΤΕ, ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

5, 6. (α) Με ποια έννοια «δεν υπάρχει πρόσκομμα» για έναν Χριστιανό, και τι θα τον βοηθήσει να «σηκωθεί»; (β) Γιατί δεν ανακάμπτουν μερικοί που έχουν σκοντάψει;

5 Ίσως να έχετε χρησιμοποιήσει εναλλακτικά τις λέξεις «σκοντάφτω», ή αλλιώς «προσκόπτω», και «πέφτω» για να περιγράψετε μια πνευματική κατάσταση. Αυτές οι Γραφικές λέξεις μπορεί να έχουν την ίδια έννοια, αλλά όχι πάντα. Προσέξτε, για παράδειγμα, τη διατύπωση του εδαφίου Παροιμίες 24:16: «Ο δίκαιος μπορεί να πέσει εφτά φορές και όμως θα σηκωθεί· αλλά οι πονηροί θα σκοντάψουν εξαιτίας της συμφοράς».

6 Ο Ιεχωβά δεν θα αφήσει εκείνους που τον εμπιστεύονται να σκοντάψουν ή να υποστούν πτώση—κάποια αντιξοότητα ή μια αστοχία σε σχέση με τη λατρεία τους—από την οποία δεν μπορούν να ανακάμψουν. Έχουμε τη διαβεβαίωση ότι θα μας βοηθήσει να “σηκωθούμε” ώστε να συνεχίσουμε να τον υπηρετούμε με πλήρη αφοσίωση. Πόσο παρηγορητικό  είναι αυτό για όλους όσους αγαπούν τον Ιεχωβά από τα βάθη της καρδιάς τους! Οι πονηροί δεν νιώθουν την ίδια επιθυμία να σηκωθούν. Δεν επιζητούν τη βοήθεια του αγίου πνεύματος του Θεού και του λαού Του ή την αρνούνται όταν τους προσφέρεται. Απεναντίας, για εκείνους “που αγαπούν το νόμο του Ιεχωβά”, δεν υπάρχει πρόσκομμα το οποίο μπορεί να τους αποκλείσει οριστικά από τον αγώνα για ζωή.Διαβάστε Ψαλμός 119:165.

7, 8. Πώς είναι δυνατόν να «πέσει» κανείς και ωστόσο να διατηρήσει την εύνοια του Θεού;

7 Μερικοί υποπίπτουν σε μικρές αμαρτίες—ακόμη και επανειλημμένα—εξαιτίας κάποιων αδυναμιών. Αλλά παραμένουν δίκαιοι στα μάτια του Ιεχωβά αν “σηκώνονται”, δηλαδή αν μετανοούν ειλικρινά και προσπαθούν να συνεχίσουν και πάλι την όσια υπηρεσία τους. Μπορούμε να το διακρίνουμε αυτό στην πολιτεία του Θεού με τον αρχαίο Ισραήλ. (Ησ. 41:9, 10) Το εδάφιο Παροιμίες 24:16 που προαναφέρθηκε, αντί να δίνει έμφαση στην αρνητική πλευρά—στο ότι μπορεί να “πέσουμε”—εστιάζει την προσοχή στη θετική πλευρά, στο ότι “σηκωνόμαστε” με τη βοήθεια του ελεήμονα Θεού μας. (Διαβάστε Ησαΐας 55:7) Εκφράζοντας την εμπιστοσύνη τους σε εμάς, ο Ιεχωβά Θεός και ο Ιησούς Χριστός μάς παροτρύνουν στοργικά να “σηκωνόμαστε”.Ψαλμ. 86:5· Ιωάν. 5:19.

8 Ακόμη και αν ο μαραθωνοδρόμος σκοντάψει ή πέσει, ίσως έχει χρόνο να ανακάμψει και να τερματίσει αν ενεργήσει εσπευσμένα. Στον αγώνα μας για αιώνια ζωή, δεν γνωρίζουμε «την ημέρα και την ώρα» που θα λάβει χώρα ο τερματισμός. (Ματθ. 24:36) Αλλά όσο λιγότερο σκοντάφτουμε τόσο πιο πιθανό είναι να κρατήσουμε σταθερό ρυθμό, να παραμείνουμε στον αγώνα και να τον ολοκληρώσουμε με επιτυχία. Πώς μπορούμε λοιπόν να αποφεύγουμε τα προσκόμματα;

ΠΡΟΣΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ

9. Ποια πιθανά προσκόμματα θα εξετάσουμε;

9 Ας εξετάσουμε πέντε πιθανά προσκόμματα—τις προσωπικές αδυναμίες, τις επιθυμίες της σάρκας, τις αδικίες από ομοπίστους, τη θλίψη ή το διωγμό, καθώς και τις ατέλειες των άλλων. Ας θυμόμαστε όμως ότι, αν έχουμε σκοντάψει, ο Ιεχωβά είναι πολύ υπομονετικός. Δεν σπεύδει να μας χαρακτηρίσει ανόσιους.

10, 11. Με ποια προσωπική αδυναμία πάλευε ο Δαβίδ;

10 Οι προσωπικές αδυναμίες μπορεί να παρομοιαστούν με χαλίκια σε έναν στίβο. Ανασκοπώντας κάποια γεγονότα στη ζωή του Βασιλιά Δαβίδ και του αποστόλου Πέτρου, μπορούμε να εντοπίσουμε δύο τέτοιες αδυναμίες—την έλλειψη εγκράτειας και το φόβο του ανθρώπου.

11 Ο Βασιλιάς Δαβίδ εκδήλωσε αδυναμία ως προς την άσκηση εγκράτειας, όπως φάνηκε από τις ενέργειές του σε σχέση με τη Βηθ-σαβεέ. Και όταν δέχτηκε τις προσβολές του Νάβαλ, λίγο έλειψε να ενεργήσει απερίσκεπτα. Είναι αλήθεια ότι χώλαινε στην άσκηση εγκράτειας, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια να ευαρεστεί τον Ιεχωβά. Με τη βοήθεια άλλων, μπόρεσε να ανακτήσει την πνευματική ισορροπία του.1 Σαμ. 25:5-13, 32, 33· 2 Σαμ. 12:1-13.

12. Πώς παρέμεινε ο Πέτρος στον αγώνα παρότι πρόσκοψε;

12 Ο Πέτρος, εξαιτίας του φόβου του ανθρώπου, κάποιες φορές πρόσκοψε σοβαρά. Ωστόσο, παρέμεινε όσιος στον Ιησού και στον Ιεχωβά. Λόγου χάρη, αρνήθηκε δημόσια τον Κύριό του, όχι μόνο μία φορά, αλλά τρεις. (Λουκ. 22:54-62) Μεταγενέστερα, δεν ενήργησε Χριστιανικά όταν συμπεριφέρθηκε στους Εθνικούς πιστούς σαν να μην ήταν τόσο καλοί όσο οι περιτμημένοι Ιουδαίοι Χριστιανοί. Ο απόστολος Παύλος, όμως, έβλεπε το ζήτημα ξεκάθαρα—στην εκκλησία δεν υπήρχε χώρος για ταξικές διακρίσεις. Η στάση του Πέτρου ήταν εσφαλμένη. Προτού επηρεαστούν δυσμενώς οι αδελφοί, ο Παύλος επενέβη συμβουλεύοντάς τον ευθέως, πρόσωπο προς πρόσωπο. (Γαλ. 2:11-14) Μήπως η υπερηφάνεια του Πέτρου πληγώθηκε τόσο πολύ ώστε παραιτήθηκε από τον αγώνα για ζωή; Όχι. Έλαβε σοβαρά υπόψη τη συμβουλή του Παύλου, την εφάρμοσε και συνέχισε τον αγώνα.

13. Πώς θα μπορούσε η σωματική αδυναμία να αποτελέσει πρόσκομμα;

 13 Μερικές φορές, κάποιο ζήτημα υγείας μπορεί να γίνει προσωπική αδυναμία και έτσι να αποτελέσει πρόσκομμα. Μπορεί να διαταράξει τον πνευματικό μας ρυθμό ή και να μας κάνει να παραπατήσουμε και να αποκάμουμε. Λόγου χάρη, μια Γιαπωνέζα αδελφή αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας 17 χρόνια μετά το βάφτισμά της. Επικεντρώθηκε τόσο πολύ σε αυτό ώστε εξασθένησε πνευματικά. Τελικά, έγινε αδρανής. Όταν την επισκέφτηκαν δύο πρεσβύτεροι, ενθαρρύνθηκε από τα καλοσυνάτα λόγια τους και άρχισε να παρακολουθεί ξανά τις συναθροίσεις. Η ίδια θυμάται: «Η θερμή υποδοχή των αδελφών με έκανε να κλάψω». Τώρα η αδελφή μας έχει επιστρέψει στον αγώνα.

14, 15. Ποια δραστικά μέτρα απαιτούνται όταν εμφανίζονται εσφαλμένες επιθυμίες; Δώστε παράδειγμα.

14 Οι επιθυμίες της σάρκας έχουν κάνει πολλούς να προσκόψουν. Όταν μπαίνουμε σε τέτοιους πειρασμούς, χρειάζεται να λαβαίνουμε δραστικά μέτρα για να παραμείνουμε διανοητικά, ηθικά και πνευματικά καθαροί. Θυμηθείτε τη συμβουλή του Ιησού να “πετάξουμε” με μεταφορική έννοια οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει να προσκόψουμε, ακόμη και αν αυτό είναι το μάτι ή το χέρι μας. Δεν περιλαμβάνει αυτό και τις ανήθικες σκέψεις και πράξεις που έχουν κάνει μερικούς να εγκαταλείψουν τον αγώνα;Διαβάστε Ματθαίος 5:29, 30.

15 Κάποιος αδελφός που μεγάλωσε σε Χριστιανική οικογένεια έγραψε ότι, όσο θυμάται τον εαυτό του, πάλευε με ομοφυλοφιλικές τάσεις. Ανέφερε: «Πάντα ένιωθα παράξενα. Ήταν σαν να μην ταίριαζα πουθενά». Σε ηλικία 20 ετών, ήταν τακτικός σκαπανέας και διακονικός υπηρέτης στην εκκλησία. Κατόπιν όμως πρόσκοψε σοβαρά, έλαβε Γραφική διαπαιδαγώγηση και δέχτηκε βοήθεια από τους πρεσβυτέρους. Δίνοντας έμφαση στην προσευχή, στη μελέτη του Λόγου του Θεού και στην υποβοήθηση άλλων, κατάφερε να σηκωθεί και να ανακτήσει τον πνευματικό του ρυθμό. Αν και έχουν περάσει χρόνια, παραδέχεται: «Μερικές φορές έχω ακόμη τέτοια αισθήματα, αλλά δεν τα αφήνω να με κυριεύουν. Έχω μάθει ότι ο Ιεχωβά δεν θα επιτρέψει να πειραστούμε πέρα από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Είμαι λοιπόν σίγουρος ότι ο Θεός πιστεύει πως μπορώ να τα καταφέρω». Και καταλήγει: «Όλες οι σκληρές προσπάθειές μου θα ανταμειφθούν στο νέο κόσμο. Το θέλω τόσο πολύ αυτό! Μέχρι τότε, θα συνεχίσω να παλεύω». Είναι αποφασισμένος να παραμείνει στον αγώνα.

16, 17. (α) Τι βοήθησε κάποιον αδελφό που ένιωθε αδικημένος; (β) Σε τι χρειάζεται να είμαστε προσηλωμένοι για να μην προσκόψουμε;

16 Οι αδικίες από ομοπίστους μπορούν να αποτελέσουν πρόσκομμα. Στη Γαλλία, ένας πρώην πρεσβύτερος πίστευε ότι είχε αδικηθεί και ανέπτυξε πικρία. Ως αποτέλεσμα, σταμάτησε να συναναστρέφεται με την εκκλησία και έγινε αδρανής. Τον επισκέφτηκαν δύο πρεσβύτεροι και τον άκουσαν με κατανόηση χωρίς να τον διακόπτουν καθώς εξηγούσε τα γεγονότα, σύμφωνα με τη δική του οπτική γωνία. Τον παρότρυναν να ρίξει στον Ιεχωβά το βάρος που σήκωνε και τόνισαν ότι αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να ευαρεστούμε τον Ιεχωβά. Ανταποκρίθηκε θετικά και επέστρεψε σύντομα στον αγώνα, συμμετέχοντας ξανά στις εκκλησιαστικές δραστηριότητες.

17 Όλοι οι Χριστιανοί χρειάζεται να μένουν προσηλωμένοι στη διορισμένη Κεφαλή της εκκλησίας, τον Ιησού Χριστό, όχι σε ατελείς ανθρώπους. Ο Ιησούς, του οποίου τα μάτια είναι «σαν πύρινη φλόγα», παρατηρεί τα πάντα από τη σωστή οπτική γωνία και έτσι βλέπει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσαμε να δούμε εμείς. (Αποκ. 1:13-16) Για παράδειγμα, γνωρίζει ότι αυτό που φαίνεται σε εμάς αδικία μπορεί να οφείλεται σε παρανόηση ή παρεξήγηση. Ο Ιησούς θα χειριστεί τις ανάγκες της εκκλησίας τέλεια και στον κατάλληλο καιρό. Επομένως, δεν πρέπει να αφήνουμε τις ενέργειες ή τις αποφάσεις οποιουδήποτε συγχριστιανού να μας γίνουν πρόσκομμα.

18. Πώς μπορούμε να αντέξουμε τις δοκιμασίες ή τις αντιξοότητες;

18 Δύο άλλα προσκόμματα είναι η θλίψη ή  ο διωγμός, καθώς και οι ατέλειες των άλλων στην εκκλησία. Στην παραβολή για το σπορέα, ο Ιησούς είπε ότι “η θλίψη ή ο διωγμός” εξαιτίας του λόγου θα έκανε μερικούς να προσκόψουν. Από όπου και αν προέρχεται ο διωγμός—από την οικογένεια, τους γείτονες ή τις κυβερνητικές αρχές—μπορεί να επηρεάσει ιδιαίτερα εκείνον που «δεν έχει ρίζα μέσα του», που στερείται πνευματικού βάθους. (Ματθ. 13:21) Αν όμως διατηρούμε ορθή κατάσταση καρδιάς, ο σπόρος της Βασιλείας θα μας βοηθήσει να εδραιώσουμε την πίστη μας πάνω σε βαθιές ρίζες. Όταν περνάτε δοκιμασίες, να προσπαθείτε να στοχάζεστε αξιέπαινα πράγματα με προσευχή. (Διαβάστε Φιλιππησίους 4:6-9) Με τη δύναμη του Ιεχωβά, θα αντέξουμε τις δοκιμασίες, μη αφήνοντας τις αντιξοότητες να γίνουν πρόσκομμα.

Μην αφήσετε τίποτα να σας εμποδίσει να ολοκληρώσετε τον αγώνα!

19. Πώς μπορούμε να μην αφήσουμε μια προσβολή να γίνει πρόσκομμα;

19 Δυστυχώς, στο πέρασμα των ετών μερικοί έχουν επιτρέψει στις ατέλειες των άλλων να τους αποκλείσουν από τον αγώνα. Οι διαφορές απόψεων σε ζητήματα συνείδησης έχουν γίνει πρόσκομμα για αυτούς. (1 Κορ. 8:12, 13) Αν κάποιος μας προσβάλει, μήπως θα το αφήσουμε αυτό να γίνει μείζον θέμα; Η Γραφή νουθετεί τους Χριστιανούς να μην κρίνουν, να συγχωρούν τους άλλους και να μην επιμένουν στα προσωπικά τους δικαιώματα. (Λουκ. 6:37) Όταν αντιμετωπίζετε ένα πιθανό πρόσκομμα, αναρωτηθείτε: “Μήπως κρίνω τους άλλους με βάση τις δικές μου προτιμήσεις; Εφόσον γνωρίζω ότι οι αδελφοί μου είναι ατελείς, θα επιτρέψω στην ατέλεια κάποιου να με βγάλει από τον αγώνα για ζωή;” Αν αγαπάμε τον Ιεχωβά, θα είμαστε αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τίποτα από όσα κάνει κάποιος άλλος να μας εμποδίσει να περάσουμε τη γραμμή τερματισμού.

ΝΑ ΤΡΕΧΕΤΕ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ—ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΚΟΜΜΑΤΑ

20, 21. Τι είστε αποφασισμένοι να κάνετε στον αγώνα για ζωή;

20 Είστε αποφασισμένοι να “τρέξετε τη διαδρομή μέχρι το τέρμα”; (2 Τιμ. 4:7, 8) Τότε η προσωπική μελέτη είναι επιβεβλημένη. Να χρησιμοποιείτε τη Γραφή και τα θεοκρατικά μας έντυπα για να κάνετε έρευνα και στοχασμούς και να εντοπίζετε πιθανά προσκόμματα. Να ικετεύετε για άγιο πνεύμα ώστε να σας δίνει το πνευματικό σθένος που χρειάζεστε. Να θυμάστε ότι κανένας δρομέας δεν είναι καταδικασμένος να αποτύχει στον αγώνα για ζωή απλώς επειδή σκοντάφτει ή πέφτει κατά καιρούς. Μπορεί να σηκωθεί και να επιστρέψει στον αγώνα. Θα μπορούσε μάλιστα να αξιοποιήσει τέτοια πιθανά προσκόμματα, αντλώντας πολύτιμα διδάγματα από οποιεσδήποτε δοκιμασίες της πίστης.

21 Η Γραφή δείχνει ότι ο αγώνας για αιώνια ζωή απαιτεί ενεργή συμμετοχή, όχι παθητική. Δεν είναι σαν να ανεβαίνουμε σε ένα λεωφορείο που απλώς μεταφέρει τους επιβάτες στη νίκη. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να τρέχουμε στον αγώνα για ζωή. Καθώς το κάνουμε αυτό, η «άφθονη ειρήνη» του Ιεχωβά θα μας σπρώχνει προς τα εμπρός σαν άνεμος. (Ψαλμ. 119:165) Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι Εκείνος θα συνεχίσει να ευλογεί τώρα αλλά και στην αιωνιότητα όλους όσους θα τερματίσουν τον αγώνα.Ιακ. 1:12.