Ρύθμιση προσβασιμότητας

Επιλέξτε γλώσσα

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2016

 ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ

Η Δυτική Ιάβα Παράγει Καρπούς

Η Δυτική Ιάβα Παράγει Καρπούς

Ο Θεόντορους Ράτου

Το 1933, ο Φρανκ Ράις ζήτησε από τον Θεόντορους (Θίο) Ράτου, έναν ντόπιο από το βόρειο Σουλαβέσι, να τον βοηθήσει στην αποθήκη εντύπων της Τζακάρτα. «Ενδιαφέρθηκα πολύ για το αξιότιμο έργο της Βασιλείας και άρχισα να κηρύττω με τον αδελφό Ράις», θυμάται ο Θίο. «Αργότερα, συνόδευσα τον Μπιλ Χάντερ σε μια περιοδεία κηρύγματος στην Ιάβα, καθώς και το πλήρωμα του Φωτοδότη σε ένα ταξίδι στη Σουμάτρα». Ο Θίο ήταν ο πρώτος Ινδονήσιος που γνώρισε την αλήθεια, και έκανε σκαπανικό δεκαετίες ολόκληρες στην Ιάβα, στο βόρειο Σουλαβέσι και στη Σουμάτρα.

Τον επόμενο χρόνο, ο Μπιλ Χάντερ πρόσφερε το βιβλιάριο Πού Είναι οι Νεκροί; στον Φέλιξ Ταν, έναν φοιτητή που ζούσε στην Τζακάρτα. Ο Φέλιξ επέστρεψε στην οικογένειά του στο Μπάντουνγκ της δυτικής Ιάβας και έδειξε το βιβλιάριο στον μικρότερο αδελφό του, τον Ντόντο. Και οι δύο εντυπωσιάστηκαν όταν έμαθαν από το βιβλιάριο ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, δεν είχε αθάνατη ψυχή, αλλά ήταν ψυχή. (Γέν. 2:7) Τα όσα διάβασαν άνοιξαν την πνευματική τους όρεξη. Γι’ αυτό, έψαξαν σε όλα τα βιβλιοπωλεία με μεταχειρισμένα βιβλία στο Μπάντουνγκ ώστε να βρουν και άλλα έντυπα  της Εταιρίας Σκοπιά. Επίσης μίλησαν στην οικογένειά τους για όλα όσα είχαν μάθει. Αφού «καταβρόχθισαν» όσα βιβλία και βιβλιάρια μπόρεσαν να βρουν, έστειλαν ένα γράμμα στην αποθήκη εντύπων της Τζακάρτα. Προς έκπληξή τους, δέχτηκαν μια ενθαρρυντική επίσκεψη από τον Φρανκ Ράις, ο οποίος τους έφερε καινούρια έντυπα.

Η οικογένεια Ταν

Λίγο μετά την επιστροφή του αδελφού Ράις στην Τζακάρτα, οι νιόπαντροι Κλεμ και Τζιν Ντεσάμπ επισκέφτηκαν το Μπάντουνγκ για 15 μέρες. «Ο αδελφός Ντεσάμπ ρώτησε την οικογένειά μας αν θέλαμε να βαφτιστούμε», αφηγείται ο Φέλιξ. «Τέσσερα μέλη της οικογένειάς μας—ο Ντόντο, η μικρότερη αδελφή μου η Γιόζεφιν (Πιν Νίο), η μητέρα μου (Κανγκ Νίο) και εγώ—συμβολίσαμε την αφιέρωσή μας στον Ιεχωβά». * Μετά το βάφτισμά τους, η οικογένεια Ταν συνόδευσε τον  Κλεμ και την Τζιν σε μια εννιαήμερη εκστρατεία κηρύγματος. Ο Κλεμ τούς έδειξε πώς να κηρύττουν χρησιμοποιώντας μια κάρτα μαρτυρίας, η οποία περιείχε ένα απλό Γραφικό άγγελμα σε τρεις γλώσσες. Σύντομα, ο μικρός όμιλος του Μπάντουνγκ έγινε εκκλησία, η δεύτερη στην Ινδονησία.

Η Παπική Μίτρα

Καθώς το έργο κηρύγματος επιταχυνόταν, ο κλήρος του Χριστιανικού κόσμου ξύπνησε από τον λήθαργό του. Οι κληρικοί και οι οπαδοί τους έγραφαν άρθρα στον τύπο εξαπολύοντας επιθέσεις στις πεποιθήσεις και στο έργο των Μαρτύρων. Αυτά τα άρθρα υποκίνησαν αξιωματούχους του Υπουργείου Θρησκευμάτων να καλέσουν τον Φρανκ Ράις για ανάκριση. Ικανοποιημένοι από τις απαντήσεις του, επέτρεψαν να συνεχιστεί ανεμπόδιστα το έργο. *

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, οι περισσότεροι αποικιακοί αξιωματούχοι αγνοούσαν ή ανέχονταν το έργο κηρύγματος. Όταν όμως η ναζιστική Γερμανία ανήλθε στην εξουσία στην Ευρώπη, ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι άλλαξαν στάση, ιδίως οι ένθερμοι Καθολικοί. «Κάποιος Καθολικός τελωνειακός κατέσχεσε ένα φορτίο με βιβλία μας με την πρόφαση ότι περιείχαν δυσμενείς αναφορές στον Ναζισμό», θυμάται ο Κλεμ Ντεσάμπ. «Όταν πήγα στο τελωνείο για να παραπονεθώ, ο εχθρικός αξιωματούχος είχε άδεια. Ο αντικαταστάτης του—ένας φιλικός άντρας που δεν ήταν Καθολικός—αποδέσμευσε αμέσως τα βιβλία και μου είπε: “Τώρα που λείπει ο άλλος υπάλληλος, πάρε όσο περισσότερα μπορείς!”»

«Σε κάποια άλλη περίπτωση, ορισμένοι αξιωματούχοι επέμεναν να λογοκριθούν δύο εικόνες του βιβλίου Εχθροί», ανέφερε η Τζιν Ντεσάμπ. «Αποδοκίμαζαν τις εικόνες που έδειχναν ένα φίδι (Σατανάς) και μια μεθυσμένη πόρνη (ψεύτικη θρησκεία) να φορούν την παπική μίτρα. * Ωστόσο, εμείς ήμασταν  αποφασισμένοι να διανείμουμε το βιβλίο. Καθίσαμε, λοιπόν, τρεις από εμάς στην αποβάθρα παρά την αποπνικτική ζέστη και ξεφυλλίσαμε χιλιάδες βιβλία για να σβήσουμε με μαύρο χρώμα την παπική μίτρα από τις εικόνες!»

Οι δύο εικόνες από το βιβλίο Εχθροί που λογοκρίθηκαν από αξιωματούχους

Καθώς τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν πάνω από την Ευρώπη, τα έντυπά μας συνέχισαν άφοβα να ξεσκεπάζουν την υποκρισία του Χριστιανικού κόσμου και την ανάμειξή του στην πολιτική. Από την πλευρά του, ο κλήρος άσκησε μεγαλύτερη πίεση στις αρχές για να περιορίσουν το έργο μας, και αρκετά έντυπά μας απαγορεύτηκαν.

Εντούτοις, οι αδελφοί ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν το έργο. Αξιοποίησαν, λοιπόν, ένα τυπογραφικό πιεστήριο που τους έστειλαν από την Αυστραλία. (Πράξ. 4:20) Η Τζιν Ντεσάμπ περιέγραψε μία τακτική που ακολουθούσαν: «Κάθε φορά που τυπώναμε κάποιο νέο βιβλιάριο ή περιοδικό, έπρεπε να δώσουμε ένα αντίτυπο στις αρχές για να το εγκρίνουν. Φροντίζαμε όμως να τυπώνουμε και να διανέμουμε το έντυπο στις  εκκλησίες στην αρχή της εβδομάδας. Κατόπιν, στο τέλος της εβδομάδας, πηγαίναμε ένα αντίτυπο στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα. Όποτε το έντυπο δεν εγκρινόταν, κουνούσαμε με λύπη το κεφάλι μας και τρέχαμε πίσω στο πιεστήριο για να τυπώσουμε το επόμενο».

Οι αδελφοί και οι αδελφές που διένεμαν τα απαγορευμένα έντυπα πολλές φορές ήταν σαν να έπαιζαν κρυφτό με την αστυνομία. Για παράδειγμα, ενώ ο Τσαρλς Χάρις κήρυττε στο Κεντίρι της ανατολικής Ιάβας, χτύπησε εν αγνοία του την πόρτα του τοπικού διοικητή της αστυνομίας.

«Σε ψάχνω όλη μέρα», είπε ο διοικητής. «Περίμενε εδώ μέχρι να φέρω τον κατάλογο με τα απαγορευμένα σας έντυπα».

«Ενόσω ο διοικητής έψαχνε μέσα στο σπίτι του», λέει ο Τσαρλς, «καταχώνιασα τα απαγορευμένα έντυπα σε κρυφές τσέπες του παλτού μου. Όταν γύρισε, του πρόσφερα 15 βιβλιάρια που δεν ήταν απαγορευμένα. Εκείνος τα πήρε κάνοντας απρόθυμα μια συνεισφορά, ενώ λίγο πιο κάτω εγώ έδωσα και τα απαγορευμένα έντυπα».

Εκτύπωση Κάτω από Πίεση

Όταν η Ευρώπη τυλίχτηκε στις φλόγες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, τα φορτία με τα έντυπα που στέλνονταν από την Ολλανδία στην Ινδονησία λιγόστεψαν. Ωστόσο, οι αδελφοί είχαν προβλέψει ότι θα ανέκυπταν προβλήματα και, δείχνοντας σύνεση, διευθέτησαν ώστε μια εταιρία να τυπώνει τα περιοδικά στην Τζακάρτα. Το πρώτο τεύχος της Παρηγορίας (τώρα Ξύπνα!) στην ινδονησιακή κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1939, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε και Η Σκοπιά. Κατόπιν, οι αδελφοί αγόρασαν ένα μικρό πιεστήριο και άρχισαν να τυπώνουν μόνοι τους τα περιοδικά. Το 1940, παρέλαβαν από την Αυστραλία ένα μεγαλύτερο επίπεδο πιεστήριο με το οποίο τύπωναν βιβλιάρια και περιοδικά στην ινδονησιακή και στην ολλανδική, καλύπτοντας οι ίδιοι τα έξοδα.

Ο πρώτος εκτυπωτικός εξοπλισμός φτάνει στην αποθήκη της Τζακάρτα

 Τελικά, στις 28 Ιουλίου 1941, οι αρχές απαγόρευσαν όλα τα έντυπα της Εταιρίας Σκοπιά. Η Τζιν Ντεσάμπ θυμάται: «Ένα πρωί που δακτυλογραφούσα στο γραφείο μου, άνοιξαν απότομα οι πόρτες και όρμησαν μέσα τρεις αστυνομικοί και ένας υψηλόβαθμος Ολλανδός αξιωματούχος με την επίσημη στολή του—με μετάλλια, λευκά γάντια, σπαθί στη ζώνη του και λοφιοφόρο καπέλο. Δεν εκπλαγήκαμε, επειδή τρεις μέρες νωρίτερα είχαμε πληροφορηθεί εκ των έσω ότι σύντομα τα έντυπά μας θα τίθονταν υπό απαγόρευση. Ο πομπώδης αξιωματούχος διάβασε μια μακροσκελή διακήρυξη και μετά απαίτησε να τον πάμε στο τυπογραφείο για να βάλει λουκέτο. Ο άντρας μου όμως του είπε ότι ήταν ήδη πολύ αργά. Το τυπογραφείο είχε πουληθεί την προηγούμενη μέρα!»

Παρ’ όλα αυτά, η Αγία Γραφή δεν είχε απαγορευτεί. Οι αδελφοί λοιπόν συνέχισαν να κηρύττουν από σπίτι σε σπίτι μόνο με τη Γραφή, ενώ επίσης διεξήγαν Γραφικές μελέτες. Επειδή όμως ο πόλεμος πλησίαζε απειλητικά την Ασία, δόθηκε κατεύθυνση στους ξένους σκαπανείς να επιστρέψουν στην Αυστραλία.

^ παρ. 1 Αργότερα, ο πατέρας και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί του Φέλιξ έγιναν και εκείνοι Μάρτυρες. Η αδελφή του, η Γιόζεφιν, παντρεύτηκε τον Αντρέ Ελίας και παρακολούθησαν μαζί τη Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Σκοπιάς. Η βιογραφία της δημοσιεύτηκε στο Ξύπνα! του Σεπτεμβρίου 2009.

^ παρ. 1 Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Φρανκ γύρισε στην Αυστραλία και απέκτησε οικογένεια. Ο αδελφός Ράις τελείωσε την επίγεια πορεία του το 1986.

^ παρ. 3 Οι εικόνες βασίζονταν στα εδάφια Αποκάλυψη 12:9 και 17:3-6.