Ρύθμιση προσβασιμότητας

Επιλέξτε γλώσσα

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

ΞΥΠΝΑ! 1993-05-22

Το Τραγικό Κόστος των Εκτρώσεων

Το Τραγικό Κόστος των Εκτρώσεων

ΚΑΘΕ χρόνο 50 με 60 εκατομμύρια αγέννητα μωρά χάνονται από εκτρώσεις. Μπορείτε να συλλάβετε το μέγεθος αυτού του αριθμού; Θα ήταν σαν να εξοντώνατε ολόκληρο τον πληθυσμό των νησιών της Χαβάης κάθε εβδομάδα!

Είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν ακριβή στοιχεία, και αυτό επειδή οι περισσότερες κυβερνήσεις δεν κρατούν επιμελή αρχεία για τις εκτρώσεις. Επίσης, όπου η έκτρωση υπόκειται σε περιορισμούς ή είναι παράνομη, οι ειδικοί μπορούν μόνο να διακινδυνεύσουν εικασίες. Αλλά το πορτρέτο της έκτρωσης σε παγγήινη κλίμακα είναι κάπως έτσι:

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η έκτρωση είναι η δεύτερη πιο διαδεδομένη χειρουργική διαδικασία μετά την αμυγδαλεκτομή. Ετήσια, λαβαίνουν χώρα 1,5 και πλέον εκατομμύριο εκτρώσεις. Η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών είναι ανύπαντρες—4 στις 5. Οι άγαμες τερματίζουν την εγκυμοσύνη τους δυο φορές πιο συχνά από ό,τι γεννούν, ενώ κατά μέσο όρο οι παντρεμένες γεννούν δέκα φορές πιο συχνά από ό,τι κάνουν έκτρωση.

Στην Κεντρική και στη Νότια Αμερική—όπου οι άνθρωποι ως επί το πλείστον είναι Καθολικοί—οι νόμοι σχετικά με την έκτρωση είναι οι πιο αυστηροί στον κόσμο. Ωστόσο, οι παράνομες εκτρώσεις αφθονούν και εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των γυναικών. Οι Βραζιλιανές, για παράδειγμα, πέρυσι έκαναν περίπου τέσσερα εκατομμύρια εκτρώσεις. Τουλάχιστον 400.000 από αυτές χρειάστηκε να ζητήσουν ιατρική περίθαλψη λόγω επιπλοκών. Στη Λατινική Αμερική σχεδόν το ένα τέταρτο από τις εγκυμοσύνες διακόπτονται.

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, στην ήπειρο της Αφρικής, οι νόμοι είναι επίσης αυστηροί. Οι τραυματισμοί και οι θάνατοι είναι πράγματα συνηθισμένα, ιδιαίτερα για τις φτωχές γυναίκες που ζητούν τη βοήθεια παράνομων θεραπευτών.

Σε όλη τη Μέση Ανατολή, πολλές χώρες έχουν αυστηρούς νόμους στα χαρτιά, αλλά οι γυναίκες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα υψηλά ποσά που περιλαμβάνονται συνεχίζουν να καταφεύγουν συχνά στις εκτρώσεις.

Στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης κάποιες εκτρώσεις είναι επιτρεπτές, ενώ η Σκανδιναβία είναι η πιο φιλελεύθερη. Η Εθνική Υγειονομική Υπηρεσία της Βρετανίας έχει κρατήσει αρχείο των εκτρώσεων από τότε που νομιμοποιήθηκαν, το 1967. Επισήμανε διπλασιασμό στον αριθμό των εκτρώσεων καθώς και αύξηση των εξώγαμων γεννήσεων, των σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, της πορνείας και πληθώρας άλλων αναπαραγωγικών διαταραχών.

Στην Ανατολική Ευρώπη αυτή τη στιγμή τα πάντα είναι ρευστά, και το ίδιο ισχύει και για τους νόμους της έκτρωσης εκεί. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, οι εκτρώσεις, σύμφωνα με υπολογισμούς, ανέρχονται ετήσια σε 11 εκατομμύρια, αριθμός που συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους του κόσμου. Σε αυτή την περιοχή, όπου τα αντισυλληπτικά μέσα σπανίζουν και οι οικονομικές συνθήκες είναι αντίξοες, η μέση γυναίκα μπορεί να κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής της έξι ως εννέα εκτρώσεις.

Παντού στην Ανατολική Ευρώπη η γενική τάση είναι η φιλελευθεροποίηση. Συνταρακτικό παράδειγμα είναι η Ρουμανία, όπου το παλιό καθεστώς δίωκε ενεργά την έκτρωση και απαγόρευε την αντισύλληψη για να ενθαρρύνει την αύξηση του πληθυσμού. Κάθε γυναίκα ήταν αναγκασμένη να γεννήσει τουλάχιστον τέσσερα παιδιά, και το 1988 τα ορφανοτροφεία στη Ρουμανία ήταν ήδη γεμάτα από εγκαταλειμμένα μικρά παιδιά. Έτσι, από τότε που η επαναστατική κυβέρνηση του 1989 απέσυρε αυτούς τους περιορισμούς στις εκτρώσεις, 3 στα 4 μωρά θανατώνονται με έκτρωση, πράγμα που αποτελεί την υψηλότερη αναλογία στην Ευρώπη.

Η Ασία έχει το μεγαλύτερο αριθμό εκτρώσεων. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με την τακτική του ενός παιδιού ανά οικογένεια και τις υποχρεωτικές εκτρώσεις, ηγείται στον κατάλογο αναφέροντας 14 εκατομμύρια εκτρώσεις το χρόνο. Στην Ιαπωνία οι γυναίκες διακοσμούν αγαλματίδια με σαλιάρες και παιχνίδια στη μνήμη των παιδιών  τους που θανατώθηκαν με έκτρωση. Το κοινό τρέφει μεγάλη ανησυχία όσον αφορά τα αντισυλληπτικά χάπια, και η έκτρωση είναι η πρωταρχική μέθοδος οικογενειακού προγραμματισμού.

Σε όλη την Ασία, και ιδιαίτερα στην Ινδία, η ιατρική τεχνολογία έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τους μαχητικούς υποστηρικτές των δικαιωμάτων του γυναικείου φύλου. Τεχνικές όπως η αμνιοκέντηση και οι υπέρηχοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καθοριστεί το φύλο του μωρού σε όλο και πιο αρχικά στάδια της εγκυμοσύνης. Ο παραδοσιακός πολιτισμός από παλιά θεωρούσε τους γιους πιο πολύτιμους από τις κόρες. Έτσι, όπου οι μέθοδοι για τον προσδιορισμό του φύλου και η έκτρωση είναι εύκολα διαθέσιμες στο κοινό, τα θηλυκά έμβρυα θανατώνονται με έκτρωση κατά μεγάλους αριθμούς, με αποτέλεσμα να έχει διαταραχτεί η ισορροπία στα ποσοστά γεννήσεων αρρένων/θηλέων. Το φεμινιστικό κίνημα βρίσκεται τώρα στην παράδοξη θέση να διεκδικεί, στην πραγματικότητα, το δικαίωμα του θηλυκού γένους να θανατώνει με έκτρωση το θηλυκό έμβρυο.

Στην Ασία, όπου προτιμούνται τα αρσενικά παιδιά, οι γιατροί θανατώνουν με έκτρωση χιλιάδες θηλυκά έμβρυα

Τι Αισθάνεται η Μητέρα

Όπως και άλλες ιατρικές διαδικασίες, η έκτρωση συνοδεύεται ως ένα βαθμό από κινδύνους και πόνους. Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το στόμιο της μήτρας, δηλαδή ο τράχηλος, είναι κλεισμένο σφιχτά έτσι ώστε το μωρό να παραμένει ασφαλές. Η διαστολή του τραχήλου και η εισαγωγή εργαλείων μπορεί να είναι οδυνηρές και τραυματικές. Η έκτρωση μέσω αναρρόφησης μπορεί να διαρκέσει γύρω στα 30 λεπτά, κατά τη διάρκεια των οποίων μερικές γυναίκες ίσως υποφέρουν από μέτριους μέχρι και έντονους πόνους και κράμπες. Η έκτρωση μέσω χλωριούχου νατρίου επιφέρει πρόωρο τοκετό, μερικές φορές με τη βοήθεια προσταγλανδίνης, μιας ουσίας που προκαλεί την έναρξη του τοκετού. Οι συσπάσεις μπορεί να διαρκέσουν ώρες ή ακόμη και μέρες και μπορεί να είναι επώδυνες και συναισθηματικά εξουθενωτικές.

Οι άμεσες επιπλοκές από την έκτρωση περιλαμβάνουν αιμορραγία, βλάβη ή σχισμές στον τράχηλο, διάτρηση της μήτρας, θρόμβους στο αίμα, αντιδράσεις από τη νάρκωση, σπασμούς, πυρετό, ρίγη και εμετούς. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι ιδιαίτερα υψηλός αν μείνουν στη μήτρα υπολείμματα του βρέφους ή του πλακούντα. Η ατελής έκτρωση είναι κοινό φαινόμενο, και τότε μπορεί να είναι απαραίτητη κάποια επέμβαση για να αφαιρεθεί ο ιστός που έχει απομείνει και ο οποίος βρίσκεται σε αποσύνθεση ή ακόμη και η ίδια η μήτρα. Κυβερνητικές μελέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βρετανία και στην πρώην Τσεχοσλοβακία δείχνουν ότι η έκτρωση αυξάνει σε μεγάλο βαθμό τις μετέπειτα πιθανότητες για στειρότητα, σαλπιγγική εγκυμοσύνη, αποβολές, πρόωρη γέννα και εκ γενετής ανωμαλίες.

Ο Σ. Έβρετ Κουπ, πρώην υπουργός υγείας των Η.Π.Α., παρατήρησε ότι κανείς δεν είχε κάνει «έρευνα για τη συναισθηματική αντίδραση ή για τις ενοχές της γυναίκας που έκανε μια έκτρωση και τώρα θέλει απεγνωσμένα ένα μωρό το οποίο δεν μπορεί να αποκτήσει».

 Στις έρευνες για τις εκτρώσεις θα έπρεπε να περιλαμβάνονται αγνοί Χριστιανοί νέοι που διατηρούν την παρθενία τους από σεβασμό για τους νόμους του Θεού και για τη ζωή. Τέτοιες έρευνες θα φανέρωναν ότι αυτοί απολαμβάνουν πιο υγιείς σχέσεις, μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και διαρκή ειρήνη διάνοιας.

Τι Αισθάνεται το Αγέννητο Μωρό

Πώς να αισθάνεται άραγε το αγέννητο μωρό που φωλιάζει μέσα στη μήτρα της μητέρας του, μέσα στην ασφάλεια και στη ζεστασιά, και κατόπιν, ξαφνικά, δέχεται μια σφοδρή, μοιραία επίθεση; Μπορούμε μόνο να φανταστούμε, επειδή δεν θα μάθουμε ποτέ την ιστορία από πρώτο χέρι.

Οι περισσότερες εκτρώσεις γίνονται κατά τις πρώτες 12 εβδομάδες της ζωής. Στο στάδιο αυτό, το μικροσκοπικό έμβρυο επιτελεί λειτουργίες όπως η αναπνοή και η κατάποση, και η καρδιά του χτυπάει. Μπορεί να στρίψει τα μικροσκοπικά δάχτυλα των ποδιών του, να σχηματίσει γροθιά, να τιναχτεί μέσα στον υδάτινο κόσμο του—και να αισθανθεί πόνο.

Πολλά έμβρυα αποκολλιούνται από τη μήτρα με ένα σωλήνα κενού που καταλήγει σε αιχμηρό άκρο και απορροφούνται σε κάποιο δοχείο. Η διαδικασία αυτή αποκαλείται αναρρόφηση με τη μέθοδο κενού. Η ισχυρή αναρρόφηση (29 φορές μεγαλύτερη από αυτή που διαθέτει μια ηλεκτρική σκούπα) κομματιάζει το μικροσκοπικό σώμα. Άλλα μωρά θανατώνονται με διαστολή και απόξεση, καθώς ένα καμπυλωτό μαχαίρι ξύνει τα τοιχώματα της μήτρας και κατατεμαχίζει το βρέφος.

 Τα έμβρυα που είναι μεγαλύτερα από 16 εβδομάδες ίσως πεθάνουν με τη μέθοδο που χρησιμοποιεί διάλυμα χλωριούχου νατρίου, δηλαδή από δηλητηρίαση με αλάτι. Μια μακριά βελόνα τρυπάει τον αμνιακό σάκο, απορροφά λίγο αμνιακό υγρό και το αντικαθιστά με ένα πυκνό διάλυμα χλωριούχου νατρίου. Καθώς το μωρό καταπίνει και αναπνέει και οι ευαίσθητοι πνεύμονές του γεμίζουν με αυτό το τοξικό διάλυμα, αγωνίζεται να αναπνεύσει και το πιάνουν σπασμοί. Η καυστική επίδραση του δηλητηρίου προκαλεί εγκαύματα στην επιδερμίδα αφήνοντας τη σάρκα γυμνή και ρυτιδωμένη. Ο εγκέφαλός του μπορεί να αρχίσει να αιμορραγεί. Ο επώδυνος θάνατος μπορεί να επέλθει μέσα σε ώρες, αν και σε μερικές περιπτώσεις όταν αρχίζει ο τοκετός, μια μέρα μετά ή λίγο αργότερα, το μωρό που βγαίνει είναι μεν ζωντανό αλλά ετοιμοθάνατο.

Αν το μωρό είναι πολύ αναπτυγμένο και δεν είναι δυνατόν να θανατωθεί με αυτές ή με παρόμοιες μεθόδους, δεν μένει παρά μια λύση—η υστεροτομή, καισαρική τομή που λειτουργεί αντίστροφα, τερματίζοντας τη ζωή αντί να τη διασώσει. Η κοιλιά της μητέρας ανοίγεται με χειρουργική τομή και, σχεδόν πάντα, το μωρό που βγαίνει είναι ζωντανό. Ίσως μάλιστα και να κλαίει. Αλλά πρέπει να το αφήσουν να πεθάνει. Μερικά θανατώνονται σκόπιμα με πρόκληση ασφυξίας, πνιγμού και με άλλους τρόπους.

Τι Αισθάνεται ο Γιατρός

Αιώνες τώρα, οι γιατροί αποδέχονται πρόθυμα τις αξίες που εκφράζονται στο σεβαστό όρκο του Ιπποκράτη, ο οποίος εν μέρει αναφέρει τα εξής: «Ούτε θα δίνω θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα μου το ζητήσει, ούτε θα του κάνω μια τέτοια υπόδειξη. Παρομοίως, δεν θα εμπιστευθώ σε έγκυο γυναίκα μέσο που προκαλεί έκτρωση. Θα διατηρώ αγνή και άσπιλη . . . την τέχνη μου».

Με ποια δεοντολογική πάλη έρχονται αντιμέτωποι οι γιατροί που τερματίζουν τη ζωή μέσα στη μήτρα; Ο Δρ Τζορτζ Φλες δίνει την ακόλουθη περιγραφή: «Οι πρώτες εκτρώσεις που έκανα ως μαθητευόμενος και ειδικευόμενος γιατρός δεν μου προκάλεσαν καμιά συναισθηματική αναστάτωση. . . . Άρχισα να αισθάνομαι κάποια δυσφορία έπειτα από πολλές εκατοντάδες εκτρώσεις. . . . Τι άλλαξε; Τον πρώτο καιρό που εξασκούσα το επάγγελμά μου, ήρθε ένα αντρόγυνο ζητώντας έκτρωση. Επειδή ο τράχηλος της ασθενούς ήταν άκαμπτος, δεν διαστελλόταν ώστε να μπορέσω να κάνω την έκτρωση. Της ζήτησα να ξαναέρθει σε μια εβδομάδα, οπότε ο τράχηλός της θα είχε μαλακώσει. Το ζευγάρι ξαναήρθε και μου είπαν ότι είχαν αλλάξει γνώμη. Εφτά μήνες αργότερα ξεγέννησα τη μητέρα.

»Έπειτα από χρόνια, έπαιζα με τον μικρό Τζέφρι στην πισίνα του τένις κλαμπ στο οποίο ήμασταν μέλη οι γονείς του και εγώ. Ήταν ευτυχισμένος και όμορφος. Τρόμαζα στην ιδέα ότι μόνο ένα τεχνικό εμπόδιο με είχε αποτρέψει από το να τερματίσω τη ζωή που θα μπορούσε να έχει ο Τζέφρι. . . . Πιστεύω ότι το κομμάτιασμα ενός αναπτυγμένου εμβρύου, ο βίαιος ακρωτηριασμός του, απλώς και μόνο επειδή το ζήτησε η μητέρα, είναι μια αχρεία πράξη την οποία δεν θα έπρεπε να επιτρέπει η κοινωνία».

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι 4 στις 5 γυναίκες που ζητούν να κάνουν έκτρωση είναι ανύπαντρες

Μια νοσοκόμα, η οποία σταμάτησε να συμμετέχει σε εκτρώσεις, είπε σχετικά με τη δουλειά της σε μια κλινική εκτρώσεων: «Μέρος της δουλειάς μας ήταν να μετράμε τα μέλη. . . . Αν η κοπέλα πάει στο σπίτι της έχοντας ακόμη στη μήτρα της κομμάτια του μωρού, μπορεί να υπάρξουν σοβαρά προβλήματα. Έπαιρνα τα μέλη και τα έλεγχα προσεκτικά για να σιγουρευτώ ότι υπήρχαν δυο χέρια, δυο πόδια, ένας κορμός, ένα κεφάλι. . . . Έχω τέσσερα παιδιά. . . . Η σύγκρουση ανάμεσα στην επαγγελματική και στην προσωπική μου ζωή ήταν τεράστια, αγεφύρωτη. . . . Η έκτρωση είναι δύσκολη υπόθεση».