Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τον περασμένο μήνα, εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν από την Ουκρανία, ανάμεσά τους και πάνω από 16.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά

31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022
ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ιστορίες Προσφύγων από την Ουκρανία που τα Άφησαν Όλα Πίσω

«Το Μόνο που Αξίζει Είναι η Σχέση σου με τον Ιεχωβά»

Ιστορίες Προσφύγων από την Ουκρανία που τα Άφησαν Όλα Πίσω

Ένα τηλεφώνημα στις 5 το πρωί από κάποιον πρεσβύτερο ξύπνησε τον αδελφό Φέμι Ντουροντόλα και τη σύζυγό του, τη Γιάνα. «Ο αδελφός είπε: “Μην ανησυχείτε, απλώς ετοιμαστείτε. Ο ρωσικός στρατός έρχεται στο Κίεβο!”», όπως αναφέρει η Γιάνα. «Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να νιώθω όλο μου το σώμα να σφίγγεται».

Οι δυο τους, που είναι νιόπαντροι, ντύθηκαν, έφτιαξαν τον τελευταίο καφέ που θα έπιναν στο σπίτι τους και διάβασαν το εδάφιο της ημέρας το οποίο έλεγε: «Μείνετε ήρεμοι και δείξτε εμπιστοσύνη—αυτό θα είναι η δύναμή σας». (Ησαΐας 30:15) Κατόπιν, προσευχήθηκαν ένθερμα στον Ιεχωβά. Ο Φέμι, με καταγωγή από τη Νιγηρία, και η Γιάνα, από την Ουκρανία, άρπαξαν τα σακίδια έκτακτης ανάγκης και άφησαν τα πάντα πίσω τους για να καταφύγουν στην Ολλανδία.

Αυτή η ιστορία έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά στο πρόσωπο αδελφών μας που πήραν την προσωπική απόφαση να φύγουν από την Ουκρανία μετά την εισβολή της Ρωσίας στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Στην Ουκρανία, υπάρχουν περίπου 130.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μέχρι τώρα, πάνω από 36.000 Μάρτυρες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους ενώ 16.000 και πλέον από αυτούς έχουν καταφύγει σε άλλες χώρες. Πολλοί αφήνουν πίσω τους σπίτια, δουλειές και εκκλησίες. Όσο διαρκεί ο πόλεμος, οι Ουκρανοί άντρες από 18 έως 60 ετών απαγορεύεται να φύγουν από τη χώρα. Εξαίρεση αποτελούν οι άντρες που είναι πολίτες άλλων χωρών.

Παίρνοντας μόνο τα απαραίτητα, οι πρόσφυγες αδελφοί μας αρχίζουν ένα εξουθενωτικό ταξίδι με τρένα και λεωφορεία για κάποιο ασφαλές μέρος, χωρίς να γνωρίζουν μερικές φορές τον τελικό προορισμό τους. Με στήριγμα την πίστη τους στον Ιεχωβά, εγκαταλείπουν πόλεις ρημαγμένες από τον πόλεμο, δίχως να ξέρουν αν ποτέ θα επιστρέψουν.

«Τα αφήσαμε όλα πίσω. Πήραμε ελάχιστα πράγματα», λέει η Γιάνα. «Αυτή η κατάσταση μας έδειξε ξεκάθαρα ότι το μόνο που αξίζει είναι η σχέση σου με τον Ιεχωβά».

Κοντά στο σπίτι της αδελφής Λίλια Αντονιούκ στο Κίεβο, σειρήνες αεροπορικής επιδρομής ούρλιαζαν και οβίδες έσκαγαν με κρότο. Καμένα αμάξια και συντρίμμια από σπίτια και γέφυρες ήταν διάσπαρτα στους δρόμους.

Η Λίλια και η κόρη της, η 17χρονη Αλεξάντρα, αποφάσισαν να φύγουν. Ταξίδευαν επί αρκετές μέρες για την Πολωνία μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο τρένο. Είχαν ελάχιστα τρόφιμα και έπρεπε να στέκονται όρθιες ώρες ολόκληρες. Η ανησυχία τους καταλάγιασε όταν έφτασαν στο Πρζέμισλ της Πολωνίας.

«Μόλις είδαμε τους αδελφούς με τις πινακίδες “JW.ORG”, ξέραμε ότι όλα θα πάνε καλά», λέει η Λίλια. Οι αδελφοί πήγαν τη Λίλια και την κόρη της σε μια Αίθουσα Βασιλείας για να ζεσταθούν, να φάνε και να ξεκουραστούν. Μετά από λίγο, τις μετέφεραν στο σπίτι όπου θα έμεναν.

«Νιώσαμε τη φροντίδα του Ιεχωβά και η πίστη μας ενισχύθηκε», είπε η Λίλια, η οποία τελικά ταξίδεψε για τη Γερμανία. «Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Ιεχωβά για την αγάπη του και για τους αδελφούς και τις αδελφές που είναι πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια σε δύσκολες στιγμές».

Η Αναστασία Κοβαλιόβα

Η αδελφή Αναστασία Κοβαλιόβα περιέγραψε την αεροπορική επίθεση στη Ζαπορίζια. Από το διαμέρισμά της, έβλεπε τη λάμψη από τις ρουκέτες και άκουγε τις εκρήξεις. Τα μικρά της ανίψια, εφτά και τριών ετών, ήταν τρομοκρατημένα από τον ασταμάτητο βομβαρδισμό, και έτσι η οικογένεια αποφάσισε να φύγει. «Αφήσαμε πίσω τα ρούχα μας και άλλα πράγματά μας επειδή ήταν λίγα αυτά που μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μας», αναφέρει η Αναστασία. «Αλλά οι αδελφοί φρόντισαν για όλα. Είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν και ακόμα περισσότερα». Η Αναστασία μαζί με τη νύφη της, την Άνια, και τα παιδιά ταξίδεψαν στη Γερμανία μέσω Πολωνίας.

Η Αναστασία Σούκινα και η μητέρα της, η Όλγα Λισένκο

Η αδελφή Αναστασία Σούκινα και η μητέρα της, η αδελφή Όλγα Λισένκο, κρύβονταν στο παγωμένο υπόγειο του μικρού σπιτιού τους κάθε φορά που ούρλιαζαν οι σειρήνες αεροπορικής επιδρομής. Οι δύο σκαπάνισσες υπηρετούσαν εκεί όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη, στη μικρή πόλη του Μπραΐλιβ, στην Περιφέρεια της Βίνιτσα. Δεν ήξεραν τι να κάνουν—να μείνουν ή να φύγουν; Τελικά, αποφάσισαν να φύγουν καθώς η κατάσταση έγινε ακόμα πιο επικίνδυνη. Πήραν μαζί τους μόνο τα αναγκαία και ταξίδευαν με το τρένο επί δύο μέρες, σχεδόν χωρίς καθόλου ύπνο. Ο ξεριζωμός δεν ήταν εύκολος για την Όλγα, η οποία είναι 58 ετών και έχει προβλήματα υγείας. Έφτασαν στο Ζέσουφ της Πολωνίας στις 2 τα μεσάνυχτα. Η πνευματική τους οικογένεια βρισκόταν εκεί για να τις καλωσορίσει. «Αν και φτάσαμε μέσα στα άγρια χαράματα, οι αδελφοί μάς περίμεναν», είπε η Αναστασία. «Είμαστε βαθιά ευγνώμονες στον Ιεχωβά και στους αδελφούς και στις αδελφές».

Η Ελίζαμπεθ και ο Αντρέι Τσίμπα

Στην πόλη Σούμι, ο αδελφός Αντρέι Τσίμπα—ένας Πολωνός πολίτης—και η σύζυγός του, η Ελίζαμπεθ, από τη Βρετανία, είχαν στριμωχτεί στο υπόγειο του σπιτιού ενός αδελφού μαζί με άλλα 5 άτομα. Μαχητικά αεροσκάφη έσκιζαν τον αέρα και παντού ακούγονταν πυροβολισμοί και βόμβες. Οι αδελφοί πήραν θάρρος βλέποντας το Βιβλικό δράμα Ιεχωβά, σε Εσένα Εμπιστεύομαι, το οποίο παρουσιάζει την αφήγηση του βασιλιά Εζεκία καθώς οι Ασσύριοι ετοιμάζονταν να επιτεθούν στην Ιερουσαλήμ.

«Οι αδελφοί μάς έχουν στείλει πολλές σκέψεις από τη Γραφή. Για παράδειγμα, μας πρότρεψαν να διαβάσουμε τον 27ο Ψαλμό», είπε ο Αντρέι, ο οποίος είναι τώρα στην Πολωνία μαζί με τη σύζυγό του.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο Ιεχωβά θα ευλογήσει τους αδελφούς μας που έχουν “ζημιωθεί όλα τα αποκτήματά τους” καθώς αποβλέπουν σε ένα μέλλον δίχως πόλεμο.—Φιλιππησίους 3:8.