Ρύθμιση προσβασιμότητας

Επιλέξτε γλώσσα

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Η ΣΚΟΠΙΑ (ΕΚΔΟΣΗ ΜΕΛΕΤΗΣ) ΜΑΡΤΙΟΣ 2017

Παραμένοντας Φίλος Όταν μια Φιλία Κινδυνεύει

Παραμένοντας Φίλος Όταν μια Φιλία Κινδυνεύει

Ο Τζιάνι και ο Μαουρίτσιο είναι φίλοι εδώ και περίπου 50 χρόνια. Κάποτε όμως η φιλία τους κινδύνεψε. «Σε μια δύσκολη περίοδο, έκανα κάποια σοβαρά λάθη, εξαιτίας των οποίων απομακρυνθήκαμε», εξηγεί ο Μαουρίτσιο. Ο Τζιάνι προσθέτει: «Ο Μαουρίτσιο μελέτησε μαζί μου τη Γραφή στα πρώτα μου βήματα. Είχε γίνει ο πνευματικός μου σύμβουλος. Έτσι λοιπόν, αυτό που έκανε μου φαινόταν ανήκουστο. Ήταν σαν να γκρεμίζεται όλος μου ο κόσμος γιατί ήξερα ότι οι δρόμοι μας θα χωρίζονταν. Ένιωθα πολύ μόνος».

ΟΙ ΚΑΛΟΙ φίλοι είναι πολύτιμοι, και μια μακροχρόνια φιλία δεν είναι απλώς θέμα τύχης. Αν μια φιλία απειλείται, πώς μπορείτε να τη σώσετε; Μαθαίνουμε πολλά από κάποια Βιβλικά πρόσωπα που ήταν αληθινοί φίλοι αλλά η φιλία τους αργότερα κινδύνεψε.

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΘΟΣ

Ο Δαβίδ, που υπήρξε βοσκός και βασιλιάς, σίγουρα είχε καλούς φίλους. Ο Ιωνάθαν είναι ένας από αυτούς τους φίλους που ίσως σας έρχονται στο μυαλό. (1 Σαμ. 18:1) Ο Δαβίδ όμως είχε και άλλους φίλους, όπως τον προφήτη Νάθαν. Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει συγκεκριμένα πότε ξεκίνησε η φιλία τους. Ωστόσο, κάποια στιγμή ο Δαβίδ μίλησε εμπιστευτικά στον Νάθαν όπως θα κάνατε και εσείς σε έναν φίλο σας. Ο Δαβίδ επιθυμούσε να χτίσει έναν οίκο για τον Ιεχωβά. Ο βασιλιάς πρέπει να εκτιμούσε πολύ τη γνώμη του Νάθαν επειδή ήταν φίλος του και είχε το πνεύμα του Ιεχωβά.—2 Σαμ. 7:2, 3.

Εντούτοις, συνέβη κάτι που έβαλε σε κίνδυνο τη φιλία τους. Ο βασιλιάς Δαβίδ διέπραξε μοιχεία με τη Βηθ-σαβεέ και στη συνέχεια φρόντισε να σκοτωθεί ο σύζυγός της, ο Ουρίας. (2 Σαμ. 11:2-21) Επί πολλά χρόνια, ο Δαβίδ  ήταν όσιος στον Ιεχωβά και υποστήριζε τη δικαιοσύνη. Αλλά μετά διέπραξε αυτή την τρομερή αμαρτία! Τι είχε συμβεί σε εκείνον τον καλό βασιλιά; Δεν μπορούσε να διακρίνει τη σοβαρότητα της διαγωγής του; Πίστευε άραγε ότι μπορούσε να την κρύψει από τον Θεό;

Τι θα έκανε ο Νάθαν; Θα άφηνε κάποιον άλλον να αναφέρει το ζήτημα στον βασιλιά; Υπήρχαν και άλλοι που γνώριζαν πώς είχε κανονίσει ο Δαβίδ να σκοτωθεί ο Ουρίας. Γιατί λοιπόν να αναμειχθεί ο Νάθαν και να διακινδυνεύσει να χαλάσει τη μακροχρόνια φιλία τους; Αν μιλούσε, θα μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Άλλωστε, ο Δαβίδ είχε ήδη φροντίσει να σκοτωθεί ο αθώος Ουρίας.

Αλλά ο Νάθαν ήταν εκπρόσωπος του Θεού. Ο προφήτης ήξερε ότι, αν έμενε σιωπηλός, η σχέση του με τον Δαβίδ δεν θα ήταν η ίδια και η δική του συνείδηση θα υπέφερε. Ο φίλος του ο Δαβίδ είχε πάρει έναν δρόμο τον οποίο αποδοκίμαζε ο Ιεχωβά. Ο βασιλιάς χρειαζόταν απεγνωσμένα βοήθεια για να ορθοποδήσει. Ναι, ο Δαβίδ χρειαζόταν έναν αληθινό φίλο. Ο Νάθαν ήταν τέτοιος φίλος. Επέλεξε να θίξει το θέμα με ένα παράδειγμα που μπορούσε να αγγίξει την καρδιά του πρώην βοσκού. Ο Νάθαν μετέδωσε το άγγελμα του Θεού αλλά με τρόπο που βοήθησε τον Δαβίδ να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των σφαλμάτων του και τον υποκίνησε να αναλάβει δράση.—2 Σαμ. 12:1-14.

Τι θα κάνατε εσείς αν είχατε έναν φίλο που έκανε κάποιο μεγάλο λάθος ή διέπραττε μια σοβαρή αμαρτία; Ίσως μπαίνατε στον πειρασμό να σκεφτείτε ότι, αν του μιλούσατε για το λάθος του, θα προξενούσατε βλάβη στη φιλία σας. Ή μπορεί να πιστεύατε ότι, αν αναφέρατε την αμαρτωλή του διαγωγή στους πρεσβυτέρους, οι οποίοι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν πνευματικά, θα είχατε προδώσει τη φιλία σας. Τι θα κάνατε λοιπόν;

Ο Τζιάνι, που αναφέρθηκε νωρίτερα, θυμάται: «Καταλάβαινα ότι κάτι είχε αλλάξει. Ο Μαουρίτσιο δεν μου ανοιγόταν τόσο πολύ όσο παλιά. Αποφάσισα να τον πλησιάσω, αν και μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Αναρωτιόμουν: “Τι μπορώ να του πω εγώ που δεν το ξέρει ήδη; Μπορεί να αντιδράσει πολύ άσχημα!” Αλλά καθώς θυμόμουν όλα όσα είχαμε μελετήσει μαζί, βρήκα τη δύναμη να του μιλήσω. Ο Μαουρίτσιο είχε κάνει το ίδιο για εμένα όταν χρειαζόμουν βοήθεια. Δεν ήθελα να χάσω τη φιλία του, αλλά ήθελα να τον βοηθήσω επειδή νοιαζόμουν για αυτόν».

Ο Μαουρίτσιο προσθέτει: «Ο Τζιάνι ήταν ειλικρινής—και είχε δίκιο. Ήξερα ότι ούτε εκείνος ούτε ο Ιεχωβά ευθύνονταν για τις συνέπειες των κακών μου επιλογών. Γι’ αυτό, δέχτηκα τη διαπαιδαγώγηση και με τον καιρό ανέρρωσα πνευματικά».

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Ο Δαβίδ είχε και άλλους συνεργάτες που τον στήριξαν όσια σε δύσκολες περιόδους. Ένας από αυτούς ήταν ο Χουσαΐ, τον οποίο η Γραφή αναφέρει ως “φίλο του Δαβίδ”. (2 Σαμ. 16:16· 1 Χρον. 27:33) Ίσως ήταν ένας αυλικός ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος και σύντροφος του βασιλιά, κάποιος που κατά καιρούς εκτελούσε εμπιστευτικές εντολές.

Όταν ο γιος του Δαβίδ, ο Αβεσσαλώμ, σφετερίστηκε τον θρόνο, πολλοί Ισραηλίτες πήραν το μέρος του, αλλά όχι και ο Χουσαΐ. Ενώ ο Δαβίδ κρυβόταν, ο Χουσαΐ πήγε να τον βρει. Ο Δαβίδ ένιωθε βαθιά πληγωμένος επειδή τον είχαν προδώσει ο ίδιος του ο γιος και κάποιοι άλλοι που εμπιστευόταν. Ωστόσο, ο Χουσαΐ παρέμεινε όσιος, πρόθυμος να διακινδυνεύσει την ίδια του τη ζωή και να φέρει σε πέρας μια αποστολή που θα ανέτρεπε τη συνωμοσία. Ο Χουσαΐ δεν το έκανε αυτό απλώς από καθήκον επειδή ήταν αυλικός. Αποδείχτηκε όσιος φίλος.—2 Σαμ. 15:13-17, 32-37· 16:15–17:16.

Είναι συγκινητικό να βλέπουμε πώς οι αδελφοί και οι αδελφές σήμερα είναι ενωμένοι με έναν δεσμό που ξεπερνάει οποιονδήποτε ρόλο ή διορισμό στην εκκλησία. Με τις πράξεις τους, στην ουσία λένε: «Είμαι φίλος  σου, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή είσαι σημαντικός για εμένα».

Αυτό είναι κάτι που βίωσε ένας αδελφός, ο Φεντερίκο. Με τη βοήθεια του καλού του φίλου, του Αντόνιο, ξεπέρασε μια δύσκολη φάση στη ζωή του. Ο Φεντερίκο αναφέρει: «Όταν ο Αντόνιο ήρθε στην εκκλησία μας, γίναμε γρήγορα φίλοι. Ήμασταν και οι δύο διακονικοί υπηρέτες και απολαμβάναμε τη συνεργασία μας. Λίγο καιρό αργότερα, διορίστηκε πρεσβύτερος. Εκτός από φίλος μου, ήταν και πνευματικό πρότυπο για εμένα». Τότε ο Φεντερίκο έκανε ένα λάθος βήμα. Ζήτησε αμέσως πνευματική βοήθεια, αλλά δεν είχε πια τα προσόντα για να είναι σκαπανέας ή διακονικός υπηρέτης. Πώς αντέδρασε ο Αντόνιο;

Όταν ο Φεντερίκο αντιμετώπισε κάποια δυσκολία, ο φίλος του ο Αντόνιο τον άκουσε και τον ενθάρρυνε

Ο Φεντερίκο θυμάται: «Μπορούσα να διακρίνω ότι ο Αντόνιο καταλάβαινε τον πόνο μου. Έκανε το καλύτερο που μπορούσε για να με βοηθήσει συναισθηματικά. Ενδιαφερόταν βαθιά για την πνευματική μου ανάρρωση και ποτέ δεν με εγκατέλειψε. Με παρακινούσε να ανακτήσω την πνευματική μου δύναμη και να μην τα παρατήσω». Ο Αντόνιο εξηγεί: «Περνούσα πιο πολύ χρόνο με τον Φεντερίκο. Ήθελα να νιώθει άνετα να μου μιλάει για οτιδήποτε, ακόμη και για τον πόνο του». Ευτυχώς, με τον καιρό ο Φεντερίκο ξαναβρήκε την ισορροπία του και αργότερα διορίστηκε και πάλι σκαπανέας και διακονικός υπηρέτης. Ο Αντόνιο καταλήγει: «Αν και τώρα υπηρετούμε σε διαφορετικές εκκλησίες, είμαστε πιο κοντά από ποτέ».

ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΝΙΩΘΑΤΕ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ;

Πώς θα νιώθατε αν ένας καλός σας φίλος σάς γυρνούσε την πλάτη όταν τον χρειαζόσασταν όσο ποτέ άλλοτε; Λίγα πράγματα θα μπορούσαν να σας πονέσουν περισσότερο. Θα καταφέρνατε να τον συγχωρήσετε; Θα γινόταν ποτέ η σχέση σας τόσο δυνατή όσο ήταν παλιά;

Σκεφτείτε τι συνέβη στον Ιησού τις τελευταίες του μέρες στη γη. Είχε περάσει πολύ χρόνο με τους πιστούς του αποστόλους, και τους ένωνε ένας ξεχωριστός δεσμός. Ο Ιησούς τούς αποκάλεσε ορθά φίλους του. (Ιωάν. 15:15) Αλλά  τι έγινε όταν τον συνέλαβαν; Οι απόστολοι το έβαλαν στα πόδια. Ο Πέτρος είχε δηλώσει ανοιχτά ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τον Κύριό του, αλλά την ίδια εκείνη νύχτα αρνήθηκε ότι γνώριζε τον Ιησού!—Ματθ. 26:31-33, 56, 69-75.

Ο Ιησούς ήξερε ότι θα αντιμετώπιζε την τελευταία του δοκιμασία μόνος του. Ωστόσο, είχε λόγους να νιώθει απογοητευμένος, ακόμη και πληγωμένος. Αλλά η συνομιλία που είχε με τους μαθητές λίγες μέρες μετά την ανάστασή του δεν αποκαλύπτει το παραμικρό ίχνος απογοήτευσης, πικρίας ή λύπης. Ο Ιησούς δεν ένιωσε την ανάγκη να απαριθμήσει τα ελαττώματα των μαθητών, περιλαμβανομένων και των όσων είχαν κάνει τη νύχτα που τον συνέλαβαν.

Αντιθέτως, ο Ιησούς καθησύχασε τον Πέτρο και τους άλλους αποστόλους. Επιβεβαίωσε ότι τους εμπιστευόταν δίνοντάς τους οδηγίες για το πιο σημαντικό εκπαιδευτικό έργο στην ανθρώπινη ιστορία. Για τον Ιησού, οι απόστολοι παρέμεναν φίλοι του. Η αγάπη του χαράχτηκε ανεξίτηλα στη διάνοιά τους. Θα έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν για να μην απογοητεύσουν ποτέ ξανά τον Κύριό τους. Πράγματι, επιτέλεσαν με επιτυχία το έργο για το οποίο είχε μιλήσει στους ακολούθους του.—Πράξ. 1:8· Κολ. 1:23.

Κάποια αδελφή, η Ελβίρα, θυμάται πολύ καλά τότε που είχε μια διαφορά με την καλή της φίλη, τη Τζουλιάνα: «Όταν μου είπε ότι πληγώθηκε από αυτό που έκανα», θυμάται η Ελβίρα, «ένιωσα απαίσια. Είχε κάθε δίκιο να είναι θυμωμένη. Αλλά αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ότι ανησυχούσε για εμένα και για τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς μου. Πάντοτε θα εκτιμώ το ότι δεν εστίασε στο κακό που της είχα κάνει αλλά στη ζημιά που προξενούσα στον εαυτό μου. Ευχαρίστησα τον Ιεχωβά που είχα μια φίλη η οποία έβαζε την ευημερία μου πάνω από τα αισθήματά της».

Έτσι λοιπόν, πώς θα αντιδράσει ένας καλός φίλος όταν μια φιλία κινδυνεύει; Θα είναι πρόθυμος να μιλήσει καλοσυνάτα αλλά ανοιχτά όταν χρειάζεται. Αυτός ο φίλος θα μοιάζει με τον Νάθαν και τον Χουσαΐ, οι οποίοι παρέμειναν όσιοι ακόμη και σε άσχημες περιόδους, καθώς και με τον Ιησού, ο οποίος ήταν πρόθυμος να συγχωρεί. Είστε εσείς τέτοιος φίλος;