Ρύθμιση προσβασιμότητας

Επιλέξτε γλώσσα

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2016

Μάρτυρες στη Σεμάρανγκ της Ιάβας (περίπου το 1937)

 ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ

Από Εδώ Θέλω να Αρχίσω!

Από Εδώ Θέλω να Αρχίσω!

Ο Αλεξάντερ Μακ Γκίλιβρεϊ, υπηρέτης τμήματος της Αυστραλίας, βάδιζε πέρα δώθε στο γραφείο του βυθισμένος στις σκέψεις του. Επί πολλές μέρες πάλευε με ένα πρόβλημα και τελικά βρήκε τη λύση. Το μόνο που έμενε ήταν να μιλήσει στον Φρανκ Ράις.

Ο Φρανκ, ένας σκληραγωγημένος 28χρονος βιβλιοπώλης διάκονος (σκαπανέας), είχε φτάσει στο γραφείο τμήματος λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Είχε γνωρίσει την αλήθεια στην εφηβεία του και λίγο αργότερα άρχισε το έργο βιβλιοπώλη. Κατόπιν, πέρασε πάνω από 10 χρόνια κηρύττοντας σχεδόν σε ολόκληρη την Αυστραλία, ταξιδεύοντας με άλογο, ποδήλατο, μοτοσικλέτα και αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Αφού έμεινε λίγο καιρό στο Μπέθελ, ο Φρανκ ήταν πλέον έτοιμος για τον καινούριο του διορισμό στον αγρό.

Ο αδελφός Μακ Γκίλιβρεϊ φώναξε τον Φρανκ στο γραφείο του και του έδειξε σε έναν χάρτη τα νησιά βόρεια της Αυστραλίας. «Φρανκ, πώς θα σου φαινόταν να είσαι ο πρώτος που θα κηρύξει εδώ;» τον ρώτησε. «Δεν υπάρχει ούτε ένας αδελφός σε όλα αυτά τα νησιά!»

Τα μάτια του Φρανκ καρφώθηκαν σε ένα σύμπλεγμα νησιών που γυάλιζαν σαν μαργαριτάρια στον Ινδικό Ωκεανό—τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (τώρα Ινδονησία). * Σε αυτά ζούσαν εκατομμύρια άνθρωποι που δεν είχαν ακούσει ακόμα τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού. Δείχνοντας την πρωτεύουσα, την Μπατάβια (τώρα Τζακάρτα), * ο Φρανκ είπε: «Από εδώ θέλω να αρχίσω!»

 Κήρυγμα στην Ιάβα

Το 1931, ο Φρανκ Ράις έφτασε στην Τζακάρτα—μια μεγάλη, πολύβουη πόλη στο νησί Ιάβα. Νοίκιασε ένα δωμάτιο κοντά στο κέντρο της πόλης και το γέμισε κούτες με Γραφικά έντυπα, κάτι που άφησε έκπληκτη τη σπιτονοικοκυρά του.

Ο Φρανκ Ράις και ο Κλεμ Ντεσάμπ στην Τζακάρτα

«Στην αρχή ήμουν σαν χαμένος και ένιωθα νοσταλγία», θυμάται ο Φρανκ. «Ο κόσμος κυκλοφορούσε φορώντας λευκά, βαμβακερά κοστούμια και αποικιακά καπέλα, ενώ εγώ έλιωνα από τη ζέστη μέσα στα βαριά αυστραλιανά ρούχα μου. Δεν ήξερα ούτε λέξη στην ολλανδική ή στην ινδονησιακή. Αφού προσευχήθηκα στον Ιεχωβά για καθοδηγία, σκέφτηκα  ότι σίγουρα θα υπήρχαν αγγλόφωνα άτομα στην εμπορική περιοχή. Άρχισα λοιπόν να κηρύττω εκεί—και πόσο καρποφόρος αποδείχτηκε εκείνος ο αγρός!»

Επειδή οι περισσότεροι κάτοικοι της Τζακάρτα μιλούσαν ολλανδικά, ο Φρανκ μελέτησε σκληρά για να μάθει καλά τη γλώσσα και σύντομα άρχισε να κηρύττει από σπίτι σε σπίτι. Αφιέρωσε επίσης χρόνο για να μάθει την ινδονησιακή, ώσπου τελικά τα κατάφερε. «Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχα καθόλου ινδονησιακά έντυπα», ανέφερε ο Φρανκ. «Ο Ιεχωβά λοιπόν με οδήγησε σε κάποιον Ινδονήσιο δάσκαλο, ο οποίος ενδιαφέρθηκε για την αλήθεια και συμφώνησε να μεταφράσει το βιβλιάριο Πού Είναι οι Νεκροί; Ακολούθησαν και άλλα βιβλιάρια, και σύντομα πολλοί που μιλούσαν την ινδονησιακή έδειξαν ενδιαφέρον για την αλήθεια».

Τον Νοέμβριο του 1931, έφτασαν στην Τζακάρτα άλλοι δύο σκαπανείς από την Αυστραλία, ο 25χρονος Κλεμ Ντεσάμπ και ο 19χρονος Μπιλ Χάντερ. Ο Κλεμ και ο Μπιλ έφεραν μαζί τους ένα τροχοφόρο σπίτι σκαπανέων—ένα τροχόσπιτο—από τα πρώτα που έφτασαν στην Ινδονησία. Αφού έμαθαν λίγες φράσεις στα ολλανδικά, ξεκίνησαν μια περιοδεία κηρύγματος στις κυριότερες πόλεις της Ιάβας.

Ο Τσαρλς Χάρις έδινε μαρτυρία χρησιμοποιώντας ποδήλατο και τροχόσπιτο

Στα χνάρια του Κλεμ και του Μπιλ πάτησε ο Τσαρλς Χάρις, ακόμα ένας σκληραγωγημένος Αυστραλός σκαπανέας. Ο Τσαρλς ξεκίνησε το 1935 και κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος της Ιάβας με τροχόσπιτο και ποδήλατο, διανέμοντας έντυπα σε πέντε γλώσσες: στην αγγλική, στην αραβική, στην ινδονησιακή, στην κινεζική και στην ολλανδική. Κάποιες χρονιές μάλιστα, έδωσε μέχρι και 17.000 έντυπα.

Η ποσότητα των εντύπων που έδινε ο Τσαρλς τράβηξε την προσοχή πολλών ατόμων. Κάποιος αξιωματούχος στην Τζακάρτα ρώτησε τον Κλεμ Ντεσάμπ: «Πόσους δικούς σας έχετε στην ανατολική Ιάβα;»

«Μόνο έναν», απάντησε ο αδελφός Ντεσάμπ.

 «Και θες να το πιστέψω;» φώναξε ο αξιωματούχος. «Πρέπει να έχετε έναν ολόκληρο στρατό εκεί πέρα, αν κρίνω από τον αριθμό των εντύπων που έχετε μοιράσει σε όλη την περιοχή!»

Οι πρώτοι σκαπανείς δεν σταματούσαν στιγμή, επειδή ήθελαν να μιλήσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. «Κηρύτταμε από τη μια άκρη του νησιού ως την άλλη, ενώ σπάνια μιλούσαμε σε κάποιον δεύτερη φορά», ανέφερε ο Μπιλ Χάντερ. Καθ’ οδόν, έσπειραν αμέτρητους πνευματικούς σπόρους, οι οποίοι αργότερα απέφεραν πλούσια πνευματική σοδειά.Εκκλ. 11:6· 1 Κορ. 3:6.

 Τα Καλά Νέα Φτάνουν στη Σουμάτρα

Γύρω στο 1936, οι σκαπανείς στην Ιάβα αναζητούσαν τρόπους για να επεκτείνουν το έργο και στη Σουμάτρα—το έκτο σε μέγεθος νησί στον κόσμο. Αυτό το νησί που ακροβατεί στον ισημερινό έχει έντονη μορφολογία, μεγάλες πόλεις και φυτείες, καθώς επίσης τεράστια έλη και βροχερά δάση.

Οι σκαπανείς συμφώνησαν να στείλουν εκεί τον Φρανκ Ράις. Συγκέντρωσαν λοιπόν τα λιγοστά χρήματα που είχαν για να πληρώσουν το εισιτήριό του. Λίγο αργότερα, ο Φρανκ έφτασε στο Μεντάν της νότιας Σουμάτρας, έχοντας μαζί του δύο τσάντες για το έργο, 40 κούτες με έντυπα και ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του. Ο Φρανκ όμως είχε πολύ ισχυρή πίστη. Άρχισε αμέσως να κηρύττει, βέβαιος ότι ο Ιεχωβά θα του παρείχε όλα όσα χρειαζόταν για να εκπληρώσει τον διορισμό του.Ματθ. 6:33.

Την τελευταία εβδομάδα που κήρυττε στο Μεντάν, ο Φρανκ συνάντησε κάποιον φιλικό Ολλανδό ο οποίος τον προσκάλεσε για καφέ. Ο Φρανκ τού είπε ότι χρειαζόταν ένα αυτοκίνητο για να κηρύξει τα καλά νέα σε όλο το νησί. Ο άντρας τού έδειξε ένα χαλασμένο αυτοκίνητο στον κήπο του και είπε: «Αν καταφέρεις να το φτιάξεις, μπορείς να το πάρεις με 100 φιορίνια». *

«Δεν έχω 100 φιορίνια», αποκρίθηκε ο Φρανκ.

Ο άντρας τον κοίταξε κατάματα και ρώτησε με διερευνητικό ύφος: «Θέλεις στ’ αλήθεια να κηρύξεις σε ολόκληρη τη Σουμάτρα;»

«Ναι», απάντησε ο Φρανκ.

«Τότε, αν καταφέρεις να το φτιάξεις, είναι δικό σου», είπε ο Ολλανδός. «Και αν αργότερα βρεις τα χρήματα, μου τα δίνεις».

Ο Φρανκ στρώθηκε στη δουλειά και σύντομα το αυτοκίνητο λειτουργούσε μια χαρά. Αργότερα, ο ίδιος έγραψε: «Με  το αυτοκίνητο γεμάτο έντυπα, το ντεπόζιτο γεμάτο βενζίνη και την καρδιά γεμάτη πίστη, ξεκίνησα για να κηρύξω στους κατοίκους της Σουμάτρας».

Ο Χένρι Κόκμαν με την Τζιν και τον Κλεμ Ντεσάμπ στη Σουμάτρα, 1940

Μέσα σε έναν χρόνο, ο Φρανκ είχε κηρύξει σε κάθε γωνιά του νησιού, και κατόπιν επέστρεψε στην Τζακάρτα. Εκεί πούλησε το αυτοκίνητο 100 φιορίνια και έστειλε τα χρήματα στον Ολλανδό στο Μεντάν.

Έπειτα από λίγες εβδομάδες, ο Φρανκ έλαβε μια επιστολή από την Αυστραλία που τον ενημέρωνε για τον νέο του διορισμό. Μάζεψε αμέσως τα πράγματά του και έφυγε με σκοπό να ανοίξει τον δρόμο για το έργο στην Ινδοκίνα (τώρα Καμπότζη, Λάος και Βιετνάμ).

^ παρ. 4 Οι Ολλανδοί είχαν φτάσει εκεί περίπου 300 χρόνια νωρίτερα και ίδρυσαν μια αποικιακή αυτοκρατορία που στηριζόταν στο επικερδές εμπόριο μπαχαρικών.

^ παρ. 4 Στην αφήγηση αυτή θα χρησιμοποιούμε τα σημερινά τοπωνύμια.

^ παρ. 3 Περίπου 1.000 ευρώ σε σημερινές τιμές.