ҜӨРҮНҮШҮ
Мәтн
Шәкил

(Зәбур 139)

  1. 1. Рәббим, мәнә јахшы бәләдсән,

    Һәр аддымым, јолум Сәнә аҝаһ.

    Мәним ҝизли, мәһрәм фикирләрим дә

    Сәнә мәлумдур,

    Халигимсән, еј Аллаһ.

    Ҝизли јердә хәлг едилсәм дә,

    Һәр зәррәми ҝөрмүшдүр ҝөзләрин.

    Китабында онлар гејд едилмишдир,

    Бир мөҹүзәдир, еј Илаһи, һәр ишин.

    Нә һејрәтли, ҝөзәл јарадылмышам,

    Буну јахшы билир гәлбим мәним.

    Гаты зүлмәт чөксә белә, горхмарам,

    Орда тапар мәни руһун Сәнин.

    Де вармы, о ҹүр јер, Јеһова,

    Гача билсин ора инсан Сәндән?

    Чох ахтарсам, һара ҝетсәм дә јохдур,

    Нә мәзарда, нә ҝөјләрдә елә мәкан.

(Һәмчинин бахын: Зәб. 66:3; 94:19; Әрм. 17:10.)