Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Πλησιάστε τον Ιεχωβά

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25

“Η Τρυφερή Συμπόνια του Θεού Μας”

“Η Τρυφερή Συμπόνια του Θεού Μας”

1, 2. (α) Πώς ανταποκρίνεται φυσιολογικά μια μητέρα στο κλάμα του μωρού της; (β) Ποιο αίσθημα είναι ισχυρότερο ακόμη και από τη συμπόνια της μητέρας;

ΜΕΣΑ στη νύχτα κλαίει ένα μωρό. Αμέσως, η μητέρα ξυπνάει. Από τότε που γεννήθηκε το μωρό της δεν κοιμάται τόσο βαθιά όσο παλιότερα. Έχει μάθει να ξεχωρίζει τα διάφορα είδη κλάματος του βρέφους της. Γι’ αυτό, συνήθως καταλαβαίνει αν το νεογέννητό της χρειάζεται φαγητό, αγκαλιές ή άλλη φροντίδα. Αλλά ανεξάρτητα από το λόγο για τον οποίο κλαίει το μωρό, η μητέρα ανταποκρίνεται. Η καρδιά της δεν την αφήνει να αγνοήσει τις ανάγκες του παιδιού της.

2 Η συμπόνια που νιώθει η μητέρα για το σπλάχνο της είναι ένα από τα πιο τρυφερά αισθήματα που νιώθουν οι άνθρωποι. Υπάρχει, όμως, ένα απείρως ισχυρότερο αίσθημα—η τρυφερή συμπόνια του Θεού μας, του Ιεχωβά. Εξετάζοντας αυτή την ελκυστική ιδιότητα μπορούμε να βοηθηθούμε να πλησιάσουμε τον Ιεχωβά περισσότερο. Ας δούμε, λοιπόν, τι είναι συμπόνια και πώς την εκδηλώνει ο Θεός μας.

Τι Είναι Συμπόνια;

3. Τι σημαίνει το εβραϊκό ρήμα που αποδίδεται «δείχνω έλεος» ή «σπλαχνίζομαι»;

3 Στη Γραφή, υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της συμπόνιας και του ελέους. Αρκετές λέξεις του εβραϊκού και του ελληνικού κειμένου μεταδίδουν την έννοια της τρυφερής συμπόνιας. Πάρτε για παράδειγμα το εβραϊκό ρήμα ραχάμ, το οποίο συνήθως αποδίδεται «δείχνω έλεος» ή «σπλαχνίζομαι». Κάποιο σύγγραμμα εξηγεί ότι το ρήμα ραχάμ «εκφράζει ένα βαθύ και τρυφερό αίσθημα συμπόνιας, όπως αυτό που δημιουργείται όταν βλέπουμε εκείνους που αγαπάμε ή που χρειάζονται τη βοήθειά μας να είναι αδύναμοι ή να υποφέρουν».  Αυτός ο εβραϊκός όρος, τον οποίο ο Ιεχωβά εφαρμόζει στον εαυτό του, σχετίζεται με τη λέξη «μήτρα» και μπορεί να περιγραφτεί ως «μητρική συμπόνια». *Έξοδος 33:19· Ιερεμίας 33:26.

«Μπορεί μια σύζυγος να ξεχάσει . . . το γιο της κοιλιάς της;»

4, 5. Πώς χρησιμοποιεί η Γραφή τα αισθήματα που έχει η μητέρα για το μωρό της προκειμένου να μας διδάξει για τη συμπόνια του Ιεχωβά;

4 Η Γραφή χρησιμοποιεί τα αισθήματα που έχει η μητέρα για το μωρό της προκειμένου να μας διδάξει τη σημασία της συμπόνιας του Ιεχωβά. Στο εδάφιο Ησαΐας 49:15, διαβάζουμε: «Μπορεί μια σύζυγος να ξεχάσει το βρέφος της που θηλάζει, ώστε να μη σπλαχνιστεί [ραχάμ] το γιο της κοιλιάς της; Ακόμη και αυτές οι γυναίκες μπορεί να ξεχάσουν, εγώ όμως δεν θα σε ξεχάσω». Αυτή η συγκινητική περιγραφή τονίζει το βάθος της συμπόνιας του Ιεχωβά για το λαό του. Πώς συμβαίνει αυτό;

5 Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μια μητέρα θα ξεχνούσε να ταΐσει και να φροντίσει το βρέφος της που θηλάζει. Άλλωστε, ένα βρέφος είναι αβοήθητο—νύχτα μέρα το μωρό χρειάζεται την προσοχή και τη στοργή της μητέρας του. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι σπάνια η μητρική αμέλεια, ιδιαίτερα σε αυτούς τους “κρίσιμους καιρούς” που χαρακτηρίζονται από “άστοργους” ανθρώπους. (2 Τιμόθεο 3:1, 3) «Εγώ όμως», διακηρύττει ο Ιεχωβά, «δεν θα σε ξεχάσω». Η τρυφερή συμπόνια που νιώθει ο Ιεχωβά για τους υπηρέτες του είναι ανεξάντλητη. Είναι ασύλληπτα ισχυρότερη από το τρυφερότερο φυσικό αίσθημα που μπορούμε να φανταστούμε—τη συμπόνια που νιώθει φυσιολογικά μια μητέρα για το βρέφος της. Δεν απορούμε που ένας σχολιαστής είπε για το εδάφιο Ησαΐας 49:15: «Πρόκειται για μια από τις ισχυρότερες εκφράσεις της αγάπης του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη—αν όχι την ισχυρότερη».

6. Πώς θεωρούν πολλοί ατελείς άνθρωποι την τρυφερή συμπόνια, αλλά για ποιο πράγμα μάς διαβεβαιώνει ο Ιεχωβά;

6 Μήπως η τρυφερή συμπόνια είναι δείγμα αδυναμίας; Πολλοί ατελείς άνθρωποι έχουν αυτή την άποψη. Για παράδειγμα,  ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Ιησού και εξέχων διανοούμενος στη Ρώμη, δίδασκε ότι «η ευσπλαχνία είναι αδυναμία του νου». Ο Σενέκας ήταν οπαδός του στωικισμού, μιας φιλοσοφίας η οποία έδινε έμφαση στην ηρεμία που στερείται συναισθημάτων. Κάποιος σοφός μπορεί να βοηθήσει αυτούς που υποφέρουν, είπε ο Σενέκας, αλλά δεν πρέπει να αφήσει τον εαυτό του να νιώσει ευσπλαχνία, επειδή αυτό το αίσθημα θα του στερούσε τη γαλήνη. Αυτή η εγωκεντρική άποψη για τη ζωή δεν άφηνε χώρο για εγκάρδια συμπόνια. Αλλά ο Ιεχωβά δεν είναι καθόλου έτσι! Στο Λόγο του, ο Ιεχωβά μάς διαβεβαιώνει ότι «είναι πολύ τρυφερός σε στοργή και συμπονετικός». (Ιακώβου 5:11, υποσημείωση στη ΜΝΚ) Όπως θα δούμε, η συμπόνια δεν είναι αδυναμία αλλά μια ισχυρή, ζωτική ιδιότητα. Ας εξετάσουμε πώς την εκδηλώνει ο Ιεχωβά σαν στοργικός γονέας.

Όταν ο Ιεχωβά Έδειξε Συμπόνια σε ένα Έθνος

7, 8. Με ποιον τρόπο υπέφεραν οι Ισραηλίτες στην αρχαία Αίγυπτο, και πώς ανταποκρίθηκε ο Ιεχωβά στα παθήματά τους;

7 Η συμπόνια του Ιεχωβά φαίνεται καθαρά από την πολιτεία του με το έθνος του Ισραήλ. Στα τέλη του 16ου αιώνα Π.Κ.Χ., εκατομμύρια Ισραηλίτες ήταν υποδουλωμένοι στην αρχαία Αίγυπτο, όπου υφίσταντο σφοδρή καταπίεση. Οι Αιγύπτιοι «διαρκώς τους έκαναν πικρή τη ζωή με σκληρή δουλεία στον πηλό και στους πλίθους». (Έξοδος 1:11, 14) Μέσα στη στενοχώρια τους, οι Ισραηλίτες κραύγασαν στον Ιεχωβά για βοήθεια. Πώς ανταποκρίθηκε ο Θεός της τρυφερής συμπόνιας;

8 Η καρδιά του Ιεχωβά συγκινήθηκε, γι’ αυτό είπε: «Ασφαλώς έχω δει την ταλαιπωρία του λαού μου που είναι στην Αίγυπτο και έχω ακούσει την κραυγή που υψώνουν εξαιτίας εκείνων που τους βάζουν να δουλεύουν· επειδή γνωρίζω καλά τους πόνους που υποφέρουν». (Έξοδος 3:7) Ο Ιεχωβά δεν μπορούσε να βλέπει τα παθήματα του λαού του και  να ακούει τις κραυγές τους χωρίς να τους συμπονέσει. Όπως είδαμε και στο Κεφάλαιο 24 αυτού του βιβλίου, ο Ιεχωβά είναι Θεός συμπόνιας. Η συμπόνια μάλιστα είναι η ικανότητα να καταλαβαίνουμε τον πόνο των άλλων. Αλλά ο Ιεχωβά δεν ένιωθε απλώς συμπόνια για το λαό του· υποκινήθηκε να δράσει για χάρη τους. Το εδάφιο Ησαΐας 63:9 λέει: «Με την αγάπη του και τη συμπόνια του αυτός τους εξαγόρασε». Με «ισχυρό χέρι», ο Ιεχωβά έσωσε τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο. (Δευτερονόμιο 4:34) Έκτοτε, τους παρείχε θαυματουργικά τροφή και τους έφερε σε μια δική τους καρποφόρα γη.

9, 10. (α) Γιατί ελευθέρωνε ο Ιεχωβά επανειλημμένα τους Ισραηλίτες αφού εγκαταστάθηκαν στην Υποσχεμένη Γη; (β) Στις μέρες του Ιεφθάε, από ποια καταδυνάστευση ελευθέρωσε ο Ιεχωβά τους Ισραηλίτες, και τι τον υποκίνησε να το κάνει αυτό;

9 Η συμπόνια του Ιεχωβά δεν σταμάτησε εκεί. Όταν εγκαταστάθηκαν στην Υποσχεμένη Γη, οι Ισραηλίτες ενέδιδαν επανειλημμένα στην απιστία με αποτέλεσμα να υποφέρουν. Αλλά κατόπιν συνέρχονταν και κραύγαζαν προς τον Ιεχωβά. Ξανά και ξανά εκείνος τους ελευθέρωνε. Γιατί; «Επειδή ένιωθε συμπόνια για το λαό του».—2 Χρονικών 36:15· Κριτές 2:11-16.

10 Εξετάστε τι συνέβη στις μέρες του Ιεφθάε. Επειδή οι Ισραηλίτες είχαν στραφεί στη λατρεία ψεύτικων θεών, ο Ιεχωβά επέτρεψε να τους καταδυναστεύουν οι Αμμωνίτες επί 18 χρόνια. Τελικά, οι Ισραηλίτες μετανόησαν. Η Γραφή μάς λέει: «Άρχισαν να απομακρύνουν τους θεούς των αλλοεθνών από ανάμεσά τους και να υπηρετούν τον Ιεχωβά, ώστε η ψυχή του έχασε την υπομονή της εξαιτίας των προβλημάτων του Ισραήλ». * (Κριτές 10:6-16) Μόλις ο λαός του εκδήλωσε γνήσια μετάνοια, ο Ιεχωβά δεν άντεχε πλέον να τους βλέπει να υποφέρουν. Γι’ αυτό ο Θεός της τρυφερής συμπόνιας ενίσχυσε τον Ιεφθάε ώστε να απελευθερώσει  τους Ισραηλίτες από τα χέρια των εχθρών τους.—Κριτές 11:30-33.

11. Από την πολιτεία του Ιεχωβά με τους Ισραηλίτες, τι μαθαίνουμε για τη συμπόνια;

11 Τι μας διδάσκει η πολιτεία του Ιεχωβά με το έθνος του Ισραήλ για την τρυφερή συμπόνια; Κατ’ αρχάς, βλέπουμε ότι δεν είναι απλώς βαθιά κατανόηση για τα προβλήματα των άλλων. Θυμηθείτε το παράδειγμα της μητέρας της οποίας η συμπόνια την υποκινεί να ανταποκριθεί στο κλάμα του μωρού της. Παρόμοια, ο Ιεχωβά δεν κωφεύει στις κραυγές του λαού του. Η τρυφερή του συμπόνια τον υποκινεί να τους ανακουφίζει από τα παθήματά τους. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύθηκε ο Ιεχωβά με τους Ισραηλίτες μάς διδάσκει ότι η συμπόνια σε καμία περίπτωση δεν είναι αδυναμία, επειδή αυτή η τρυφερή ιδιότητα τον υποκίνησε να αναλάβει ισχυρή, αποφασιστική δράση για χάρη του λαού του. Αλλά μήπως ο Ιεχωβά δείχνει συμπόνια μόνο στους υπηρέτες του ως ομάδα;

Η Συμπόνια του Ιεχωβά για Μεμονωμένα Άτομα

12. Πώς αντανακλούσε ο Νόμος τη συμπόνια του Ιεχωβά για μεμονωμένα άτομα;

12 Ο Νόμος που έδωσε ο Θεός στο έθνος του Ισραήλ έδειχνε τη συμπόνια του για μεμονωμένα άτομα. Πάρτε για παράδειγμα το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς. Ο Ιεχωβά γνώριζε ότι απρόβλεπτες περιστάσεις θα μπορούσαν να βυθίσουν κάποιον Ισραηλίτη στη φτώχεια. Πώς έπρεπε να συμπεριφέρονται στους φτωχούς; Ο Ιεχωβά πρόσταξε αυστηρά τους Ισραηλίτες: «Δεν πρέπει να σκληρύνεις την καρδιά σου ή να είσαι σφιχτοχέρης προς το φτωχό αδελφό σου. Πρέπει οπωσδήποτε να του δώσεις, και η καρδιά σου δεν πρέπει να τσιγκουνευτεί σε αυτά που θα του δώσεις, επειδή λόγω αυτού ο Ιεχωβά ο Θεός σου θα σε ευλογήσει σε κάθε έργο σου». (Δευτερονόμιο 15:7, 10) Ο Ιεχωβά πρόσταξε ακόμη τους Ισραηλίτες να μη θερίζουν τελείως τις άκρες των αγρών τους και να μη μαζεύουν τα υπολείμματα. Αυτά που έμεναν ήταν για εκείνους που βρίσκονταν σε μειονεκτική  θέση. (Λευιτικό 23:22· Ρουθ 2:2-7) Όταν το έθνος τηρούσε αυτές τις στοχαστικές διατάξεις υπέρ των φτωχών που υπήρχαν ανάμεσά τους, τα άπορα άτομα στον Ισραήλ δεν θα χρειαζόταν να ζητιανεύουν για να φάνε. Δεν αντανακλούσε αυτό την τρυφερή συμπόνια του Ιεχωβά;

13, 14. (α) Πώς μας διαβεβαιώνουν τα λόγια του Δαβίδ ότι ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται βαθιά για εμάς ως άτομα; (β) Ποιο παράδειγμα δείχνει ότι ο Ιεχωβά είναι κοντά σε όσους έχουν «συντετριμμένη καρδιά» ή «καταθλιμμένο πνεύμα»;

13 Και σήμερα, ο στοργικός Θεός μας ενδιαφέρεται βαθιά για εμάς ως άτομα. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι γνωρίζει πολύ καλά τις ταλαιπωρίες που τυχόν περνάμε. Ο ψαλμωδός Δαβίδ έγραψε: «Τα μάτια του Ιεχωβά είναι στραμμένα προς τους δικαίους και τα αφτιά του προς την κραυγή που υψώνουν για βοήθεια. Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά· και σώζει εκείνους που έχουν καταθλιμμένο πνεύμα». (Ψαλμός 34:15, 18) Σχετικά με εκείνους που περιγράφονται με αυτά τα λόγια, ένας Βιβλικός σχολιαστής παρατηρεί: «Έχουν συντετριμμένη καρδιά και συγκλονισμένο πνεύμα, δηλαδή είναι ταπεινωμένοι εξαιτίας της αμαρτίας και έχουν απαρνηθεί τον εαυτό τους· θεωρούν τον εαυτό τους μηδαμινό και δεν βασίζονται στη δική τους αξία». Αυτά τα άτομα μπορεί να νιώθουν ότι ο Ιεχωβά είναι πολύ μακριά και ότι είναι τόσο ασήμαντοι ώστε δεν ενδιαφέρεται για αυτούς. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Τα λόγια του Δαβίδ μάς διαβεβαιώνουν ότι ο Ιεχωβά δεν εγκαταλείπει εκείνους που «θεωρούν τον εαυτό τους μηδαμινό». Ο συμπονετικός Θεός μας γνωρίζει ότι τότε τον χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ και είναι κοντά μας.

14 Εξετάστε μια εμπειρία. Μια μητέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες πήγε εσπευσμένα το δίχρονο γιο της στο νοσοκομείο με οξεία λαρυγγίτιδα. Αφού εξέτασαν το αγόρι, οι γιατροί ενημέρωσαν τη μητέρα ότι θα έπρεπε να το κρατήσουν στο νοσοκομείο το βράδυ. Πού πέρασε τη νύχτα η μητέρα; Σε μια καρέκλα στο δωμάτιο του νοσοκομείου, ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι του γιου της! Το αγοράκι της ήταν άρρωστο  και εκείνη έπρεπε να είναι κοντά του. Ασφαλώς μπορούμε να αναμένουμε ακόμη περισσότερα από τον στοργικό ουράνιο Πατέρα μας! Εξάλλου, εμείς είμαστε δημιουργημένοι κατά την εικόνα του. (Γένεση 1:26) Τα συγκινητικά λόγια του εδαφίου Ψαλμός 34:18 μας λένε ότι όταν έχουμε «συντετριμμένη καρδιά» ή «καταθλιμμένο πνεύμα», ο Ιεχωβά, σαν στοργικός γονέας, «είναι κοντά»—πάντοτε συμπονετικός και έτοιμος να βοηθήσει.

15. Με ποιους τρόπους μάς βοηθάει ο Ιεχωβά ως άτομα;

15 Πώς μας βοηθάει, λοιπόν, ο Ιεχωβά ως άτομα; Δεν απομακρύνει κατ’ ανάγκην την αιτία των παθημάτων μας. Αλλά ο Ιεχωβά έχει κάνει άφθονες προμήθειες για εκείνους που κραυγάζουν προς αυτόν για βοήθεια. Ο Λόγος του, η Αγία Γραφή, δίνει πρακτικές συμβουλές που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μέσα στην εκκλησία, ο Ιεχωβά παρέχει επισκόπους με πνευματικά προσόντα, οι οποίοι προσπαθούν να αντανακλούν τη συμπόνια του καθώς βοηθούν τους συλλάτρεις τους. (Ιακώβου 5:14, 15) Ως “Αυτός που ακούει προσευχή”, δίνει «άγιο πνεύμα σε εκείνους που ζητούν από αυτόν». (Ψαλμός 65:2· Λουκάς 11:13) Αυτό το πνεύμα μπορεί να μας γεμίσει «δύναμη που ξεπερνάει το φυσιολογικό» προκειμένου να υπομείνουμε ώσπου η Βασιλεία του Θεού να απομακρύνει όλα τα προβλήματα που δημιουργούν ένταση. (2 Κορινθίους 4:7) Δεν είμαστε ευγνώμονες για όλες αυτές τις προμήθειες; Ας μην ξεχνάμε ότι είναι εκφράσεις της τρυφερής συμπόνιας του Ιεχωβά.

16. Ποιο είναι το μεγαλύτερο παράδειγμα της συμπόνιας του Ιεχωβά, και πώς μας επηρεάζει αυτό ως άτομα;

16 Ασφαλώς, το μεγαλύτερο παράδειγμα της συμπόνιας του Ιεχωβά είναι το ότι έδωσε το πιο αγαπητό του Πρόσωπο ως λύτρο για εμάς. Αυτή ήταν μια στοργική θυσία από μέρους του Ιεχωβά, και άνοιξε το δρόμο για τη σωτηρία μας. Να θυμάστε ότι η προμήθεια του λύτρου εφαρμόζεται σε εμάς προσωπικά. Εύλογα, ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη του Βαφτιστή, προείπε ότι αυτή η προμήθεια μεγάλυνε “την τρυφερή συμπόνια του Θεού μας”.—Λουκάς 1:78.

 Πότε Αρνείται να Δείξει Συμπόνια ο Ιεχωβά

17-19. (α) Πώς δείχνει η Γραφή ότι η συμπόνια του Ιεχωβά δεν είναι απεριόριστη; (β) Τι έκανε τη συμπόνια του Ιεχωβά για το λαό του να φτάσει στα όριά της;

17 Μήπως πρέπει να φανταστούμε ότι η τρυφερή συμπόνια του Ιεχωβά είναι απεριόριστη; Απεναντίας, η Γραφή δείχνει καθαρά ότι στην περίπτωση ατόμων που εναντιώνονται στις δίκαιες οδούς του, ο Ιεχωβά δικαιολογημένα αρνείται να δείξει συμπόνια. (Εβραίους 10:28) Για να καταλάβετε γιατί το κάνει αυτό, θυμηθείτε το παράδειγμα του έθνους του Ισραήλ.

18 Μολονότι ο Ιεχωβά ελευθέρωνε επανειλημμένα τους Ισραηλίτες από τους εχθρούς τους, η συμπόνια του τελικά έφτασε στα όριά της. Αυτός ο πεισματικός λαός επιδόθηκε στην ειδωλολατρία, φέρνοντας μάλιστα τα αηδιαστικά τους είδωλα μέσα στο ναό του Ιεχωβά! (Ιεζεκιήλ 5:11· 8:17, 18) Επιπλέον, μας λέγεται: «Εκείνοι ειρωνεύονταν συνεχώς τους αγγελιοφόρους του αληθινού Θεού και καταφρονούσαν τα λόγια του και ενέπαιζαν τους προφήτες του, ώσπου η οργή του Ιεχωβά επήλθε εναντίον του λαού του, ώσπου δεν υπήρχε γιατρειά». (2 Χρονικών 36:16) Οι Ισραηλίτες έφτασαν σε ένα σημείο όπου δεν υπήρχε πλέον κατάλληλη βάση για συμπόνια, και έκαναν τον Ιεχωβά να εξαφθεί και να εκδηλώσει δίκαιο θυμό. Με ποιο αποτέλεσμα;

19 Ο Ιεχωβά δεν μπορούσε πλέον να νιώσει συμπόνια για το λαό του και διακήρυξε: «Δεν θα δείξω συμπόνια ούτε θα νιώσω λύπη και δεν θα εκδηλώσω έλεος ώστε να μην τους καταστρέψω». (Ιερεμίας 13:14) Έτσι λοιπόν, η Ιερουσαλήμ και ο ναός της καταστράφηκαν, και οι Ισραηλίτες οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα. Πόσο τραγικό είναι να γίνονται τόσο στασιαστικοί οι αμαρτωλοί άνθρωποι ώστε να εξαντλούν τα όρια της θεϊκής συμπόνιας!—Θρήνοι 2:21.

20, 21. (α) Τι θα συμβεί όταν η θεϊκή συμπόνια φτάσει στα όριά της στις μέρες μας; (β) Ποια συμπονετική προμήθεια του Ιεχωβά θα εξεταστεί στο επόμενο κεφάλαιο;

20 Τι θα πούμε για σήμερα; Ο Ιεχωβά δεν έχει αλλάξει. Από συμπόνια, έχει αναθέσει στους Μάρτυρές του την αποστολή να κηρύξουν τα «καλά νέα της βασιλείας» σε όλη την κατοικημένη  γη. (Ματθαίος 24:14) Όταν οι άνθρωποι που έχουν δίκαιη καρδιά ανταποκρίνονται, ο Ιεχωβά τούς βοηθάει να εννοήσουν το άγγελμα της Βασιλείας. (Πράξεις 16:14) Αλλά αυτό το έργο δεν θα συνεχίζεται για πάντα. Δεν θα ήταν καθόλου συμπονετικό από μέρους του Ιεχωβά να επιτρέψει σε αυτόν τον πονηρό κόσμο, με όλη την αθλιότητα και τα παθήματα που τον συνοδεύουν, να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Όταν φτάσει στα όριά της η θεϊκή συμπόνια, ο Ιεχωβά θα έρθει για να εκτελέσει κρίση σε αυτό το σύστημα πραγμάτων. Ακόμη και τότε, θα ενεργεί από συμπόνια—συμπόνια για το «άγιο όνομά» του και για τους αφοσιωμένους υπηρέτες του. (Ιεζεκιήλ 36:20-23) Ο Ιεχωβά θα εξαλείψει την πονηρία και θα φέρει έναν δίκαιο νέο κόσμο. Σχετικά με τους πονηρούς, ο Ιεχωβά διακηρύττει: «Το μάτι μου δεν θα λυπηθεί ούτε θα δείξω εγώ συμπόνια. Την οδό τους θα τη στρέψω οπωσδήποτε πάνω στο κεφάλι τους».—Ιεζεκιήλ 9:10.

21 Ως τότε, ο Ιεχωβά νιώθει συμπόνια για τους ανθρώπους, ακόμη και για εκείνους που αντιμετωπίζουν την καταστροφή. Οι αμαρτωλοί άνθρωποι που μετανοούν ειλικρινά μπορούν να ωφεληθούν από μια από τις πλέον συμπονετικές προμήθειες του Ιεχωβά—τη συγχωρητικότητα. Στο επόμενο κεφάλαιο θα εξετάσουμε μερικές από τις όμορφες λεκτικές εικόνες της Γραφής που μεταδίδουν την πλήρη έκταση της συγχωρητικότητας του Ιεχωβά.

^ παρ. 3 Είναι ενδιαφέρον, όμως, ότι στο εδάφιο Ψαλμός 103:13, το εβραϊκό ρήμα ραχάμ εννοεί το έλεος, ή τη συμπόνια, που δείχνει ένας πατέρας στα παιδιά του.

^ παρ. 10 Η έκφραση «η ψυχή του έχασε την υπομονή της» σημαίνει κατά γράμμα «η ψυχή του συντομεύτηκε· η υπομονή του εξαντλήθηκε». Η Αγία Γραφή—Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα αναφέρει: «Εκείνος δεν μπορούσε πια να υπομένει τη δυστυχία τους».

Μάθετε Περισσότερα

ΞΥΠΝΑ!

Ενδιαφέρεται ο Θεός;

Γιατί μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το ότι ο Θεός δεν είναι αδιάφορος για τα παθήματά μας;