Ρύθμιση προσβασιμότητας

Επιλέξτε γλώσσα

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2016

Με αφορμή τους γάμους διεξάγονταν συνελεύσεις

 ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ

Δεν Έπαψαν να Συναθροίζονται

Δεν Έπαψαν να Συναθροίζονται

Τον καιρό της απαγόρευσης, οι περισσότερες εκκλησίες συνέχισαν να συναθροίζονται για λατρεία σε σπίτια. Ωστόσο, για να μην τραβούν την προσοχή, πολλές εκκλησίες δεν έψαλλαν ύμνους της Βασιλείας. Οι αρχές έκαναν αιφνιδιαστικές εφόδους σε ορισμένους χώρους συναθροίσεων, αλλά συνήθως οι αδελφοί παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις χωρίς προβλήματα.

Πολλές φορές, οι οικογενειακές συγκεντρώσεις ή οι γάμοι χρησιμοποιούνταν ως πρόσχημα για να γίνονται μεγαλύτερες συνελεύσεις. Ο Τάγκορ Χούτασοϊτ εξήγησε: «Τα ζευγάρια καταχώριζαν επίσημα τον γάμο τους και έπαιρναν άδεια από την αστυνομία για να κάνουν μια μεγάλη δεξίωση. Στη δεξίωση, οι νεόνυμφοι και η συνοδεία τους κάθονταν στο βήμα όση ώρα οι αδελφοί εκφωνούσαν Γραφικές ομιλίες».

Σε κάποια συνέλευση, ένας αστυνομικός πλησίασε κατ’ ιδίαν τον Τάγκορ.

«Οι περισσότερες γαμήλιες τελετές διαρκούν δύο με τρεις ώρες. Γιατί οι δικές σας ξεκινούν το πρωί και τελειώνουν το βράδυ;» ρώτησε ο αστυνομικός.

«Μερικά ζευγάρια αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα και χρειάζονται πολλές χρήσιμες συμβουλές από τον Λόγο του Θεού», απάντησε ο Τάγκορ.

 «Έτσι εξηγείται», έγνεψε καταφατικά ο αστυνομικός.

Με αφορμή μια ομαδική γαμήλια τελετή, οι αδελφοί παρουσίασαν μέρος της Συνέλευσης Περιφερείας «Η Ενότητα της Βασιλείας» του 1983 σε ένα μεγάλο στάδιο της Τζακάρτα. Οι παρόντες, μεταξύ των οποίων και αρκετοί ενδιαφερόμενοι, έφτασαν τους 4.000—ένας νέος ανώτατος αριθμός—ενώ προτού αρχίσει το πρόγραμμα βαφτίστηκαν σε σπίτια 125 άτομα. Αργότερα, όταν η απαγόρευση δεν ήταν τόσο αυστηρή, οι αδελφοί διεξήγαν ακόμα μεγαλύτερες συνελεύσεις, μία από τις οποίες ξεπέρασε τους 15.000 παρόντες.

 Οικοδόμηση Γραφείου Τμήματος σε Περίοδο Απαγόρευσης

Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, το γραφείο τμήματος ζητούσε κατ’ επανάληψη από την κυβέρνηση να άρει την απαγόρευση που είχε επιβληθεί στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Επίσης, αδελφοί από άλλες χώρες έστελναν επιστολές στην ινδονησιακή κυβέρνηση και στους πρέσβεις της, ρωτώντας γιατί είχαν τεθεί εκτός νόμου οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Πολλοί αξιωματούχοι έβλεπαν με ευνοϊκό μάτι την άρση της απαγόρευσης, αλλά η ισχυρή Γενική Διεύθυνση Χριστιανικού Κοινοτικού Προσανατολισμού παρεμπόδιζε συνεχώς τις προσπάθειές τους.

Το 1990, οι αδελφοί σκέφτηκαν ότι ίσως μπορούσαν να χτίσουν νέο γραφείο τμήματος σε κάποια τοποθεσία που δεν θα κινούσε υποψίες. Εκείνο το έτος, το Κυβερνών Σώμα ενέκρινε την αγορά ενός οικοπέδου κοντά στο Μπόγκορ, μια μικρή πόλη περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της Τζακάρτα. Ωστόσο, ελάχιστοι ντόπιοι αδελφοί ήξεραν από οικοδομικές εργασίες. Πώς θα χτίζονταν λοιπόν οι νέες εγκαταστάσεις;

Η απάντηση ήρθε μέσω της διεθνούς αδελφότητας. Το Γραφείο Οικοδόμησης του Μπρούκλιν και το Περιφερειακό Τεχνικό Γραφείο της Αυστραλίας ετοίμασαν τα αρχιτεκτονικά σχέδια. Περίπου 100 διεθνείς εθελοντές με τις απαιτούμενες ειδικότητες πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους τα δύο χρόνια της οικοδόμησης.

Ο Χόσια Μάνσουρ, Ινδονήσιος αδελφός ο οποίος λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος με τους διάφορους ντόπιους αξιωματούχους, ανέφερε: «Όταν οι Μουσουλμάνοι αξιωματούχοι είδαν τα αρχικά μου, Χ.Μ., πάνω στο κράνος μου, υπέθεσαν ότι το γράμμα Χ σήμαινε “Χατζής”, τίτλος που εμπνέει μεγάλη εκτίμηση και τον φέρουν όσοι κάνουν προσκυνήματα στη Μέκκα. Μου συμπεριφέρονταν λοιπόν με μεγάλο σεβασμό. Αυτή η μικρή παρανόηση διευκόλυνε την οργάνωση του έργου».

Αυτό το γραφείο τμήματος χτίστηκε στην περίοδο της απαγόρευσης

 Η αφιέρωση των νέων εγκαταστάσεων του γραφείου τμήματος έγινε στις 19 Ιουλίου 1996. Την ομιλία αφιέρωσης εκφώνησε ο Τζον Μπαρ, μέλος του Κυβερνώντος Σώματος. Ανάμεσα στους 285 παρόντες ήταν 118 εκπρόσωποι από διάφορα γραφεία τμήματος και πρώην ιεραπόστολοι από πολλές χώρες, καθώς και τα 59 μέλη της οικογένειας Μπέθελ της Ινδονησίας. Τις επόμενες δύο μέρες, 8.793 άτομα παρακολούθησαν τη Συνέλευση Περιφερείας «Αγγελιοφόροι Θεϊκής Ειρήνης» στην Τζακάρτα.

Ο Ιεχωβά Απελευθερώνει τον Λαό Του

Το 1998, ο επί σειρά ετών Πρόεδρος της Ινδονησίας Σουχάρτο παραιτήθηκε, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια νέα κυβέρνηση. Από την πλευρά τους, οι αδελφοί ενέτειναν τις  προσπάθειές τους για την άρση της απαγόρευσης του έργου.

Σε κάποιο ταξίδι του στη Νέα Υόρκη το 2001, ο Υπουργός Επικρατείας της Ινδονησίας, κ. Γιόχαν Έφεντι, ξεναγήθηκε στο Μπέθελ του Μπρούκλιν και συναντήθηκε με τρία μέλη του Κυβερνώντος Σώματος. Εντυπωσιάστηκε με όσα είδε και αναγνώρισε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν καλή φήμη παγκοσμίως. Ο κ. Έφεντι έβλεπε ευνοϊκά την άρση της απαγόρευσης, αλλά τόνισε ότι τον τελευταίο λόγο θα τον είχε ο γενικός εισαγγελέας της Ινδονησίας, ο κ. Μαρζούκι Νταρούσμαν.

Ο γενικός εισαγγελέας έβλεπε και εκείνος ευνοϊκά την άρση της απαγόρευσης, αλλά εχθρικοί αξιωματούχοι στο τμήμα του κωλυσιεργούσαν με την ελπίδα ότι σύντομα θα ερχόταν κάποιος αντικαταστάτης του. Τελικά, την 1η Ιουνίου 2001, ο Τάγκορ Χούτασοϊτ διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα. «Στο ίδιο γραφείο, πριν από 25 περίπου χρόνια, είχα παραλάβει ένα έγγραφο που δήλωνε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τίθονταν υπό απαγόρευση», θυμάται ο Τάγκορ. «Αλλά εκείνη την ημέρα, την τελευταία ημέρα υπηρεσίας του, ο εισαγγελέας μού έδωσε ένα έγγραφο το οποίο τερμάτιζε την απαγόρευση».

Στις 22 Μαρτίου 2002, το Υπουργείο Θρησκευμάτων καταχώρισε επίσημα την οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ινδονησία. Ο γενικός διευθυντής είπε στους εκπροσώπους του γραφείου τμήματος: «Αυτό το έγγραφο καταχώρισης δεν σας παραχωρεί ελευθερία λατρείας. Τέτοιου είδους ελευθερία προέρχεται από τον Θεό. Το συγκεκριμένο έγγραφο απλώς δηλώνει ότι η θρησκεία σας αναγνωρίζεται επίσημα από την κυβέρνηση. Τώρα έχετε τα ίδια δικαιώματα με τις άλλες θρησκείες, και η κυβέρνηση είναι στη διάθεσή σας».