Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μετάβαση στον πίνακα περιεχομένων

Ένας Κριτής που Μένει Σταθερός σε Ό,τι Είναι Ορθό

Ένας Κριτής που Μένει Σταθερός σε Ό,τι Είναι Ορθό

 Πλησιάστε τον Θεό

Ένας Κριτής που Μένει Σταθερός σε Ό,τι Είναι Ορθό

Αριθμοί 20:2-13

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ κριτές ίσως επιβάλλουν άδικες ή υπερβολικά αυστηρές ποινές, όμως αυτό δεν ισχύει για τον Ιεχωβά Θεό ο οποίος «αγαπάει τη δικαιοσύνη». (Ψαλμός 37:28) Αν και υπομονετικός, δεν είναι ανεκτικός. Προασπίζει σταθερά το ορθό. Εξετάστε πώς ενήργησε σε μια περίπτωση φιλονικίας και στασιασμού, η οποία είναι καταγραμμένη στο βιβλίο Αριθμοί, κεφάλαιο 20.

Προς το τέλος της οδοιπορίας τους στην έρημο, οι Ισραηλίτες αντιμετώπισαν έλλειψη νερού. * Ο λαός άρχισε να φιλονικεί με τον Μωυσή και τον Ααρών, λέγοντας: «Γιατί φέρατε την εκκλησία του Ιεχωβά σε αυτή την έρημο ώστε να πεθάνουμε εκεί εμείς και τα υποζύγιά μας;» (Εδάφιο 4) Ο λαός παραπονέθηκε ότι η έρημος ήταν “κακός τόπος”, ένας τόπος όπου δεν υπήρχαν «σύκα και κλήματα και ρόδια»​—αναφερόμενοι στα ίδια ακριβώς φρούτα τα οποία είχαν φέρει οι Ισραηλίτες κατάσκοποι από την Υποσχεμένη Γη πριν από χρόνια​—και ότι δεν υπήρχε “νερό να πιουν”. (Εδάφιο 5· Αριθμοί 13:23) Στην ουσία, κατηγορούσαν τον Μωυσή και τον Ααρών επειδή η έρημος δεν ήταν σαν την εύφορη γη στην οποία είχε αρνηθεί να μπει μια προηγούμενη γενιά γογγυστών!

Ο Ιεχωβά δεν απέρριψε τους γογγυστές. Απεναντίας, έδωσε οδηγίες στον Μωυσή να κάνει τρία πράγματα: να πάρει το ραβδί του, να συγκεντρώσει το λαό και να “μιλήσει στον απόκρημνο βράχο μπροστά στα μάτια τους για να τους δώσει το νερό του”. (Εδάφιο 8) Ο Μωυσής υπάκουσε στις δύο πρώτες οδηγίες, αλλά δεν υπάκουσε στο τρίτο ζήτημα. Αντί να μιλήσει με πίστη προς το βράχο, μίλησε με πικρία προς το λαό ως εξής: «Ακούστε, τώρα, στασιαστές! Από αυτόν εδώ το βράχο να σας βγάλουμε νερό;» (Εδάφιο 10· Ψαλμός 106:32, 33) Στη συνέχεια, ο Μωυσής χτύπησε το βράχο δύο φορές, «και άρχισε να βγαίνει πολύ νερό».​—Εδάφιο 11.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Μωυσής, μαζί με τον Ααρών, διέπραξε ένα σοβαρό αμάρτημα. «Στασιάσατε εναντίον της προσταγής μου», τους είπε ο Θεός. (Αριθμοί 20:24) Ενεργώντας ενάντια στην προσταγή του Θεού στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μωυσής και ο Ααρών έγιναν αυτό που κατηγόρησαν το λαό ότι ήταν​—στασιαστές. Η κρίση του Θεού ήταν ξεκάθαρη: Ο Μωυσής και ο Ααρών δεν θα οδηγούσαν τον Ισραήλ στην Υποσχεμένη Γη. Μήπως η ποινή ήταν υπερβολικά αυστηρή; Όχι, και μάλιστα για αρκετούς λόγους.

Πρώτον, ο Θεός δεν είχε δώσει στον Μωυσή την οδηγία να μιλήσει προς το λαό, πόσο μάλλον να κρίνει ότι ήταν στασιαστές. Δεύτερον, ο Μωυσής και ο Ααρών δεν δόξασαν τον Θεό. “Δεν με αγιάσατε”, είπε ο Θεός. (Εδάφιο 12) Λέγοντας «να σας βγάλουμε νερό», ο Μωυσής μίλησε σαν να ήταν ο ίδιος και ο Ααρών​—όχι ο Θεός​—αυτοί που θα προμήθευαν θαυματουργικά το νερό. Τρίτον, η ποινή ήταν ανάλογη με άλλες θεϊκές κρίσεις του παρελθόντος. Ο Θεός είχε απαγορεύσει στην προηγούμενη γενιά στασιαστών να μπουν στη Χαναάν, και ως εκ τούτου έκανε το ίδιο με τον Μωυσή και τον Ααρών. (Αριθμοί 14:22, 23) Τέταρτον, ο Μωυσής και ο Ααρών ήταν οι ηγέτες του Ισραήλ. Όσοι επωμίζονται πολλές ευθύνες είναι υπόλογοι στον Θεό σε μεγαλύτερο βαθμό.​—Λουκάς 12:48.

Ο Ιεχωβά μένει σταθερός σε ό,τι είναι ορθό. Επειδή αγαπάει τη δικαιοσύνη, του είναι αδύνατον να επιβάλλει άδικες ποινές. Σαφώς, ένας τέτοιος Κριτής αξίζει την εμπιστοσύνη και το σεβασμό μας.

[Υποσημείωση]

^ παρ. 2 Μετά την Έξοδο από την Αίγυπτο, οι Ισραηλίτες ήταν έτοιμοι να μπουν στη Χαναάν, τη γη την οποία είχε υποσχεθεί ο Θεός στον Αβραάμ. Αλλά, όταν δέκα κατάσκοποι έφεραν άσχημη αναφορά, ο λαός γόγγυσε εναντίον του Μωυσή. Ως αποτέλεσμα, ο Ιεχωβά αποφάσισε ότι αυτοί έπρεπε να περάσουν 40 χρόνια στην έρημο​—αρκετό διάστημα για να εκλείψει εκείνη η στασιαστική γενιά.