Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μετάβαση στο δευτερεύον μενού

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελληνική

Η Αγία Γραφή στο Διαδίκτυο

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ—ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Άσμα Ασμάτων 2:1-17

2  »Εγώ δεν είμαι παρά ένα σαφράνι+ στην παράκτια πεδιάδα,+ ένα κρίνο στις κοιλάδες».+  «Σαν κρίνο ανάμεσα σε αγκαθιές, έτσι είναι η συντρόφισσά μου ανάμεσα στις κόρες».+  «Σαν μηλιά+ ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, έτσι είναι ο αγαπημένος μου ανάμεσα στους γιους.+ Τον ίσκιο του με πάθος επιθύμησα και εκεί κάθησα, και ο καρπός του ήταν γλυκός στον ουρανίσκο μου.  Με έφερε στο οίκημα του κρασιού,+ και το λάβαρό+ του πάνω από εμένα ήταν η αγάπη.+  Αναζωογονήστε με δίνοντάς μου σταφιδόπιτες,+ στυλώστε με δίνοντάς μου μήλα· επειδή είμαι λαβωμένη από αγάπη.+  Το αριστερό του χέρι είναι κάτω από το κεφάλι μου· και το δεξί του με αγκαλιάζει.+  Σας έχω ορκίσει,+ κόρες της Ιερουσαλήμ, στις γαζέλες+ ή στις ελαφίνες+ του αγρού, να μην προσπαθήσετε να ξυπνήσετε ή να εγείρετε την αγάπη μέσα μου ώσπου να το θελήσει.+  »Ο ήχος του αγαπημένου μου!+ Να τος! Έρχεται,+ ανεβαίνοντας πάνω στα βουνά, πηδώντας πάνω στους λόφους.  Ο αγαπημένος μου μοιάζει με γαζέλα+ ή με ελαφόπουλο. Να τος! Στέκεται πίσω από τον τοίχο μας, βλέποντας μέσα από τα παράθυρα, κοιτάζοντας μέσα από τα δικτυωτά.+ 10  Ο αγαπημένος μου αποκρίθηκε και μου είπε: “Σήκω, εσύ συντρόφισσά μου, όμορφή μου,+ και έλα.+ 11  Επειδή, δες! η εποχή των βροχών+ πέρασε, η νεροποντή σταμάτησε, έφυγε. 12  Φάνηκαν άνθη στη γη,+ ήρθε ο καιρός να κλαδευτούν τα αμπέλια,+ και ακούστηκε η φωνή του τρυγονιού+ στη γη μας. 13  Η συκιά+ απέκτησε ώριμο χρώμα για τα πρώιμα σύκα της·+ και τα κλήματα είναι ανθισμένα, αναδίδουν την ευωδιά τους. Σήκω και έλα, συντρόφισσά μου,+ όμορφή μου, έλα. 14  Περιστέρα+ μου στα καταφύγια του απόκρημνου βράχου, στο κρυφό μέρος του απότομου μονοπατιού, δείξε μου τη μορφή σου,+ άφησέ με να ακούσω τη φωνή σου, γιατί είναι ευχάριστη η φωνή σου και ωραία η μορφή σου”».+ 15  «Πιάστε μας τις αλεπούδες,+ τις μικρές αλεπούδες που ρημάζουν τα αμπέλια, επειδή τα αμπέλια μας είναι ανθισμένα».+ 16  «Ο αγαπημένος μου είναι δικός μου και εγώ δική του.+ Ποιμαίνει+ μέσα στα κρίνα.+ 17  Μέχρι να πνεύσει η ημέρα και να φύγουν οι σκιές, γύρισε, αγαπημένε μου· γίνε σαν τη γαζέλα+ ή σαν το ελαφόπουλο πάνω στα βουνά του χωρισμού.

Υποσημειώσεις